Księga Izajasza 45:11 – znaczenie i zastosowanie

Lud Boży przebywał wówczas na wygnaniu. Przyjął wolę Boga w swoim cierpieniu i czekał na czas, w którym Bóg go wybawi. W tych słowach otrzymuje zapewnienie, że nie będzie czekać na próżno.

Lud zostaje zachęcony, by pytać o koniec swoich utrapień (Księga Izajasza 45:11). Święty Izraela, ich Stwórca, nie pozwala im spierać się z Nim, a zarazem zaprasza, by szukali Jego słowa. Mają pytać o to, co nadchodzi, zwracać się do proroków i słuchać tego, co Bóg przez nich powiedział. Mają pytać strażników: „Która jest godzina w nocy? Jak długo jeszcze?”. To, co Bóg objawił o przyszłości, jest dane nam i naszym dzieciom, dlatego nie powinniśmy pozostawać nieświadomi.

Zostają również zachęceni, by szukać Boga w modlitwie. Bóg mówi w istocie: „Przynieście Mi moich synów i dzieło moich rąk, powierzcie Mi ich”. Mają poddać się Mu jak dzieci ojcu i jak glina garncarzowi. Nie mogą wydawać Bogu rozkazów, mogą jednak żarliwie Go prosić, ufając Jego obietnicy. Nie powinniśmy buntować się przeciw Stwórcy i skarżyć się na Niego w gniewie, ale możemy wytrwale i gorliwie zmagać się z Nim w modlitwie.

Niektórzy rozumieją te słowa jako naganę: „Czy pytacie Mnie o to, co ma nadejść? Czy sądzicie, że muszę się wam tłumaczyć? Czy będziecie Mi rozkazywać w sprawie moich dzieci i dzieła moich rąk?”. Nikt nie może nauczyć Boga mądrości ani ustanawiać dla Niego zasad. Kto skarży się na Boga, w istocie uzurpuje sobie nad Nim władzę.

Lud zostaje też zachęcony, by ufać Bożej mocy, gdy jest doprowadzony do skrajnej nędzy i nie potrafi sam sobie pomóc (Księga Izajasza 45:12). Ich pomoc jest w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię. Te słowa służą chwale Boga, ale przynoszą też pociechę Jego ludowi. Ten, który stworzył niebo i ziemię, może posłużyć się nimi, by ocalić swój Kościół, jeśli zechce, bo to On je stworzył i nimi rządzi.

Bóg stworzył ziemię i stworzył na niej ludzi, bo miała być ich domem (Księga Psalmów 115:16). Ma więc prawo, mądrość i moc, by kierować ludzkim życiem na ziemi. Jego ręce rozpostarły także niebiosa, a na początku On powołał do istnienia ich zastępy. Nadal kieruje ich ruchem i oddziaływaniem. Dla ludu Bożego dobrą nowiną jest to, że jego Bóg jest Stwórcą i Władcą świata.

Bóg dokładniej zapowiada, co dla nich uczyni, aby wiedzieli, czego mogą się spodziewać. Zapowiedź ta wskazuje również poza Cyrusa, władcę perskiego, ku większemu Odkupicielowi i większemu wybawieniu. Cyrus i wyzwolenie, które miało się dokonać za jego pośrednictwem, były obrazem Chrystusa i zbawienia, które On przyniesie.

Zostanie im ogłoszona wolność (Księga Izajasza 45:13). Ogłosi ją Cyrus, a Bóg da mu do tego moc. Słowa „wzbudziłem go w sprawiedliwości” oznaczają, że Bóg powołał go zgodnie ze swoją obietnicą i po to, by bronił słusznej sprawy swego ludu. Bóg będzie kierował wszystkimi jego drogami i zapewni mu powodzenie, zwłaszcza w zdobyciu Babilonu. Ci, których prowadzi Bóg, pomyślnie wykonają powierzone im zadanie.

Cyrus ma spełnić dla Boga dwa zadania. Jerozolima należy do Boga, ale leży w ruinie, dlatego Cyrus ma zarządzić jej odbudowę i zapewnić potrzebne do tego środki. Izrael należy do Boga, lecz przebywa w niewoli, dlatego Cyrus ma pozwolić Izraelitom odejść na wolność, nie żądając zapłaty ani okupu. Chrystus został posłany, by uczynić dla biednych dusz w niewoli to, co Cyrus miał uczynić dla uprowadzonych Żydów: ogłosić wolność więźniom zniewolonym gorzej niż w Babilonie (Księga Izajasza 61:1).

