List do Hebrajczyków 2:10 – znaczenie i zastosowanie

Po wspomnieniu o śmierci Chrystusa apostoł usuwa teraz poczucie hańby, jakie ludzie mogą wiązać z krzyżem. Pokazuje, że cierpienie Chrystusa było zgodne z Bożym zamysłem, a ludziom przyniosło wielkie dobro. Nie było w tym niczego niegodnego Boga ani Chrystusa. Przeciwnie, przyniosło to ludzkości wielkie błogosławieństwo.

Najpierw apostoł wyjaśnia, dlaczego cierpienie Chrystusa było zgodne z Bożym zamysłem: „Było bowiem stosowne, aby Ten, dla którego i przez którego istnieje wszystko, który doprowadził do chwały wielu synów, sprawcę ich zbawienia uczynił doskonałym przez cierpienia” (List do Hebrajczyków 2:10). Bóg jest ostatecznym celem wszystkiego i źródłem wszystkiego. Dlatego słuszne było, aby działał tak, by we wszystkim, co czyni, strzec i ukazywać własną chwałę.

Bóg ukazał to w dziele odkupienia, zarówno w wybranym celu, jak i w użytych środkach. Jego celem było doprowadzenie wielu dzieci do chwały, czyli obdarzenie ich już teraz błogosławionymi przywilejami Ewangelii, a w przyszłości — niebem. Niebo jest rzeczywistą chwałą, wieczną i ogromną. Zanim człowiek zostanie tam doprowadzony, musi stać się dzieckiem Boga przez usynowienie, czyli przyjęcie do Bożej rodziny, oraz przez nowe narodzenie, czyli otrzymanie życia duchowego.

Wszystkie osoby, które prawdziwie wierzą, są dziećmi Boga. Tym, którzy przyjmują Chrystusa i wierzą w Jego imię, daje On prawo stać się dziećmi Boga (Ewangelia Jana 1:12). Dzieci Boże mogą wydawać się nieliczne w danym miejscu lub czasie, ale gdy zostaną zgromadzone, okaże się, że jest ich wiele. Chrystus jest pierworodnym pośród wielu braci. Choć teraz dzieci Boga są rozproszone, w końcu wszystkie zostaną zgromadzone w chwale.

Bóg mądrze wybrał także środki. Ustanowił Wodza naszego zbawienia, który może bezpiecznie poprowadzić zbawionych do celu. Zbawieni mają podporządkować się temu Wodzowi, stanąć pod Jego sztandarem i znosić trudności jak dobrzy żołnierze Chrystusa. Mają iść za swoim Wodzem. Wszyscy, którzy tak czynią, bezpiecznie dotrą do celu i odziedziczą cześć oraz chwałę.

Bóg uczynił również Wodza zbawienia doskonałym przez cierpienia. Oznacza to, że Ojciec powołał Pana Jezusa Chrystusa do tej misji i wyposażył Go do jej wypełnienia. Chrystus już wcześniej miał doskonałą mądrość, odwagę i siłę dzięki Duchowi Pana, którego otrzymał bez miary. Przez cierpienia został jednak uczyniony doskonałym w tym sensie, że dopełnił dzieła naszego odkupienia, przelewając swoją krew, i w pełni został przygotowany do tego, by być Pośrednikiem, tym, który staje między Bogiem a człowiekiem.

Drogę do korony znalazł przez krzyż, dlatego Jego lud także musi iść tą drogą. Jak zauważa dr Owen, skoro Jezus został oddzielony do swojej misji i doprowadzony do jej pełni przez cierpienie, uświęcił też drogę cierpienia dla wszystkich, którzy idą za Nim do chwały. Dlatego ich cierpienie jest konieczne i nie da się go uniknąć, ale ma też wartość, jest użyteczne i przynosi dobro.

Po drugie, apostoł pokazuje, jak wiele wierzący zyskują dzięki krzyżowi i cierpieniom Chrystusa. Tak jak nie było w nich niczego niewłaściwego wobec Boga i Chrystusa, tak przyniosły ludziom wielką korzyść. Dzięki nim wierzący zostają zjednoczeni z Chrystusem i łączy ich z Nim szczególnie bliska więź.

