List do Hebrajczyków 2:14 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł pokazuje tu dalej, że Chrystus stał się prawdziwym człowiekiem. Nie przyjął natury aniołów, lecz potomstwa Abrahama, i wyjaśnia, dlaczego oraz w jakim celu to uczynił. Chrystus odwiecznie był Bogiem, a jednak w pełni czasów zjednoczył naszą ludzką naturę ze swoją boską naturą i stał się w pełni człowiekiem.

Nie przyszedł z pomocą aniołom, lecz potomkom Abrahama. Upadłe anioły pozostały w grzechu, winie i nędzy, bez nadziei na ratunek. Chrystus nigdy nie zamierzał zbawić upadłych aniołów. Ich upadek pozostaje nieodwracalny na wieczność, dlatego nie przyjął ich natury. Ponadto natura anielska nie mogła stać się ofiarą przebłagalną za grzechy ludzi, czyli ofiarą, która za nie płaci.

Chrystus postanowił przyjść z pomocą potomkom Abrahama, tym, którzy od niego pochodzą i należą do obietnicy. Przyjął ludzką naturę od jednego z potomków Abrahama, aby ta sama natura, która zgrzeszyła, mogła również cierpieć, a natura ludzka odzyskała nadzieję i możliwość poddania się próbie. Wszyscy, którzy przyjmują miłosierdzie, zostają obdarzeni szczególną przychylnością i zbawieniem. Dlatego przez Chrystusa nadzieję i pomoc mogą znaleźć nawet najwięksi grzesznicy, bo zapłata, którą złożył, wystarcza za wszystkich i jest odpowiednia dla wszystkich. Rozpoznajmy czas, w którym Bóg okazuje swoją łaskę, i skorzystajmy ze szczególnego miłosierdzia, jakim obdarza upadłych ludzi, a nie upadłe anioły.

Pierwszym powodem, dla którego Chrystus przyszedł w ciele, było to, że dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc On również musiał mieć w nich udział. Stał się podobny do swoich braci i sióstr (List do Hebrajczyków 2:14–15). Żadna natura wyższa ani niższa od ludzkiej, która zgrzeszyła, nie mogła cierpieć za grzech ludzi w sposób, który zadośćuczyniłby Bożej sprawiedliwości, dał ludziom nadzieję i uczynił wierzących dziećmi Boga, a tym samym braćmi i siostrami Chrystusa.

Stał się człowiekiem także po to, by móc umrzeć. Jako Bóg nie mógł umrzeć, dlatego przyjął inną naturę i wszedł w inny stan. Pokazuje to zdumiewającą miłość Boga. Chrystus wiedział, jakich cierpień zazna w naszej naturze i jak w niej umrze, a mimo to dobrowolnie ją przyjął. Bóg nie mógł uznać dawnych ofiar nakazanych przez Prawo za prawdziwą zapłatę za grzech. Dla Chrystusa zostało przygotowane ciało, a On wyraził radość z pełnienia woli Boga.

Kolejnym powodem było to, że przez śmierć miał zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, czyli diabła (List do Hebrajczyków 2:14). Diabeł był pierwszym grzesznikiem i pierwszym, który kusił innych do grzechu. Ponieważ grzech sprowadził śmierć, można powiedzieć, że diabeł ma władzę nad śmiercią na kilka sposobów. Wciąga ludzi w grzech, którego drogi prowadzą do śmierci. Często wolno mu napawać ludzkie sumienia lękiem przed śmiercią. Bywa też narzędziem Bożej sprawiedliwości: wyrywa dusze z ciał, by stanęły przed Bogiem na sąd, a potem je dręczy, tak jak wcześniej je kusił.

W tych znaczeniach można powiedzieć, że miał władzę nad śmiercią. Chrystus jednak złamał ją do tego stopnia, że diabeł nie może utrzymać nikogo w śmierci duchowej. Nie może wciągnąć ludzi w grzech, jeśli sami nie zdecydują się mu służyć. Nie może odebrać duszy ciału ani wykonać wyroku na nikim poza tymi, którzy nadal dobrowolnie pozostają jego niewolnikami i trwają w nienawiści do Boga.