Bóg zatroszczy się także o ich utrzymanie (Księga Izajasza 45:14). Wyruszą w drogę ubodzy, niezdolni pokryć kosztów podróży ani ponownego osiedlenia się. Dlatego Bóg obiecuje, że dotrze do nich bogactwo Egiptu i innych narodów. Po podboju tych ziem Cyrus wykorzystał ich zasoby, by zaopatrzyć powracających Żydów, i nakazał swoim poddanym przekazać im to, czego potrzebowali (Księga Ezdrasza 1:4). Nie opuścili więc Babilonu z pustymi rękami, podobnie jak Izrael nie wyszedł z Egiptu z pustymi rękami.

Odkupieni przez Chrystusa również otrzymają wszystko, czego potrzebują, a nawet zostaną ubogaceni. Ci, których serca Bóg porusza, by wyruszyli do niebiańskiego Syjonu, mogą ufać, że On zatroszczy się o ich potrzeby. Świat należy do nich w takim zakresie, w jakim służy ich dobru.

Przyjdą do nich także ludzie z innych narodów. Ludzie o wysokiej pozycji przyjdą za nimi w kajdanach. Oddadzą im pokłon i powiedzą: „Z pewnością Bóg jest pośród was”. Zapowiedź ta częściowo spełniła się, gdy wielu mieszkańców kraju przyjęło wiarę żydowską (Księga Estery 8:17) i gdy inni mówili: „Pójdziemy z wami”, bo usłyszeli, że Bóg jest z nimi (Księga Zachariasza 8:23). Powrót z wygnania pozwolił wielu dostrzec prawdę, a niektórych skłonił do zwrócenia się ku Bogu.

Być może wielu Chaldejczyków, po podboju Cyrusa, zobaczyło triumfalny powrót Żydów i przyszło prosić o przebaczenie za to, jak ich traktowali. Przyznaliby wtedy, że Bóg jest pośród Żydów i że tylko On jest Bogiem, a potem chcieliby do nich dołączyć. Obietnica ta w pełni urzeczywistnia się jednak w Kościele Ewangelii, gdy poganie stają się posłuszni wierze w Chrystusa w słowie i czynie (List do Rzymian 15:18). Przychodzą jako jeńcy, którzy dobrowolnie i z radością pragną należeć do Kościoła (Księga Psalmów 110:3). Wypełnia się także wtedy, gdy niewierzący, widząc chrześcijańskie zgromadzenie, przekonują się, że Bóg rzeczywiście jest pośród wierzących (Pierwszy List do Koryntian 14:24–25), oraz gdy ci, którzy dawniej sprzeciwiali się Kościołowi, przychodzą i padają przed nim na twarz, uznając, że Bóg go umiłował (Apokalipsa Jana 3:9). Królowie ziemi i narody wniosą swój przepych do Jerozolimy Ewangelii (Apokalipsa Jana 21:24).

Lepiej być z tymi, pośród których jest Bóg, nawet jeśli są w kajdanach.

Lud zostaje wreszcie pouczony, by ufać Bogu także wtedy, gdy nie widzi, jak On działa. Prorok wkłada mu w usta słowa: „Zaprawdę, jesteś Bogiem, który się ukrywa” (Księga Izajasza 45:15). Bóg ukrywał się, gdy sprowadził na nich utrapienie, i gdy był na nich rozgniewany (Księga Izajasza 57:17). Gdy Jego lud Go prowokuje, może On wycofać swoją przychylność i pozwolić mu odczuć swoje niezadowolenie. Mimo to lud ma czekać na Pana, który zakrywa swoje oblicze (Księga Izajasza 8:17). Bóg ukrywał się także wtedy, gdy wyprowadzał swój lud z utrapienia.

Kiedy Bóg działa jako Bóg i Zbawca Izraela, Jego droga często pozostaje ukryta, jak ścieżka, którą poprowadził swój lud przez morze (Księga Psalmów 77:19). Zbawienie Kościoła często dokonuje się w tajemniczy sposób: przez działanie Ducha Pana Zastępów w ludzkich sercach (Księga Zachariasza 4:6), za pośrednictwem słabych i niepozornych środków, drobnych, a nawet pozornie przypadkowych wydarzeń, nieraz dopiero w ostatniej możliwej chwili. Pociechą dla nas, nawet gdy Bóg wydaje się ukryty, jest pewność, że nadal jest Bogiem Izraela i Zbawcą (Księga Hioba 35:14).