O tym zjednoczeniu czytamy w Liście do Hebrajczyków 2:11: „Zarówno Ten, który uświęca, jak i ci, którzy są uświęcani, pochodzą od Jednego”. Chrystus jest Tym, który uświęca, czyli czyni ludzi świętymi. Nabył Ducha uświęcenia i posłał Go, a także jest źródłem wszelkiego świętego działania. Duch uświęca jako Duch Chrystusa. Prawdziwie wierzący to ci, których życie jest przemieniane przez uświęcenie, którym Bóg daje święte pragnienia i siły oraz oddziela ich od niskich i grzesznych celów, by służyli temu, co święte. Muszą zostać uświęceni, zanim zostaną doprowadzeni do chwały.

Chrystus, który dokonuje tego uświęcenia, i chrześcijanie, którzy je otrzymują, pochodzą od Jednego. Mają jednego niebiańskiego Ojca — Boga. Bóg jest Ojcem Chrystusa przez odwieczne zrodzenie i przez cudowne poczęcie, a Ojcem wierzących — przez usynowienie i odrodzenie. Łączy ich też jeden ziemski ojciec, Adam, ponieważ Chrystus i wierzący mają tę samą ludzką naturę. Łączy ich również ten sam duch, to samo święte i niebiańskie usposobienie. Wierzący mają w sobie takie samo nastawienie jak Chrystus, choć nie w tej samej mierze. Ten sam Duch mieszka w Głowie i we wszystkich członkach.

Zjednoczenie to prowadzi do czułej więzi. Ponieważ Chrystus i wierzący pochodzą od Jednego, nie wstydzi się nazywać ich braćmi. Chrystus i wierzący są braćmi nie tylko ze względu na wspólną ludzką naturę, ale także na wspólne życie duchowe. Łączy ich to, co niebiańskie, jak i to, co ziemskie. Chrystus nie wstydzi się uznać ich za swoich braci, co pokazuje Jego wielką dobroć i pokorę. Ich ludzka słabość i grzeszność sprawiają, że widać to jeszcze wyraźniej. Nie będzie się jednak wstydził tych, którzy nie wstydzą się Jego i starają się nie przynosić wstydu Jemu ani sobie.

Apostoł potwierdza to trzema cytatami ze Starego Testamentu. Pierwszy pochodzi z Księgi Psalmów 22:22: „Będę głosił Twoje imię moim braciom, pośród zgromadzenia będę Cię wysławiał”. Psalm ten wyraźnie wskazuje na Chrystusa. Rozpoczyna się słowami, które wypowiedział On na krzyżu: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. Zapowiada, po pierwsze, że Chrystus będzie miał na świecie swój Kościół, czyli zgromadzenie ludzi, którzy z własnej woli wybierają, by za Nim podążać. Po drugie, ludzie ci będą braćmi nie tylko dla siebie nawzajem, ale także dla samego Chrystusa. Po trzecie, Chrystus objawi im imię swojego Ojca, czyli Jego naturę, charakter, zamysł i wolę. Uczynił to osobiście, gdy żył pośród nas, a także przez swojego Ducha, którego wylał na uczniów. Uczniowie szerzyli potem poznanie Boga na całym świecie, przekazując je kolejnym pokoleniom. Po czwarte, Chrystus będzie wielbił swojego Ojca pośród zgromadzenia. Chwała Ojca zawsze była przed Jego oczami; Jego serce było na niej skupione i pragnął, by Jego lud również oddawał Ojcu chwałę.

Drugi cytat pochodzi z Księgi Psalmów 18:2: „Pokładam w Nim ufność”. Psalm ten ukazuje trudności, których doświadczał Dawid, jako obraz tego, co spotkało Chrystusa, a także zaufanie, jakie Dawid pokładał w Bogu pośród wszystkich swoich utrapień. Wskazuje to, że Chrystus, oprócz swojej boskiej natury, która nie potrzebowała wsparcia, przyjął także inną naturę, potrzebującą pomocy, którą może dać jedynie Bóg. Cierpiał i ufał jako nasza Głowa i Wódz.

Jego bracia i siostry także mają cierpieć i ufać. Trzeci cytat pochodzi z Księgi Izajasza 8:18: „Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg”. Pokazuje on, że Chrystus był prawdziwie i w pełni człowiekiem, ponieważ rodzice i dzieci mają tę samą naturę.

Ojciec dał te dzieci Chrystusowi w swoim odwiecznym zamyśle miłości, na mocy przymierza pokoju zawartego między Nimi. Daje je Chrystusowi również wtedy, gdy dochodzą do wiary. Gdy przyjmują Jego przymierze, Chrystus je przyjmuje, sprawuje nad nimi władzę, raduje się nimi, doprowadza ich życie do celu, a następnie zabiera je do nieba. Tam przedstawia je swojemu Ojcu i mówi: „Oto ja i dzieci, które mi dałeś”.