Ewangelia Jana 11:15 – znaczenie i zastosowanie

Jezus wypowiada te słowa w chwili, gdy w Betanii cierpią dwie siostry, a ich brat leży już w grobie. Mówi o radości w sytuacji, w której radość wydaje się prawie nie do przyjęcia. Warto jednak zauważyć, że ta radość nie odbiera bólu Marcie i Marii ani niepokoju uczniom. Jezus nie udaje, że nic się nie stało, i nie zamyka tej historii pocieszeniem przed czasem. Nazywa za to cel, który widzi wyraźnie: ze względu na was, abyście uwierzyli. Jego nieobecność nie zostaje tu opisana jako zostawienie ludzi samych sobie, lecz jako część drogi, którą prowadzi ku wierze. Ewangelista pokazuje coś jeszcze. Ból i nadzieja nie stoją tu w dwóch osobnych pokojach. Są blisko siebie i wchodzą w jeden ruch, choć nikt z obecnych jeszcze tego nie rozumie. Uczniowie słyszą o śnie, Marta i Maria czekają, a Łazarz od czterech dni leży w grobie. Przez ten czas wszystko wydaje się zawieszone. Tomasz powie zaraz, że trzeba pójść, by razem z Nim umrzeć. Jezus jednak idzie dalej, z pełną świadomością tego, dokąd zmierza. W zdaniu Lecz chodźmy do niego zawiera się cała droga od straty ku wierze.

Słowa Jezusa mogą zabrzmieć zaskakująco: cieszy się, że nie było Go przy Łazarzu, choć wie, że przyjaciel umarł. Kluczowe jest jednak dopowiedzenie: „ze względu na was, abyście uwierzyli”. Nie chodzi o radość z czyjejś śmierci ani o obojętność wobec bólu sióstr. Jezus wskazuje na to, co uczniowie mają zrozumieć dzięki temu, co się wydarzy. Wcześniej uczniowie pomylili śmierć ze snem, więc Jezus powiedział im otwarcie, że Łazarz umarł. Jego słowa nie usuwają powagi tej sytuacji. Pokazują natomiast, że wydarzenie, którego uczniowie nie rozumieją, stanie się dla nich okazją do głębszej wiary. Wiara w tej scenie nie oznacza wiedzy, że wszystko potoczy się łatwo. Oznacza poznawanie, kim jest Jezus, także wobec śmierci. Znaczące jest zakończenie: „Lecz chodźmy do niego”. Jezus nie pozostaje na odległość, by objaśniać cierpienie z bezpiecznego miejsca. Idzie ku Łazarzowi, choć Tomasz odczytuje tę drogę jako zagrożenie dla uczniów. Wers ukazuje więc napięcie między ich lękiem a zamiarem Jezusa: wiara dojrzewa nie przez zaprzeczanie śmierci, lecz przez spotkanie z Tym, który idzie ku niej.

W Ewangelii Jana 11:15 Jezus mówi coś, co trudno od razu zrozumieć. Cieszy się, że nie był przy chorym Łazarzu, i od razu podaje powód: „ale cieszę się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli”. Ten werset nie wyraża obojętności wobec sióstr z Betanii. Mówi o celu, jaki Jezus widzi w całej tej sytuacji: wiara uczniów ma wzrosnąć. Zanim padną te słowa, Jezus wprost mówi, że Łazarz umarł. Nie ukrywa straty i nie udaje, że nic się nie stało. Uczniowie wcześniej słyszą o śnie i rozumieją to dosłownie, więc ich zrozumienie dojrzewa powoli. Prawda o śmierci i obietnica wiary idą tu obok siebie. Najmocniejsze w tym wersecie są ostatnie słowa: „Lecz chodźmy do niego”. Jezus nie trzyma się z daleka od bólu. Idzie w stronę grobu, a uczniowie idą razem z Nim. Wiara zostaje pokazana jako droga, którą przechodzi się w pobliżu straty, a nie z dystansu wobec niej.

Słowa Jezusa mogą zabrzmieć twardo: „cieszę się, że Mnie tam nie było”. Lecz sam dopowiada, że mówi to „ze względu na was, abyście uwierzyli”. Jego radość nie dotyczy śmierci Łazarza ani bólu Marty i Marii. Wypływa z tego, co uczniowie mają zobaczyć i czego mają się nauczyć o Nim. Ich wiara nie jest jeszcze pełnym rozumieniem: chwilę wcześniej wzięli słowa o śnie dosłownie, choć Jezus mówił o śmierci. Werset trzyma razem dwie rzeczy, które łatwo rozdzielić: niepojętą dla uczniów perspektywę Jezusa i Jego bliskość wobec przyjaciela. Po wyjaśnieniu celu nie pozostaje na dystansie. Mówi: „Lecz chodźmy do niego”. To zdanie nie usuwa grozy wydarzeń. Oznacza jednak, że prawda o śmierci nie zatrzymuje Go przed drogą do Łazarza, a uczniowie mają iść razem z Nim. Tomasz od razu widzi niebezpieczeństwo tej wyprawy; w jego słowach słychać powagę chwili. Wiara rodzi się tu pośród niewiedzy, żałoby i ryzyka. Jej oparciem jest Jezus, który nie obiecuje uczniom łatwej drogi, lecz sam wchodzi w miejsce ich bólu.