Lud zostaje też zachęcony, by triumfować nad bałwochwalcami i wszystkimi, którzy oddają cześć innym bogom (Księga Izajasza 45:16). Twórcy bożków, którzy nie tylko wyrabiają je własnymi rękami, ale też uznają je za bogów i modlą się do nich, zostaną zawstydzeni i okryci hańbą. Zobaczą swój błąd i będą musieli przyznać, że Bóg Izraela jest jedynym prawdziwym Bogiem. Rozczarują się pomocą, której oczekiwali od bożków, tych fałszywych opiekunów, którym zaufali. Spotka ich zagłada, gdy odkryją, że nie mogą usprawiedliwić swojego grzechu ani uniknąć kary (Księga Psalmów 97:7). Nie tylko kilku bardziej nieśmiałych porzuci fałszywą sprawę. Wszyscy poniosą klęskę, choćby trzymali się razem i wzajemnie wspierali. Wszyscy razem upadną. Zwiążcie ich w snopy, aby spłonęli.

Lud zostaje również zapewniony, że ci, którzy ufają Bogu, nigdy nie zostaną zawstydzeni z powodu tej ufności (Księga Izajasza 45:17). Gdy Bóg miał już wybawić ich z Babilonu, przez proroka wskazał im siebie jako źródło zbawienia. Izrael będzie zbawiony w Panu. Wybawienie nie tylko dokona się Jego mocą, lecz także będzie zapewnione przez Jego łaskę i obietnicę. Dlatego lud będzie bezpieczny w Bogu. Jego imię będzie dla niego warowną wieżą, do której można uciec i znaleźć ochronę.

Lud ma też patrzeć dalej niż na to doczesne wybawienie, ku duchowemu zbawieniu, które sięga przyszłego świata. Ma rozważać zbawienie przyniesione przez Mesjasza: wieczne ocalenie duszy od niekończącej się niedoli i dar niekończącego się błogosławieństwa. Powinien zabiegać o pewność tego zbawienia, bo można mieć taką pewność, że już nigdy, na wieki, nie spotka go wstyd ani hańba. Zostanie nie tylko ocalony od wiecznego wstydu i pogardy, które przypadną w udziale bałwochwalcom (Księga Daniela 12:2), lecz otrzyma wieczną cześć i chwałę. Istnieje świat, który nigdy się nie skończy, a nasz stan w nim rozstrzygnie, czy wszystko ułoży się dla nas dobrze, czy źle. Ci, którzy dostąpią tego wiecznego zbawienia, nigdy nie pożałują tego, co zrobili ani co wycierpieli, pokładając w nim nadzieję, bo nagroda przewyższy wszelkie oczekiwania.

Powracający z niewoli słusznie przyznali, że z powodu własnego grzechu zasługują na hańbę (Księga Daniela 9:7; Księga Daniela 9:8). Bóg mówi im jednak, że nie zostaną zawstydzeni, lecz będą mieć trwałą pewność. Ci, którzy jako skruszeni grzesznicy wstydzą się własnego grzechu, nie zostaną zawstydzeni jako wierzący w Bożą obietnicę i moc.

Mają też na zawsze trwać przy Bogu, nigdy Go nie opuszczać ani nigdy nie przestać Mu ufać. To, czego uczono ich wielokrotnie, zostaje tu powtórzone, by dodać Bożemu ludowi otuchy, aby nadal był wierny Bogu i ufał, że Bóg pozostanie wierny jemu: „Ja jestem Panem, nie ma nikogo innego”. To, że Pan, któremu służymy i ufamy, jest jedynym Bogiem, potwierdzają dwa wielkie źródła światła: przyroda i objawienie.

Po pierwsze, potwierdza to przyroda, ponieważ Bóg stworzył świat i ma prawo domagać się od niego czci (Księga Izajasza 45:18). „Tak mówi Pan, który stworzył niebiosa i ukształtował ziemię: Ja jestem Panem, władcą wszystkiego, i nie ma nikogo innego”. Bogowie narodów tego nie uczynili i nawet nie twierdzili, że to zrobili. Tekst wspomina o niebiosach, ale więcej mówi o ziemi, bo to tę część stworzenia możemy obserwować z bliska i najlepiej poznać.

Bóg ją ukształtował, dlatego nie jest bezkształtną masą, lecz dziełem stworzonym z nieskończoną mądrością. Ugruntował ją: po stworzeniu ustanowił ją, osadził na morzach (Księga Psalmów 24:2) i zawiesił nad pustką (Księga Hioba 26:7). Stworzył ją najpierw z niczego, a jednak uczynił ją trwałą i niewzruszoną. Przygotował ją też do użytku i do służby ludziom, dla których ją przeznaczył.

