Księga Izajasza 45:1 – znaczenie i zastosowanie

Cyrus był Medem, a niektórzy twierdzą, że pochodził od Astyagesa, króla Medii. Pogańscy autorzy nie są zgodni co do jego początków. Według niektórych, gdy był niemowlęciem, porzucono go na śmierć, ale ocaliła go żona pasterza.

Wiadomo, że był człowiekiem bystrym i szybko zdobył znaczenie. Gdy Krezus, król Lidii, najechał jego kraj, Cyrus nie tylko go odparł, lecz także ruszył za nim w pościg i zamienił zwycięstwo w wielki podbój. Zdobył Sardes i objął władzę nad Lidią oraz licznymi prowincjami, które do niej należały. Dzięki temu stał się bardzo potężny, bo Krezus słynął z bogactwa. Zyskał też siłę potrzebną do prowadzenia kolejnych wypraw.

Około dziesięciu lat później, działając wraz ze swoim wujem Dariuszem i wojskami perskimi, przeprowadził słynny atak na Babilon, który Izajasz zapowiada w tym miejscu, a który opisano w Księdze Daniela 5. Babilon stał się niezwykle bogaty i potężny. Mówiono, że jego obwód wynosił około 72 km, a może nawet więcej, zaś mury były olbrzymie. Według niektórych relacji były tak szerokie na szczycie, że mogło po nich jechać obok siebie sześć rydwanów.

Cyrus najwyraźniej od dawna pragnął zdobyć Babilon, a w końcu mu się to udało. Już 210 lat przed tym wydarzeniem zapowiedziano, jak wielkich rzeczy Bóg dokona dla Cyrusa, aby mógł posłużyć do uwolnienia ludu Bożego. Bóg miał uczynić z niego potężnego zdobywcę i bogatego władcę. Narody miały płacić mu daninę oraz wspierać go żołnierzami i pieniędzmi.

To, co Bóg obiecał uczynić dla Cyrusa, mógłby uczynić dla Zorobabela albo dla samych Żydów. Bóg rzadko jednak uznawał za stosowne powierzać bogactwo i władzę tego świata swojemu ludowi. Wiążą się z nimi zbyt liczne niebezpieczeństwa i pokusy. Dlatego gdy Bóg chciał dokonać czegoś za pośrednictwem takiej władzy, często powierzał ją innym i posługiwał się nimi dla dobra swojego ludu.

Cyrus jest nazwany pomazańcem Boga, ponieważ Bóg przeznaczył go do tego zadania i odpowiednio go do niego przygotował. Miał być także zapowiedzią Mesjasza, Chrystusa. Bóg mówi, że ujmie Cyrusa za prawą rękę nie tylko po to, by go umocnić i wesprzeć, lecz także by kierować jego planami i działaniami. Przypomina to chwilę, gdy Elizeusz położył ręce na dłoniach króla, zanim ten wypuścił strzałę przeciw Syrii (Druga Księga Królewska 13:16).

Pod Bożym kierownictwem Cyrus miał rozszerzyć swoją władzę na rozległe ziemie i nie miała go powstrzymać żadna siła. Babilon był zbyt potężny, by młody zdobywca mógł od niego rozpocząć podboje, dlatego Bóg miał najpierw wzmocnić go dzięki innym zwycięstwom. Ludne królestwa miały mu się poddać. To Bóg miał ujarzmić przed nim narody, tak że Cyrus miał je obejmować w posiadanie niemal od razu, jakby rodziły się pod jego władzą. Zwycięstwo należało do Boga, choć to Cyrus działał.

Padali przed nim także potężni królowie. Bóg mówi, że rozluźni pasy królów, czyli odbierze im siłę i godność. Dosłownie spełniło się to w przypadku Belsazara, bo gdy na ścianie ukazał się tajemniczy napis, ze strachu rozluźniły mu się stawy biodrowe (Księga Daniela 5:6). Wielkie miasta miały otwierać przed Cyrusem bramy bez walki. Bóg miał skłonić strażników do otwarcia dwuskrzydłowych bram nie dlatego, że zdradzili swoje miasto, lecz dlatego, że rozumieli daremność oporu. Bramy nie miały pozostać przed nim zamknięte jak przed wrogiem, ale otworzyć się przed nim jak przed przyjacielem.

Nawet najtrudniejsze drogi miały stać się dla niego łatwe. Bóg mówi: „Pójdę przed tobą”, by przygotować drogę i poprowadzić go nią. Wtedy nierówne miejsca miały stać się równe, a wzgórza miały zostać zrównane. Ci, przed którymi idzie Bóg, znajdują drogę otwartą. Żadna przeszkoda nie miała stanąć Cyrusowi na drodze. Ten, który powierzył mu misję, miał skruszyć brązowe bramy i przeciąć żelazne zasuwy, które go zatrzymywały.

