List do Hebrajczyków 2:6 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Czym jest człowiek, że pamiętasz o nim, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego?” brzmią jak pytanie zadane z niedowierzaniem. Autor listu przypomina, że ktoś wypowiedział je uroczyście, jakby sam nie umiał pojąć, dlaczego uwaga Boża kieruje się ku tak kruchej istocie. Jest w nim zachwyt i pokora, a nie tylko lęk przed własną małością. Pytanie nie zatrzymuje się na samym człowieku. Od razu zwraca się ku Bogu, bo to Jego pamięć i Jego troska nadają człowiekowi wagę. Czasowniki „pamiętasz” i „troszczysz się” mówią o uwadze, która nie gaśnie, i o zaangażowaniu, które nie jest obojętne wobec losu stworzenia. Ludzkie serce bywa przytłoczone poczuciem, że zginęło w codziennym pośpiechu, a ten tekst przykłada do tego doświadczenia zupełnie inną miarę. Dalszy ciąg listu wiąże to pytanie z Jezusem, którego widzimy „ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci” (List do Hebrajczyków 2:9). Odpowiedź na pytanie o człowieka nie pada więc w opisie jego wielkości, lecz w historii Chrystusa, który przeszedł przez cierpienie. Ludzka kruchość zostaje tu przyjęta przez Boga i wzięta na serio, a to nadaje jej znaczenie, którego sama z siebie by nie miała.

W Liście do Hebrajczyków 2:6 autor przywołuje słowa Psalmu 8: „Czym jest człowiek, że pamiętasz o nim, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego?”. To pytanie nie umniejsza człowieka, lecz zestawia jego kruchość z uwagą Boga. „Człowiek” i „syn człowieczy” są tu równoległymi określeniami ludzkiej kondycji: człowiek jest mały wobec stworzenia, a jednak nie pozostaje zapomniany. W biblijnym języku pamięć Boga nie jest samym wspomnieniem, lecz troską wyrażoną działaniem. Kluczowe jest miejsce cytatu w wywodzie. Autor mówi o przyszłym świecie, który nie został poddany aniołom, a zaraz potem przytacza obraz człowieka ukoronowanego chwałą i czcią. Nie przedstawia jedynie ogólnej pochwały ludzkiej wartości. Przygotowuje napięcie: wszystko ma być poddane człowiekowi, lecz „teraz” nie widać jeszcze spełnienia tej rzeczywistości. Werset 9 wskazuje, jak List rozwiązuje to napięcie: czytelnik widzi Jezusa, który przeszedł przez cierpienie i śmierć, a następnie został ukoronowany chwałą i czcią. Godność człowieka nie oznacza więc, że świat już działa sprawiedliwie. Cytat ukazuje Bożą troskę, a dalszy kontekst wiąże jej spełnienie z drogą Jezusa.

Autor Listu do Hebrajczyków przytacza pytanie brzmiące jak zdumienie nad rozmiarem świata: „Czym jest człowiek, że pamiętasz o nim, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego?”. Źródła nie podaje, ale te słowa pochodzą z Księgi Psalmów 8:5. Warto zauważyć, czego w tym pytaniu nie ma. Nie chodzi w nim o to, co człowiek osiągnął, ani o to, czy na cokolwiek zasłużył. Pytanie zaczyna się od Bożej pamięci i Bożej troski, więc wartość człowieka nie bierze się z jego wyników. Ma to konkretne znaczenie. Ktoś, kto od lat dowodzi swojej wartości w pracy i w domu, często żyje z lękiem, czy jego wysiłki wystarczą. Ten fragment przesuwa ciężar na Boga, który troszczy się o człowieka, zanim ten cokolwiek udowodni. Autor zauważa też, że choć wszystko poddano człowiekowi, nie widzimy jeszcze, aby wszystko było Mu poddane. Odpowiedź nie leży więc w obecnym stanie świata. Wskazuje ją List do Hebrajczyków 2:9, gdzie widzimy Jezusa ukoronowanego chwałą i czcią za cierpienia śmierci. Pamięć Boga o człowieku znajduje w Nim najpełniejszy wyraz.

Pytanie „Czym jest człowiek, że pamiętasz o nim?” wyrasta z zachwytu nad tym, że Bóg zwraca się ku kruchemu stworzeniu. Człowiek nie jest centrum wszechświata ani jego władcą z własnej zasługi, a jednak nie ginie w bezmiarze. Bóg o nim pamięta i troszczy się o niego. W tej pamięci jest godność, której nie trzeba zdobywać wielkością, siłą ani osiągnięciami. List do Hebrajczyków przywołuje te słowa, mówiąc o przyszłym świecie, który nie został poddany aniołom. Zaraz potem wskazuje na Jezusa: ukoronowanego chwałą i czcią, a zarazem doświadczającego śmierci. W Nim troska Boga o człowieka nie pozostaje odległą myślą. Bóg wchodzi w ludzką kruchość, także w cierpienie i śmierć. Obraz chwały nie usuwa tego, że „teraz jednak nie widzimy jeszcze”, by wszystko było poddane. W wierze mieszczą się więc zarówno godność człowieka, jak i niedokończony kształt świata. Ten werset nie obiecuje łatwego życia; odsłania, że człowiek pozostaje w pamięci Boga, a nadzieja ma twarz Jezusa.