Nie stworzył ziemi na próżno, jedynie po to, by ukazać swoją moc, lecz ukształtował ją tak, aby zamieszkały na niej dzieci ludzkie. W tym celu odprowadził z niej wody, które wcześniej ją pokrywały, i sprawił, że ukazał się suchy ląd (Księga Psalmów 104:6; Księga Psalmów 104:7). Widać w tym Bożą mądrość: niczego nie stworzył bezużytecznie, lecz wszystkiemu wyznaczył cel i przystosował to do jego spełnienia. Jeśli ktoś został stworzony na próżno, sam ponosi za to winę.

Jest to także świadectwo Bożej dobroci wobec ludzi. Bóg uznał, że wszystko, co służy naszemu pożytkowi i dobru, nie zostało stworzone na próżno. Dał nam miejsce do życia i wszystko, czego potrzebujemy, by żyć.

Po drugie, potwierdza to objawienie. Tak jak Boże dzieła dowodzą, że tylko On jest Bogiem, tak samo świadczy o tym Jego słowo i to, że przez nie objawił siebie oraz swoją wolę. Jego przesłanie jest o wiele lepsze niż przesłania pogańskich bogów, podobnie jak Jego dzieła przewyższają ich dzieła (Księga Izajasza 45:19). Widać to na trzy sposoby: wszystko, co Bóg powiedział, jest jasne, przynosi zaspokojenie i jest słuszne.

Sposób, w jaki zostało przekazane, jest jasny i otwarty: „Nie mówiłem w ukryciu, w ciemnym miejscu ziemi”. Pogańscy bogowie przekazywali swoje wyrocznie z jaskiń i dołów, niskimi, głuchymi głosami i w niejasnych słowach. Ci, którzy twierdzili, że kontaktują się z duchami, szeptali i mamrotali (Księga Izajasza 8:19). Bóg zaś dał swoje prawo na górze Synaj wobec tysięcy Izraelitów, wypowiadając je wyraźnie, głośno i zrozumiale.

Mądrość woła w najbardziej uczęszczanych miejscach (Księga Przysłów 1:20; Księga Przysłów 1:21; Księga Przysłów 8:1-3). Widzenie zapisano jasno, aby mógł je przeczytać nawet ten, kto biegnie. Jeśli komuś wydaje się niejasne, powinien winić samego siebie. Chrystus powołał się na ten sam argument w swojej obronie: „Nie mówiłem niczego w ukryciu” (Ewangelia Jana 18:20).

Boże słowo w pełni zaspokaja potrzeby tych, którzy z niego korzystają: „Nie powiedziałem potomstwu Jakuba: Szukajcie Mnie na próżno”. Fałszywi bogowie tak postępowali ze swoimi czcicielami, którzy szukali żywych pośród umarłych (Księga Izajasza 8:19). Słowa te obejmują każdą łaskawą odpowiedź, jakiej Bóg udzielił tym, którzy do Niego przychodzili. Jego słowo wiernie prowadzi tych, którzy Go szukają, oraz tych, którzy się do Niego modlą.

Potomkowie Jakuba to lud modlitwy, pokolenie szukające Boga (Księga Psalmów 24:6). Tak jak w swoim słowie zapraszał ich, by Go szukali, tak nigdy nie odrzucał ich modlitw płynących z wiary ani nie zawodził nadziei, którą w Nim pokładali. Nikomu z nich nie powiedział: „Szukaj Mnie na próżno”. Jeśli nie uznał za stosowne dać im dokładnie tego, o co prosili, obdarzał ich w duszy dostateczną łaską, pocieszeniem i pokojem, by wynagrodzić im ten brak.

To, co często mówi się o zimie, można powiedzieć także o modlitwie: nigdy nie idzie na marne. Bóg nie tylko życzliwie odpowiada tym, którzy gorliwie Go szukają, lecz także hojnie ich wynagradza. Postępuje w tej sprawie całkowicie sprawiedliwie i nie ma w tym niczego złego. „Ja, Pan, mówię to, co słuszne, oznajmiam to, co prawdziwe i dobre” — słowa te są zgodne z odwiecznymi zasadami i racjami, które określają dobro i zło.

Fałszywi bogowie narodów nakazywali swoim czcicielom czynić rzeczy hańbiące ludzką naturę i niszczące cnotę. Bóg mówi to, co sprawiedliwe. Daje przykazania, które są słuszne same w sobie i prowadzą ludzi ku sprawiedliwości. Dlatego On jest Bogiem i nie ma innego.