List do Hebrajczyków 2:5 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł właśnie ukazał wielki zaszczyt Chrystusa, wywyższonego ponad aniołów, a teraz ponownie podejmuje ten temat i rozwija go dalej. Pisze: „Nie aniołom poddał świat, który ma przyjść, o którym mówimy” (List do Hebrajczyków 2:5). Czas Ewangelii, nazwany tu „światem, który ma przyjść”, nie podlega władzy aniołów, lecz pozostaje pod szczególną opieką i kierownictwem samego Odkupiciela.

Obejmuje to zarówno obecny stan Kościoła, jak i jego pełniejszą przyszłą postać, gdy książę tego świata zostanie strącony, a królestwa ziemi staną się królestwem Chrystusa. Dzieło to nie zostało powierzone aniołom. Jezus Chrystus obejmie swoją wielką władzę i będzie królował. Nie posługuje się aniołami, aby wprowadzić Ewangelię, tak jak posłużył się nimi przy przekazaniu Prawa, które należało do dawnego, przemijającego porządku.

Ten nowy porządek we wszystkich sprawach duchowych i wiecznych został powierzony samemu Chrystusowi. To On rządzi Kościołem Ewangelii, co ukazuje zarówno Jego chwałę, jak i bezpieczeństwo oraz szczęście Kościoła. Początek Kościoła, jego wzrost i porządek, a także jego ostateczny sąd i doskonałość nie zostały powierzone aniołom, lecz Chrystusowi. Bóg nie złożył tak wielkiej odpowiedzialności nawet na swoich świętych aniołów, bo byli zbyt słabi, by jej sprostać.

Apostoł zwraca się następnie do Pisma, aby ukazać, kim jest ten błogosławiony Jezus, któremu poddany został świat Ewangelii. Przytacza słowa z Księgi Psalmów 8:4–6: „Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i syn człowieczy, że się nim opiekujesz?”. Można je odnieść do ludzkości w ogólności, a zarazem odczytać jako zapowiedź odnoszącą się do Pana Jezusa Chrystusa.

Rozumiane najpierw w odniesieniu do ludzkości, słowa te wyrażają wdzięczny podziw dla dobroci Boga wobec ludzi. Bóg pamięta o ludziach, nawet gdy istnieli jedynie w Jego pełnym miłości zamyśle i planie. Wszystkie dary, które otrzymujemy, wypływają z odwiecznej myśli Boga o miłosierdziu, tak jak nasza właściwa odpowiedź rodzi się z pamiętania o Nim. Bóg nieustannie o nas pamięta, a my nigdy nie powinniśmy o Nim zapominać.

Bóg także nawiedza ludzi. Jego zamiar, by nam błogosławić, prowadzi do łaskawych odwiedzin: przychodzi, by poznać naszą sytuację, potrzeby, niebezpieczeństwa i trudności, z którymi się zmagamy. Dzięki Jego trosce i obecności nasz duch zostaje zachowany. Skoro Bóg o nas pamięta, my również powinniśmy każdego dnia zbliżać się do Niego w posłusznym uwielbieniu.

Bóg uczynił też człowieka zwierzchnikiem stworzeń w tym niższym świecie. Umieścił go na szczycie stworzenia, jako najważniejsze dzieło ziemskie, tylko nieco niżej od aniołów pod względem pozycji i godności w tym życiu. Przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych wierzący będą podobni do aniołów i równi im pod tym względem (Ewangelia Łukasza 20:36). Bóg ukoronował człowieka chwałą i czcią, obdarzając go szlachetnymi władzami duszy i wspaniałymi zdolnościami ciała, dzięki czemu należy do obu światów. Może służyć ich dobru i cieszyć się szczęściem, które każdy z nich oferuje. Bóg dał mu prawo panowania nad niższymi stworzeniami, dopóki pozostawał wierny Bogu i posłuszny Jego woli.

Jednak słowa te jeszcze pełniej odnoszą się do Pana Jezusa Chrystusa, a cały ten fragment zostaje zastosowany do Niego w Liście do Hebrajczyków 2:8–9. Widzimy tu, że źródłem wszelkiej dobroci, jaką Bóg okazuje ludziom, dając im Chrystusa i ofiarując Go za nich, jest łaska Boga. „Czym jest człowiek?” Zdumienie budzi darmowa łaska.

Widzimy też skutki tej darmowej łaski w darze Chrystusa. Bóg pamiętał o Chrystusie ze względu na nas w przymierzu odkupienia, czyli porozumieniu między Ojcem a Synem w sprawie zbawienia grzeszników. Bóg nawiedził Chrystusa ze względu na nas i postanowiono, że w pełni czasu przyjdzie na świat jako wielka ofiara. Bóg uczynił Go nieco niższym od aniołów, sprawiając, że stał się prawdziwym człowiekiem, aby mógł cierpieć i uniżyć się aż do śmierci.

Bóg ukoronował ludzką naturę Chrystusa chwałą i czcią. Dał Mu doskonałą świętość, Ducha bez miary i niezrównane zjednoczenie z naturą boską, tak że w Nim zamieszkała cieleśnie pełnia Boga. Przez swoje cierpienia zadośćuczynił za grzech, zakosztowawszy śmierci za każdego człowieka i naprawdę doświadczając gorzkiego bólu, hańby oraz przekleństwa śmierci na krzyżu. W ten sposób wprowadził całą ludzkość w nowy stan próby.

Następnie, jako nagrodę za swoje uniżenie i śmierć, Chrystus został ukoronowany chwałą i czcią. Został wyniesiony do najwyższej godności w niebie i otrzymał absolutną władzę nad wszystkim. W ten sposób to dawne proroctwo spełniło się w Chrystusie tak, jak nigdy się nie spełniło i nie mogło się spełnić w żadnym zwykłym człowieku, który żył na ziemi.