List do Hebrajczyków 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł prowadzi wywód w jasny i pożyteczny sposób, przechodząc w tym liście od nauki do uzasadnienia, a następnie do praktycznego zastosowania. Tutaj odnosi do życia prawdy, które już wcześniej wykazał, i czyni to za pomocą słowa „dlatego”, łączącego ten rozdział z poprzednim. Skoro dowiódł, że Chrystus przewyższa aniołów, za których pośrednictwem zostało przekazane Prawo, wynika z tego, że Ewangelia musi przewyższać Prawo.

Najpierw kieruje do nas wezwanie: „Dlatego musimy zwracać tym baczniejszą uwagę na to, co słyszeliśmy” (List do Hebrajczyków 2:1). To pierwszy sposób, w jaki okazujemy szacunek Chrystusowi i Ewangelii. Wszyscy, którzy żyją pod panowaniem Ewangelii, powinni traktować jej prawdy i przykazania jako sprawę najwyższej wagi: uważnie ich słuchać, gdy tylko nadarza się okazja, często je czytać, głęboko nad nimi rozmyślać i łączyć słuchanie z wiarą. Powinniśmy przyjmować te prawdy do serca, pielęgnować je w pamięci i kierować się nimi w słowach oraz czynach.

Następnie apostoł podaje mocne uzasadnienie tego ostrzeżenia. Po pierwsze, jeśli nie będziemy uważnie słuchać, pozwolimy tym prawdom się wymknąć. Wyciekną z naszych myśli, słów i życia, a przez naszą nieuważność poniesiemy wielką stratę. Nawet gdy prawda Ewangelii dotrze do naszych umysłów, nadal grozi jej to, że się wymknie, bo nasz umysł i pamięć przypominają nieszczelne naczynie. Przyczyną jest skażenie naszej natury, podstępność szatana, wpływ świata oraz troski i pokusy, które zagłuszają dobre ziarno.

Ci, którzy pozwalają, by prawda Ewangelii im się wymknęła, tracą znacznie więcej, niż mogą sobie uświadamiać. Tracą skarb cenniejszy niż stosy złota i srebra. Ginie ziarno, przepada czas i trud poświęcony na słuchanie, a wraz z nimi nadzieja na dobry plon. Jeśli utracimy Ewangelię, tracimy wszystko. Powinno nas to skłaniać zarówno do uważnego słuchania, jak i do zachowywania tego, co słyszymy. Jeśli nie słuchamy uważnie, nie zachowamy długo Słowa. Nieuważni słuchacze szybko stają się słuchaczami zapominalskimi.

Drugim powodem jest straszliwa kara za zaniedbanie tego obowiązku, większa niż kara przewidziana przez Prawo (List do Hebrajczyków 2:2–3). Prawo zostało przedstawione jako słowo przekazane za pośrednictwem aniołów i jako coś trwałego oraz niezachwianego. Zostało dane przy pomocy aniołów, którzy byli obecni przy jego przekazaniu. Bóg posłuży się aniołami również wtedy, gdy zgromadzi wszystkich ludzi przed swoim trybunałem, by otrzymali wyrok zależny od tego, czy zachowywali Prawo, czy je łamali. Prawo pozostaje niezmienne. Jest prawdziwe i pewne bez względu na to, czy ludzie są mu posłuszni, a każde jego złamanie lub odrzucenie spotka się ze sprawiedliwą karą.

Jeśli ludzie lekceważą Prawo Boże, ono nie potraktuje ich lekko. Już w dawnych czasach dosięgło grzeszników i będzie dosięgać grzeszników w każdym pokoleniu. Bóg, jako sprawiedliwy władca i sędzia, nie pozostawiał pogardy dla swojego Prawa bez kary. Wielokrotnie rozliczał tych, którzy je łamali, dając każdemu to, na co zasłużył swoim grzechem. Nawet najsurowsza kara, jaką Bóg wymierza grzesznikom, jest jedynie tym, na co zasługuje grzech. Kara jest równie sprawiedliwa jak nagroda, a pod pewnym względem grzech zasługuje na karę bardziej, niż niedoskonałe posłuszeństwo zasługuje na nagrodę.

Ewangelia została opisana zupełnie inaczej. Jest zbawieniem, i to nie zwyczajnym, lecz wielkim zbawieniem. Nic nie może się z nim równać i nikt nie potrafi w pełni opisać ani nawet pojąć jego wielkości. Ewangelia objawia wielkiego Zbawiciela, który pokazuje, że Bóg pojednał się z naszą ludzką naturą i pragnie pojednać się także z nami. Ukazuje, jak możemy zostać wybawieni od wielkiego grzechu i wielkiego nieszczęścia, a następnie doprowadzeni do wielkiej świętości i wielkiego szczęścia. Objawia też wielkiego Uświęcającego, który czyni nas świętymi i przygotowuje do zbawienia oraz przyjścia do Zbawiciela. Odsłania również wielkie i pełne łaski przymierze, nowe przymierze, którego wielka karta oraz prawna obietnica są zabezpieczone dla wszystkich, którzy wchodzą w to przymierze.

Grzeszenie przeciwko Ewangelii zostało przedstawione jako zaniedbywanie tego wielkiego zbawienia. To lekceważenie zbawczej łaski Boga w Chrystusie, pomniejszanie jej znaczenia, obojętność wobec niej, uznawanie, że nie warto jej poznawać, a także ignorowanie wartości łaski Ewangelii, naszej własnej potrzeby jej przyjęcia oraz bezradności, w jakiej pozostajemy bez niej. Oznacza to również brak rzeczywistego wysiłku, by sprawdzić, czy Ewangelia jest prawdziwa, uwierzyć w nią, uznać ją i odnieść do własnego życia. Na wszystkie te sposoby ludzie pokazują, że zaniedbują to wielkie zbawienie. Powinniśmy uważać, by nie znaleźć się wśród niegodziwych i nieszczęsnych grzeszników, którzy lekceważą łaskę Ewangelii.

