Księga Izajasza 53:5 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Izajasza 53:5 słowa pełne bólu sąsiadują z nadzieją. Prorok mówi o Kimś przebitym i zdruzgotanym, a mimo to w tej ranie widzi zdrowie. Szczególnie porusza mnie zaimek „nasze”. Tekst nie odsuwa grzechów i win od mówiących, lecz nazywa je wprost, jako to, co dotyczy ich samych. Ból płynący z własnych błędów bywa bardzo ciężki do uniesienia w samotności, zwłaszcza gdy wydaje się, że trzeba go dźwigać bez końca. Werset pokazuje tymczasem, że ciężar został przyjęty przez Kogoś innego, a rany stały się miejscem, w którym „jest nasze zdrowie”. Wyrażenie „chłosta zbawienna” brzmi surowo, ale nie ma w nim obojętności wobec ludzi. Porusza w nim to, że to, co zraniło, staje się źródłem uzdrowienia. Dla serc, które wciąż zmagają się z konsekwencjami dawnych wyborów, może to być cicha pociecha, bo werset nie zatrzymuje się na winie. Jego ostatnie słowo należy do zdrowia, które wyrasta z ran.

Księga Izajasza 53:5 łączy cierpienie Sługi z winą innych: „przebity za nasze grzechy” i „zdruzgotany za nasze winy”. Słowo „za” wskazuje, że Jego ból nie jest przedstawiony jako skutek własnego zła. Werset 6 dopowiada wspólny wymiar tej winy: wszyscy zbłądzili, każdy ku własnej drodze, a ciężar win spada na Niego. Obraz chłosty i ran prowadzi do słów o zbawieniu i zdrowiu. Nie oznacza to obietnicy, że każdy wierzący uniknie choroby albo zostanie z niej uzdrowiony w obecnym życiu. W kontekście rozdziału chodzi o ocalenie i odnowienie związane z tym, że Sługa bierze na siebie cierpienie oraz winę innych. „Zdrowie” wyraża więc skutek głębszy niż samo ustąpienie dolegliwości. Chrześcijanie odczytują tę pieśń o Słudze w odniesieniu do Jezusa, zwłaszcza w świetle Jego męki. Różne tradycje różnie objaśniają, jak dokładnie Jego śmierć przynosi zbawienie, lecz tekst wyraźnie łączy ją z naszym dobrem. Paradoks wersetu polega na tym, że uzdrowienie przychodzi przez rany Sługi.

Ten werset odwraca wcześniejszy obraz. W Księdze Izajasza 53:4 ludzie mówią, że uznali cierpiącego za skazańca, chłostanego przez Boga i zdeptanego. W wersecie 5 widzą już prawdę: to ich grzechy i winy wymagały tej ofiary. Tekst jest konkretny: „Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła na Niego chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie”. Nie mówi o cierpieniu w ogóle. Mówi o cudzej odpowiedzialności za konkretne zło, które popełnili ludzie i którego nie dało się naprawić własnym wysiłkiem. Dlatego zdrowie, o którym mówi werset, nie wynika z zasług ani z dobrej pracy tych, którzy je otrzymali. Ktoś inny poniósł koszt. Przy takim tekście łatwo pomylić ulgę z długiem, który trzeba spłacić. Tymczasem to dar, który najpierw się przyjmuje, a dopiero potem z niego żyje. Warto zachować uczciwość wobec słów proroka. Fragment nie obiecuje, że wszystkie bóle tego świata ustaną od razu. Zapowiada uzdrowienie, które bierze początek w ranach Sługi i jest nierozerwalnie związane z Jego ofiarą. Najmocniejsze w tym wersecie jest to, że rany, które wyglądały na znak kary, okazały się drogą do zdrowia.

W Księdze Izajasza 53:5 cierpienie niewinnego Sługi zostaje nazwane wprost: „przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy”. W sąsiednich wersetach widać, że ludzie błądzą, każdy własną drogą, a On dźwiga ich winy. Chrześcijanie odczytują ten obraz w świetle Jezusa: nie jako kogoś, kto cierpi z powodu własnej winy, lecz jako Tego, który bierze na siebie ciężar innych. Słowa o chłostaniu i ranach nie upiększają przemocy ani nie mówią, że każde cierpienie samo w sobie uzdrawia. Wskazują na cenę pojednania i nadzieję, że grzech oraz oddalenie od Boga nie mają ostatniego słowa. „Nasze zdrowie” można tu usłyszeć jako odnowienie, którego źródłem jest Jego cierpienie, nie jako obietnicę, że każdy człowiek zostanie uwolniony od choroby lub bólu w tym życiu. Jest w tym wersie niezwykłe odwrócenie: odrzucony i poraniony staje się miejscem nadziei dla tych, którzy pobłądzili. Rana nie zostaje nazwana dobrem. Zostaje jednak wpisana w historię, w której miłosierdzie niesie winę dalej niż ona sama potrafi sięgnąć.