Proroctwo spełniło się bardzo dokładnie, jeśli Herodot mówi prawdę. Twierdził on, że Babilon miał sto bram z brązu, a także wykonane z tego samego metalu odrzwia i haki.

Bóg miał też napełnić skarbce Cyrusa wielkim bogactwem (Księga Izajasza 45:3). Miał mu dać „skarby ukryte w ciemności”, czyli złoto i srebro, od dawna skrywane, zamknięte na lata albo zakopane pod ziemią przez ludzi, którzy w obawie przed upadkiem miasta ukrywali swój dobytek. W Babilonie zgromadzono bogactwa wielu narodów, a Cyrus miał je wszystkie zdobyć. Ukryte skarby należące do królów i prywatnych osób miały przypaść mu jako łup.

W ten sposób Bóg z góry wynagrodził Cyrusa za służbę, którą miał oddać ludowi Bożemu. Cyrus szczerze uznał dobroć Boga i uwolnił jeńców (Księga Ezdrasza 1:2). Oświadczył, że Bóg dał mu wszystkie królestwa ziemi, a z tego wynikało, że ma zbudować Bogu dom w Jerozolimie.

Teraz dowiadujemy się, dlaczego Bóg uczynił to wszystko dla Cyrusa. Sam Cyrus mógł mieć własne powody, by prowadzić wojny, ale cel, dla którego Bóg obdarzył go takimi sukcesami, został jasno określony. Po pierwsze, chodziło o to, by Bóg Izraela został otoczony czcią. Bóg mówi: „Abyś poznał, że Ja, Pan, jestem Bogiem Izraela, bo zanim się urodziłeś, wezwałem cię po imieniu”. Gdy Cyrus zobaczył później proroctwo Izajasza, w którym tak dawno wcześniej wymieniono jego imię i opisano jego czyny, musiał przyznać, że Bóg Izraela jest Panem, jedynym żywym i prawdziwym Bogiem. Miał też zrozumieć, że Bóg nadal uznawał Izraela za swój lud, nawet gdy ten przebywał na wygnaniu.

Dobrze jest, gdy dobrobyt prowadzi ludzi do poznania Boga, bo zbyt często sprawia, że o Nim zapominają. Po drugie, Bóg działał po to, by uwolnić swój lud, Izraela (Księga Izajasza 45:4). Cyrus nie znał Boga jako Boga Izraela. Wychował się wśród czcicieli bożków, więc prawdziwy Bóg był mu nieznany. Choć Cyrus nie znał Boga, Bóg znał go, zanim ten zaistniał, i wybrał go do zadania, jakim było pasienie ludu Bożego. Wezwał go po imieniu, nazywając go Cyrusem, i obdarzył go wysokim zaszczytem, nazywając go swoim pomazańcem. Dlaczego Bóg uczynił to wszystko dla Cyrusa? Cyrus powinien zrozumieć, że Bóg uczynił to nie dla jego własnej korzyści. Nadal nie wiadomo, czy był człowiekiem cnotliwym.

Ksenofont, chcąc przedstawić szlachetne cechy wielkiego władcy, opisał w swojej *Cyropedii* Cyrusa i wiele szczegółów z jego życia. Inni historycy przedstawiają jednak Cyrusa jako człowieka pysznego, okrutnego i krwiożerczego. Bóg obdarzył go łaską ze względu na Jakuba, swojego sługę.

Uczymy się tu dwóch rzeczy. Po pierwsze, w każdej przemianie dokonującej się między narodami i królestwami, gdy potężni niespodziewanie upadają, a słabi zostają nieoczekiwanie wywyższeni, Bóg działa dla dobra swojego ludu. Po drugie, ci, którym Bóg powierzył bogactwo i władzę, powinni używać ich ku Jego chwale, okazując życzliwość Jego ludowi. Cyrus został wybrany, aby Izrael mógł odzyskać wolność. Otrzymał królestwo, aby lud Boży mógł zostać wyzwolony, bo jego królestwo nie jest z tego świata, lecz należy do przyszłości.

We wszystkim tym Cyrus był zapowiedzią Chrystusa. Chrystus odniósł zwycięstwo nad władcami i mocami, a także otrzymał nieograniczone bogactwa, by służyły Bożym sługom, Jego wybranemu ludowi. Gdy wstąpił na wysokość, poprowadził pojmanych jeńców, biorąc do niewoli tych, którzy sami trzymali innych w niewoli, i otwierając więzienie dla uwięzionych.