Nędza takich grzeszników jest ukazana jako nieunikniona (List do Hebrajczyków 2:3): jak zdołają się uratować? Oznacza to najpierw, że ci, którzy gardzą tym zbawieniem, są już potępieni. Już znajdują się w rękach sprawiedliwości i czeka ich wyrok. Stało się tak z powodu grzechu Adama, a własnymi grzechami tylko pogorszyli swoją sytuację. Kto nie wierzy, już jest potępiony (Ewangelia Jana 3:18).

Oznacza to również, że z tego potępionego stanu nie ma wyjścia poza przyjęciem wielkiego zbawienia objawionego w Ewangelii. Na tych, którzy je zaniedbują, nadal ciąży gniew Boga. Nie mogą uwolnić się sami, wznieść ponad ten stan ani uniknąć przekleństwa. Oznacza to także, że wszystkich gardzących łaską Boga w Chrystusie czeka jeszcze cięższy sąd, od którego również nie zdołają uciec. W wielkim dniu nie będą mogli się ukryć ani zaprzeczyć temu, co zrobili; nie przekupią sędziego ani nie wyrwą się z więzienia. Nie pozostaną dla nich otwarte żadne drzwi miłosierdzia, nie zostanie złożona już żadna ofiara za grzech i będą zgubieni bez nadziei na ratunek.

Straszliwa strata, jaką ponoszą ci, którzy zaniedbują to zbawienie, została ukazana w formie pytania: jak zdołamy się uratować? To odwołanie do zdrowego rozsądku i sumienia grzesznika. Stawia wyzwanie całej jego sile, planom, bogactwu i sprzymierzeńcom: czy potrafią znaleźć albo wymusić drogę ucieczki przed sprawiedliwym sądem i gniewem Boga?

Pokazuje to również, że ci, którzy ignorują tak wielkie zbawienie, staną w dniu sądu bez mocy, by ocalić samych siebie, bez wymówki i bez obrony. Gdy zostaną zapytani, dlaczego wyrok nie powinien zostać wykonany, nie będą mieli nic do powiedzenia. Potępi ich własne sumienie, a ich nędza będzie większa niż nędza tych, którzy odrzucili Prawo albo grzeszyli, nie znając Prawa.

Kolejny powód tego ostrzeżenia wiąże się z wielkością Tego, przez którego Ewangelia po raz pierwszy do nas dotarła (List do Hebrajczyków 2:3). Zaczęła być głoszona przez Pana, czyli Pana Jezusa Chrystusa, który jest Jehową, Panem życia i chwały, Panem wszystkiego. Jako Pan miał doskonałą mądrość, nieograniczoną dobroć, pełną prawdomówność, najwyższą władzę i niepowstrzymaną moc.

Ten wielki Pan wszystkiego jako pierwszy jasno i wyraźnie objawił Ewangelię, bez obrazów i cieni, które wcześniej wskazywały na Niego, zanim przyszedł. Z pewnością wszyscy powinni oddawać cześć takiemu Panu i uważnie słuchać Ewangelii, która po raz pierwszy została ogłoszona przez Tego, kto przemawiał jak nikt inny.

Kolejny powód wiąże się z ludźmi, którzy byli świadkami Chrystusa i Ewangelii (List do Hebrajczyków 2:3–4). Wiadomość została nam potwierdzona przez tych, którzy słyszeli Pana, a Bóg również dawał o nich świadectwo. Ewangeliści i apostołowie, którzy słyszeli Chrystusa, przekazywali tę wiadomość i ją potwierdzali. Byli naocznymi i nausznymi świadkami wszystkiego, co Jezus zaczął czynić i czego zaczął nauczać (Dzieje Apostolskie 1:1). Nie służyło to żadnej ziemskiej korzyści. Kierowała nimi wyłącznie chwała Odkupiciela oraz zbawienie ich samych i innych ludzi, a wielu z nich przypieczętowało swoje świadectwo własną krwią.

Sam Bóg również poświadczał prawdziwość tych, którzy dawali świadectwo o Chrystusie. Pokazywał, że zostali przez Niego upoważnieni i posłani, by głosić światu Chrystusa i zbawienie. Czynił to przez znaki, cuda, różnorodne dzieła mocy oraz dary Ducha Świętego, zgodnie ze swoją wolą. Znaki ukazywały Jego łaskawą obecność pośród apostołów i Jego działanie przez nich. Cuda były dziełami wykraczającymi poza możliwości i porządek natury, wzbudzały zdumienie ludzi, skłaniały ich do słuchania i rodziły pytania.

Różnorodne dzieła mocy były potężnymi czynami, w których moc samego Boga była widoczna w sposób niebudzący uzasadnionych wątpliwości. Dary Ducha Świętego przysposabiały apostołów do powierzonego im zadania, uzdalniały ich i pobudzały do jego wykonania; o różnych darach mówi się w Pierwszym Liście do Koryntian 12:4. Wszystko to działo się zgodnie z wolą samego Boga. Bóg chciał dać nam pewny fundament wiary i mocną podstawę nadziei związanej z przyjęciem Ewangelii. Podobnie jak przekazał Prawo wraz ze znakami i cudami, by ukazać jego autorytet i wielkość, tak poświadczył Ewangelię jeszcze większymi cudami, ponieważ jest ona przesłaniem doskonalszym i trwalszym.