Chrystus przyszedł także po to, by uwolnić swój lud od niewolniczego lęku przed śmiercią, który często go dręczy. Może to odnosić się szczególnie do wierzących Starego Testamentu, którzy silniej odczuwali zniewolenie, ponieważ życie i nieśmiertelność nie zostały jeszcze objawione tak pełnie jak w Ewangelii. Dotyczy to jednak również całego ludu Bożego, zarówno sprzed przyjścia Chrystusa, jak i po nim, bo wierzących często niepokoi lęk przed śmiercią i wiecznością.

Chrystus stał się człowiekiem i umarł, aby uwolnić swój lud od tych lęków i niepokojów. Uczy go, że śmierć jest nie tylko pokonanym wrogiem, lecz także sługą pojednanym z nim. Nie zostaje zesłana, by szkodzić duszy ani odciąć ją od Bożej miłości. Przeciwnie, kończy wszystkie cierpienia i wprowadza do życia wiecznego i szczęścia. Dla tych, którzy są w Chrystusie, śmierć nie jest już w ręku szatana, lecz w ręku Chrystusa. Nie służy już szatanowi, ale Chrystusowi, i nie prowadzi ich do piekła, lecz do nieba.

Chrystus musiał stać się podobny do swoich braci i sióstr, aby być miłosiernym i wiernym arcykapłanem w sprawach dotyczących Bożej sprawiedliwości i pocieszenia Jego ludu. Arcykapłan reprezentuje innych przed Bogiem. Chrystus musiał być wierny Bogu i miłosierny wobec ludzi.

W sprawach dotyczących Boga działa na rzecz sprawiedliwości i czci, jednając ludzi z Bogiem za ich grzechy, łącząc wszystkie prawdy o Bożej naturze i wszystkie Osoby Boskie w dziele odnowienia człowieka oraz w pełni godząc Boga z człowiekiem. Grzech doprowadził do głębokiego rozłamu i sporu między Bogiem a człowiekiem. Chrystus, stając się człowiekiem i umierając, zakończył ten spór do tego stopnia, że Bóg jest gotów przyjąć do swojej przychylności i przyjaźni wszystkich, którzy przychodzą do Niego przez Chrystusa.

W sprawach dotyczących Jego ludu Chrystus wspiera go i pociesza. Ponieważ sam cierpiał, gdy był kuszony, może pomagać tym, którzy są kuszeni (List do Hebrajczyków 2:18). Jego męka, czyli cierpienie, obejmowała także kuszenie, które stanowiło niemałą część tego, co zniósł. Był kuszony we wszystkim podobnie jak my, lecz nie popełnił grzechu (List do Hebrajczyków 4:15).

Równie ważne jest współczucie Chrystusa. Może On pomagać kuszonym i współodczuwa nasze słabości. Jest lekarzem pełnym współczucia, łagodnym i mądrym. Wie, jak postępować z kuszonymi i zasmuconymi, bo sam odczuwał podobną presję, choć nie z powodu grzechu, lecz kuszenia i wewnętrznego udręczenia. Jego własne smutki i pokusy sprawiają, że pamięta o próbach swojego ludu i jest gotów mu pomagać.

Warto zwrócić uwagę na trzy rzeczy. Po pierwsze, nawet najlepsi chrześcijanie doświadczają w tym świecie wielu pokus, dlatego nie powinniśmy oczekiwać, że tutaj będziemy od nich całkowicie wolni. Po drugie, pokusy przynoszą tak wielkie cierpienie i zagrożenie, że nasze dusze naprawdę potrzebują wsparcia i pomocy. Po trzecie, Chrystus jest gotów pomagać tym, którzy przychodzą do Niego w czasie pokus; stał się człowiekiem i sam był kuszony, aby być w pełni przygotowanym do pomocy swojemu ludowi.