Księga Izajasza 45:20 – znaczenie i zastosowanie

Słowa te mają, jak wcześniej, przede wszystkim przekonać bałwochwalców o ich winie i pokazać, jak nierozumne jest oddawanie czci bogom, którzy nie mogą pomóc, przy jednoczesnym zaniedbywaniu Boga, który może pomóc. Niech przyjdą i usłyszą, co mówi się przeciw bałwochwalstwu wszyscy, którzy ocaleli z narodów: nie tylko Żydzi, lecz także ludzie z innych narodów, uwolnieni z niewoli babilońskiej przez Cyrusa. Mieli zostać uwolnieni od tego grzechu tak samo jak Żydzi, aby Babilon, od dawna będący kolebką bałwochwalstwa, stał się teraz jego grobem.

Niech zbiegowie zgromadzą się i przyjdą razem. Bóg ma im do powiedzenia coś dla ich dobra, a mianowicie, że bałwochwalstwo jest nierozumne z dwóch powodów. Po pierwsze, ustanawia sobie fałszywą ostoję. Wykonują rzeźbiony posąg z drewna, bo właśnie z niego jest zrobiony. Choćby pokryli go złotem, ozdobili i traktowali jak boga, nadal pozostaje tylko drewnem. Modlą się do boga, który nie może ich wybawić, bo nie potrafi słyszeć, pomagać ani niczego uczynić.

Jak bardzo poniżają samych siebie, gdy oddają boską cześć czemuś, co nie może im niczego dobrego dać. Jak bardzo sami siebie oszukują, gdy proszą o ulgę kogoś, kto nie ma mocy jej udzielić. Z pewnością ci, którzy z takim wysiłkiem i trudem zabiegają o przychylność boga całkowicie pozbawionego mocy, nie mają prawdziwego rozeznania albo myślą jak zwierzęta.

Po drugie, bałwochwalstwo ustanawia rywala Boga, jedynego żywego i prawdziwego Boga (Księga Izajasza 45:21). Bóg mówi w istocie: „Zbierzcie ich wszystkich ponownie. Niech jeszcze raz odbędzie się wielka rozprawa, spór między Bogiem a Baalem. Niech podejdą i wspólnie zastanowią się, jak bronić siebie i swoich bożków”. Próba jest taka jak wcześniej: niech wskażą choć jeden przypadek, kiedy któryś z ich bogów wyraźnie przepowiedział przyszłe wydarzenia, jak uczynił to Bóg Izraela. Wtedy można by przyznać, że mieliby jakiś powód do swoich roszczeń.

Ale żaden z nich nigdy tego nie uczynił. Ich prorocy byli fałszywymi prorokami. Pan zaś zapowiedział, co się wydarzy, na długo przed tym, zanim to nastąpiło. Muszą więc przyznać, że poza Nim nie ma żadnego Boga. Nikt inny nie nadaje się do sprawowania władzy. On jest Bogiem sprawiedliwym i rządzi sprawiedliwie. Wymierzy sprawiedliwość tym, których spotkała krzywda. Nikt inny nie potrafi też wybawić. On jest Bogiem sprawiedliwym, a zarazem Zbawicielem, który może wybawić bez niczyjej pomocy, ale bez którego nikt nie może być zbawiony.

Ci, którzy ustanawiają jakiegokolwiek rywala dla Boga, nie potrafią właściwie odróżnić prawdy od fałszu ani dobra od zła, a nawet nie rozumieją, co leży w ich własnym najlepszym interesie. Po drugie, te słowa niosą pociechę i zachętę wszystkim wiernym czcicielom Boga, kimkolwiek są (Księga Izajasza 45:22). Bałwochwalcy modlą się do bogów, którzy nie mogą wybawić. Bóg Izraela zwraca się jednak do wszystkich krańców ziemi, do swojego ludu, nawet jeśli został rozproszony w najdalszych miejscach i wydaje się zagubiony oraz zapomniany na wygnaniu: „Z wiarą i modlitwą zwróćcie się tylko ku Mnie. Spójrzcie ponad ludzką pomoc i przyczyny pośrednie. Odwróćcie wzrok od fałszywych zbawców i zwróćcie go ku Mnie, a będziecie zbawieni”.

