List do Hebrajczyków 11:10 – znaczenie i zastosowanie

Obraz z Listu do Hebrajczyków 11:10 zaczyna się w namiocie, a nie w pałacu. Autor pisze o Abrahamie, o którym mowa w wersetach poprzedzających, że „oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg”. Oczekiwanie bywa ciężkie, bo rodzi się w miejscu, które jeszcze nie jest domem, i serce potrafi wtedy zmęczyć się tym, czego nie widać. W tym wersecie wybrzmiewa uczucie cierpliwego trwania. Oczekiwanie nie oznacza tu biernego siedzenia, lecz wierność obietnicy, która nie zgasła mimo długiej drogi. Fundamenty nie są widoczne z pola wędrówki, a jednak to one nadają sens każdemu dniu spędzonemu pod namiotem. Trwałość bywa więc niewidzialna dla oczu, choć wcale nie jest słaba. Najmocniej działa w tym fragmencie to, kto buduje. Miasto nie jest dziełem Abrahama ani jego sił, tylko Bożej troski, która przechodzi przez całe życie wędrowca. Można sobie wyobrazić, że ktoś w zmęczeniu pyta, czy jego droga ma jakikolwiek sens. Werset odpowiada na to spokojnie: ciężar budowy spoczywa na Bogu, a serce, które czeka, nie musi samo wznosić przyszłości.

Miasto z Listu do Hebrajczyków 11:10 jest przeciwieństwem namiotów, w których Abraham mieszkał jako przybysz. Namiot można rozebrać i przenieść; miasto na trwałych fundamentach oznacza bezpieczeństwo, którego nie daje życie zależne od miejsca i okoliczności. Autor nie przedstawia jednak Abrahama jako człowieka lekceważącego ziemską wędrówkę. Pokazuje, że jego nadzieja sięgała dalej niż to, co mógł już objąć w posiadanie. Kluczowe jest wskazanie, kto buduje to miasto: sam Bóg. Obraz architekta i budowniczego mówi o trwałości Bożego zamysłu, a nie o osiągnięciu, które człowiek może sam sobie zapewnić. Wiara Abrahama nie polegała na znajomości całej drogi ani na natychmiastowym spełnieniu obietnicy. Wcześniejsze wersety podkreślają, że wyruszył, nie wiedząc, dokąd idzie; późniejsze mówią, że przodkowie umarli, nie otrzymawszy jeszcze obiecanego dobra. Ten werset nie obiecuje łatwego ani stabilnego życia tu i teraz. Ukazuje raczej, że wiara może wytrwać pośród niepewności, gdy jej ostatecznym oparciem jest Boża wierność. Abraham mieszkał w namiocie, lecz jego nadzieja miała fundament, którego sam nie wznosił.

Abraham żył w namiocie. Jego codzienność była przemijająca: rozbijał obóz, zwijał go i szedł dalej. Mimo to w Liście do Hebrajczyków 11:10 czytamy: „Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg”. Ten obraz zestawia tymczasowy namiot z trwałym planem. Słowo o fundamentach kieruje uwagę na to, czego nie widać. Dom na mocnym fundamencie nie musi być wielki ani wygodny, żeby był pewny. Wcześniej w tym rozdziale, w Liście do Hebrajczyków 11:8, opisano, że Abraham wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Nie znał mapy, ale znał Tego, który obiecał. Jego pewność nie wynikała z widoku drogi, lecz z wierności budowniczego. Ta prawda dotyczy zwykłych przeprowadzek, zmiany pracy i czasów, gdy plany się sypią. Ktoś, kto długo mieszka tymczasowo, łatwo uznaje swoje dni za zawieszone. Werset pokazuje, że nawet w namiocie można żyć z kierunkiem. Kierunek nie zależy od tego, co widać pod stopami, lecz od tego, kto buduje.

Abraham mieszkał w namiotach, choć wyruszył ku ziemi obiecanej. List do Hebrajczyków odsłania, że jego nadzieja sięgała dalej niż posiadanie konkretnego miejsca: oczekiwał miasta, którego trwałość nie zależy od ludzkich planów. Jego architektem i budowniczym jest Bóg. Obraz miasta mówi o domu i wspólnocie, ale także o fundamencie, którego człowiek nie potrafi sam sobie zapewnić. Wiara Abrahama nie polegała na tym, że znał drogę w każdym szczególe. Wcześniej wyruszył, nie wiedząc, dokąd idzie, a potem żył jako przybysz w namiotach. Nadzieja nie usunęła więc niepewności jego ziemskiego życia; wskazywała cel, którego nie dało się jeszcze zobaczyć. Ten werset nie obiecuje łatwego powodzenia ani trwałego bezpieczeństwa w doczesności. Kieruje wzrok ku temu, co Bóg sam ustanawia i podtrzymuje. W perspektywie całego rozdziału wiara oznacza ufność wobec rzeczywistości niewidzialnej oraz obietnicy, która może przekraczać długość jednego życia. Namiot pozostaje tymczasowy, lecz oczekiwanie Abrahama nie było bezdomnością bez celu. Jego nadzieja spoczywała na Bogu.