Ewangelia Jana 11:28 – znaczenie i zastosowanie

Marta wraca od rozmowy z Jezusem i nie zostawia tej wiadomości dla siebie. Idzie do domu i po kryjomu przywołuje siostrę, która jest wśród tych, którzy ją pocieszają. Jej słowa są krótkie: „Nauczyciel jest i woła cię.” W tym zdaniu jest coś bardzo osobistego. Marta nie mówi ogólnie, że ktoś czeka, tylko przekazuje wezwanie skierowane do konkretnej osoby, do Marii. W Ewangelii Jana 11:28 wezwanie przychodzi przez drugiego człowieka. Jezus pozostaje w miejscu, w którym spotkał się z Martą, a Maria dowiaduje się o Nim dzięki słowom siostry. Ta droga przez bliskiego człowieka pokazuje, że nawet w ciężkim czasie dotarcie do Chrystusa może zacząć się od zwykłego, prostego przekazu z ust do ust. Tekst mówi, że wezwanie było ciche, ale nie podaje powodu, dlatego nie warto tego dopowiadać. Zostaje obraz dwóch sióstr, które w wielkiej stracie trzymają się blisko siebie, oraz Nauczyciela, który woła człowieka po imieniu w chwili, gdy ten nie wie, czego się spodziewać.

W Ewangelii Jana 11:28 Marta odchodzi od Jezusa i po kryjomu przywołuje Marię: „Nauczyciel jest i woła cię”. To krótkie zdanie łączy rozmowę o wierze z konkretnym spotkaniem. Marta właśnie wyznała, że Jezus jest Mesjaszem i Synem Bożym; teraz przekazuje siostrze wiadomość, która prowadzi ją do Niego. Słowa Marty są relacją, nie pełnym objaśnieniem tego, co się dzieje. Werset nie mówi, dlaczego przywołuje Marię po kryjomu, więc nie należy dopowiadać jej motywu. Mówi natomiast jasno, że Jezus jest obecny i że Maria zostaje wezwana. W następnym wersecie odpowiada szybko i wychodzi do Niego. W tej scenie wiara nie pozostaje jedynie treścią wyznania. Przybiera postać przekazanej wiadomości i drogi do Jezusa, choć żałoba sióstr nadal trwa, a Łazarz pozostaje martwy. „Nauczyciel” to określenie, którego używa Marta; nie zastępuje ono wcześniejszego wyznania o Jezusie, lecz wskazuje, do kogo Maria ma przyjść. Werset nie rozwiązuje jeszcze napięcia między nadzieją a śmiercią. Pokazuje coś skromniejszego, ale ważnego: w samym środku żałoby pojawia się wezwanie do spotkania z Jezusem.

Marta wraca z rozmowy z Jezusem i nie zatrzymuje dobrej wiadomości dla siebie. Mówi ją cicho, po kryjomu, do siostry, która siedzi w domu wśród żałobników. Słowa są krótkie: „Nauczyciel jest i woła cię”. Nie ma w nich wykładu ani wyjaśnień, jest tylko wezwanie. Warto zauważyć, że wezwanie nie dociera do Marii wprost od Jezusa, lecz przez siostrę, która sama przed chwilą usłyszała, kim jest Nauczyciel. Słowo o Chrystusie przechodzi tu z ust do ust, w zwykłej rozmowie w domu. Tekst nie mówi, dlaczego Marta działa po kryjomu. Wiadomo jedynie, że w domu byli ludzie, którzy pocieszali Marię (Ewangelia Jana 11:31). Maria wstaje szybko, gdy tylko to usłyszy (Ewangelia Jana 11:29). Nie czeka na szczegóły, ruszając w stronę Jezusa. Ten fragment pokazuje, że Bóg woła ludzi również przez bliskich, którzy sami Go spotkali. Prawda wypowiedziana krótko i zwyczajnie może wystarczyć, by ktoś wstał i poszedł.

W Ewangelii Jana 11:28 Marta odchodzi od Jezusa i po kryjomu przywołuje Marię. Przekazuje jej krótką wiadomość: „Nauczyciel jest i woła cię”. W domu trwa żałoba, a Jezus znajduje się jeszcze poza wsią. W tej chwili Jego obecność staje się dla Marii wiadomością, która wzywa ją do spotkania. Słowo „jest” ma tu cichą wagę. Nie rozwiązuje bólu po śmierci Łazarza ani nie wyjaśnia, dlaczego Jezus nie przyszedł wcześniej. Przypomina jednak o Kimś obecnym pośród żałoby. Niedługo wcześniej Marta usłyszała od Jezusa, że jest zmartwychwstaniem i życiem; teraz ta nadzieja przybiera osobistą postać wezwania skierowanego do jej siostry. „Woła cię” nie brzmi jak abstrakcyjna nauka o przyszłości. To zaproszenie do spotkania z Jezusem w miejscu, gdzie ból wciąż jest prawdziwy. Maria odpowiada, szybko wstając i idąc do Niego. Werset nie opisuje jeszcze końca żałoby. Pokazuje początek drogi ku Jezusowi, który nie omija cierpiących sióstr. Nadzieja wieczna zaczyna się tu od Jego obecności.