Słowa te wskazują również na przyszłe nawrócenie pogan, czyli narodów nieżydowskich mieszkających na krańcach ziemi, w najdalszych zakątkach świata, gdy zostanie wzniesiony sztandar Ewangelii. Pójdą za nim poganie. Gdy Chrystus zostanie wywyższony nad ziemię, podobnie jak miedziany wąż umieszczony na palu, przyciągnie do siebie wzrok wszystkich ludzi. Każdy jest zaproszony, by spojrzeć na Niego, tak jak ukąszeni Izraelici patrzyli na miedzianego węża. Dzięki łasce Boga oko wiary potrafi dosięgnąć Zbawiciela nawet z krańców ziemi i przyjąć przez Niego zbawienie, bo On jest Bogiem i nie ma innego.

Wszystkim, którzy z wiarą patrzą na Zbawiciela, obiecane są dwie rzeczy, przynoszące pełnię radości. Po pierwsze, chwała Boga, któremu służą, zostanie znacznie wywyższona, a to jest dobra nowina dla całego ludu Pana. Choćby oni sami i ich imię zostali poniżeni, Bóg będzie wywyższony (Księga Izajasza 45:23). Potwierdza to przysięga, która daje nam silną pociechę: „Przysięgam na samego siebie” (Bóg nie może przysiąc na nikogo większego od siebie, List do Hebrajczyków 6:13). Słowo wyszło z Jego ust i nie zostanie odwołane ani nie okaże się daremne. Wyszło w sprawiedliwości, bo nie ma nic słuszniejszego i sprawiedliwszego niż to, by Stwórca wszystkiego był Panem wszystkiego, a wszystkie istoty, skoro od Niego pochodzą, były Mu oddane.

Bóg to powiedział i doprowadzi do spełnienia: „Będę wywyższony” (Księga Psalmów 46:10). Zapewnił nas, po pierwsze, że wszędzie będzie Mu się okazywać posłuszeństwo, a królestwa świata staną się Jego królestwem. Ludzie oddadzą Mu cześć: „Przede Mną zegnie się każde kolano”, i złożą Mu przysięgę wierności: „Każdy język przysięgnie Mi wierność”. Odnosi się to do panowania naszego Pana, Jezusa Chrystusa (List do Rzymian 14:10–11). Wszyscy staniemy przed trybunałem Chrystusa i zdamy Mu sprawę, bo jest napisane: „Na moje życie — mówi Pan — przede Mną zegnie się każde kolano i każdy język wyzna Boga”. Słowa te zdają się również wskazywać na (Księga Psalmów 2:9–10).

Jeśli serce zostaje przywiedzione do posłuszeństwa Chrystusowi i staje się Mu poddane w dniu Jego mocy, wtedy kolano zegnie się przed Nim w pokornym uwielbieniu i dobrowolnym posłuszeństwie Jego przykazaniom, z poddaniem się temu, co On postanawia, oraz zgodą na Jego wolę. Język również przysięgnie Mu wierność, zobowiązując duszę, by na zawsze Mu służyła, bo człowiek szczery nie uchyla się od takich zobowiązań.

Po drugie, Bóg zapewnił nas, że ludzie wszędzie będą Go szukać i przyjdą do Niego ze wszystkich stron świata, by prosić o Jego przychylność. „Przyjdą do Niego ludzie z daleka”, by błagać o Jego miłosierdzie. „Do Ciebie przyjdzie wszelkie ciało ze swoimi prośbami” (Księga Psalmów 65:2). A gdy Chrystus został wywyższony nad ziemię, przyciągnął do siebie wszystkich ludzi.

