List do Hebrajczyków 11:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje życie w ziemi, która została obiecana, a mimo to pozostaje dla przybyszów obca. Abraham, Izaak i Jakub mieszkają pod namiotami, w tymczasowości, która towarzyszy im przez całe życie. Autor Listu nie przedstawia ich jako rozczarowanych, lecz jako tych, którzy trwają przy obietnicy, choć jeszcze nie otrzymali jej w pełni. Szczególnie poruszające jest w tym wersecie słowo „współdziedzicami”. Obietnica nie należy do jednego człowieka, lecz przechodzi z ojca na syna i wnuka, a każdy z nich przyjmuje ją na równi z pozostałymi. Wspólne oczekiwanie łączy trzy pokolenia, a ciężar przyszłości nie spoczywa wyłącznie na barkach jednego z nich. W świetle trzynastego wiersza, który mówi o uznaniu siebie „za gości i pielgrzymów na tej ziemi”, widać, że ich przywiązanie do obietnicy nie polegało na posiadaniu. Ziemia była znakiem wierności Boga, a nie celem, który trzeba zdobyć za wszelką cenę. Ich nadzieja zakorzeniała się w Bogu, a nie w pewności, że doczekają się spełnienia.

W Liście do Hebrajczyków 11:9 obietnica nie oznacza natychmiastowego posiadania ani poczucia zadomowienia. Abraham przywędrował do Ziemi Obiecanej, lecz mieszkał tam pod namiotami, jako przybysz. Tekst nie przedstawia tego jako dowodu, że obietnica zawiodła. Pokazuje raczej, że wiara pozwalała mu żyć w zgodzie z Bożym słowem, choć jego codzienne warunki nie przypominały trwałego spełnienia. Ważne jest też, że Izaak i Jakub są nazwani współdziedzicami tej samej obietnicy. Nie chodzi więc wyłącznie o osobistą historię Abrahama, lecz o obietnicę przekazywaną przez pokolenia, której pełnego urzeczywistnienia nie można sprowadzić do jednego życia. Następny werset wyjaśnia, że Abraham oczekiwał miasta o trwałych fundamentach, którego budowniczym jest Bóg. To nadaje jego wędrówce szerszy horyzont, choć nie unieważnia konkretnej ziemi, w której mieszkał. Werset rozróżnia zatem otrzymanie obietnicy od pełnego oglądania jej skutków. Wiara nie usuwa tymczasowości z życia Abrahama; sprawia, że tymczasowość nie staje się ostateczną miarą Bożej wierności.

Ten werset pokazuje wiarę w bardzo konkretnym kształcie. Abraham, o którym mowa już w wersecie 8, wszedł do ziemi obiecanej, a jednak nie zamieszkał w niej jak właściciel. Mieszkał pod namiotami razem z Izaakiem i Jakubem, w miejscu, które łatwo zwinąć i przenieść. Werset brzmi: „Przez wiarę przywędrował do Ziemi Obiecanej jako ziemi obcej, mieszkając pod namiotami z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy.” Namiot w tym opisie jest szczegółem wymownym. Ktoś, kto urządza się na stałe, łatwo zapomina, że jest w drodze. Namiot mówi co innego: ziemia jest obiecana, a droga jeszcze trwa. Autor listu nazywa Izaaka i Jakuba współdziedzicami tej samej obietnicy. Dziedzictwo może być wspólne nawet wtedy, gdy nie ma wspólnego dachu nad głową. Wystarczy wspólna nadzieja, którą przekazuje się dalej, z pokolenia na pokolenie. Werset 13 mówi, że ci ludzie umarli, nie osiągnąwszy tego, co im obiecano. Wiara była tu zaufaniem, które trwało także wtedy, gdy obietnica jeszcze nie była widoczna. Taka wiara nie czeka na koniec drogi, aby mieć sens. Żyje już teraz, w zwykłych dniach, pod namiotem.

Abraham mieszkał w Ziemi Obiecanej jak przybysz. Obietnica wskazywała mu miejsce, lecz nie zamieniła od razu wędrówki w posiadanie ani namiotu w trwały dom. Wiara nie polega tu na udawaniu, że wszystko już się spełniło. Pozwala żyć pośród niedokończonej obietnicy, nie porzucając zaufania Bogu. Namiot jest obrazem życia, które pozostaje otwarte na drogę. Abraham mieszkał pod nim razem z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. Nadzieja nie była wyłącznie jego prywatną sprawą ani skarbem zamkniętym w jednym pokoleniu. Przechodziła dalej, choć każdy z nich wciąż żył pośród tego, co tymczasowe. List dopowiada, że Abraham oczekiwał miasta o trwałych fundamentach, którego budowniczym jest Bóg. Nie unieważnia to ziemskiej drogi; nadaje jej szerszy horyzont. Obietnica sięga dalej niż widzialne bezpieczeństwo i granice jednego życia. Dlatego przygodność nie musi oznaczać opuszczenia przez Boga. Może być miejscem, w którym wierność trwa bez pełnego oglądania spełnienia. Namioty patriarchów przypominają, że wiara potrafi zamieszkać w czasie oczekiwania, nie myląc drogi z celem.