Po trzecie, sprzeciw wobec Boga na nic się nie zda. Wszyscy, którzy się na Niego gniewają i buntują przeciw Jego więzom, narody oburzone tym, że objął swoją wielką władzę i zaczął panować, rozgniewane surowością Jego praw, powodzeniem Ewangelii i duchowym charakterem Jego królestwa, zostaną zawstydzeni. Jedni doświadczą wstydu, który doprowadzi ich do skruchy, inni zaś wstydu, który zakończy się zgubą. Prędzej czy później wszyscy, którym nie odpowiada panowanie Chrystusa i Jego zwycięstwa, zostaną zawstydzeni z powodu swojej nierozwagi i uporu. Chwała Bogu za tę pewność: cokolwiek stanie się z nami i z tym, co dla nas ważne, Pan będzie panował na wieki.

Po drugie, dobro dusz, o które się troszczą, zostanie w pełni zabezpieczone. „Z pewnością ktoś powie”, a inni nauczą się od niego mówić to samo, tak aby wszyscy duchowi potomkowie Izraela mogli to wyznać i przy tym trwać: Bóg ma dla nich wszystko, czego potrzebują, a w Chrystusie jest wszystko, co może zaspokoić każdą potrzebę. „W Panu jest wszelka sprawiedliwość i moc” — jak podaje przypis na marginesie. On sam jest sprawiedliwy i potężny. Może uczynić wszystko, ale uczyni tylko to, co w pełni sprawiedliwe i słuszne.

Ma wszystko, co jest potrzebne tym, którzy Go szukają i Mu ufają, zgodnie ze sprawiedliwością Jego panowania i bogactwem Jego łaski. Możemy powiedzieć nawet więcej niż tylko: „On to ma”, ponieważ obiecał być naszym Bogiem, a zatem w Nim mamy wszystko, czego potrzebujemy. Dla uprowadzonych do niewoli Żydów Pan był sprawiedliwością: Jego łaska sprawiała, że ich cierpienie przynosiło im pożytek i przygotowywała ich do wybawienia. Był także ich mocą, która ich podtrzymywała i umożliwiała im ucieczkę.

W Panu Jezusie mamy sprawiedliwość, dzięki której możemy być przyjęci przez Boga zgodnie z Jego dobrą wolą, oraz moc, by rozpocząć i kontynuować dzieło, którego Bóg dokonuje w nas. Chrystus jest źródłem obu tych darów, dlatego w obu musimy na Nim polegać. Mamy iść naprzód w Jego mocy i głosić Jego sprawiedliwość (Księga Psalmów 71:16).

Oznacza to również, że znajdą w Nim obfitą radość i zadowolenie. Żydzi zostaną uznani za sprawiedliwych w Panu wobec innych i będą otwarcie chlubić się swoim Bogiem. Ich wrogowie szydzili z nich, rozpowszechniali fałszywe oskarżenia i zachowywali się tak, jakby mieli prawo ich gnębić, ponieważ Bóg ich opuścił. Gdy jednak Bóg ich wybawi, odsunie te ciężkie zarzuty i da im powód do chluby.

Wszyscy prawdziwi chrześcijanie, którzy polegają na Chrystusie, czerpiąc od Niego moc i sprawiedliwość, zostają w Nim uznani za sprawiedliwych i powinni się Nim chlubić. Wszyscy wierzący są potomstwem Izraela, ludem szczerze modlącym się do Boga. Ich wielkim przywilejem, otrzymanym przez Jezusa Chrystusa, jest to, że w Nim i ze względu na Niego zostają uznani za sprawiedliwych przed Bogiem, ponieważ Chrystus stał się dla nas sprawiedliwością. Każdy, kto został usprawiedliwiony, wyzna, że stało się to wyłącznie w Chrystusie, a wszyscy usprawiedliwieni dostąpią chwały.

Wielkim obowiązkiem wierzących wobec Chrystusa jest więc chlubić się Nim i w Nim pokładać chlubę. On stał się dla nas wszystkim, aby ten, kto się chlubi, chlubił się w Panu. Powinniśmy z radością dostosować się do tego celu.