Księga Rodzaju 4:25 – znaczenie i zastosowanie

To pierwszy raz, gdy Adam pojawia się w tym rozdziale. Nie ma wątpliwości, że zabójstwo Abla, upór Kaina, który nie chciał się opamiętać, i jego odejście od Boga były dla Adama i Ewy źródłem głębokiego smutku. Ból był tym większy, że ich własny grzech teraz ich karcił, a ich niewierność — upominała. Ich nierozsądny wybór sprowadził na świat grzech i śmierć, a teraz sami tego doświadczali, bo w ciągu jednego dnia stracili obu synów (Księga Rodzaju 27:45).

Kiedy rodzice boleją nad grzechem swoich dzieci, powinni pozwolić, by ten smutek skłonił ich do opłakiwania skażonej natury, którą im przekazali. To skażenie jest jak gorzki korzeń. Widzimy jednak, że Bóg przynosi naszym pierwszym rodzicom pociechę w ich cierpieniu.

Bóg pozwolił im zobaczyć, jak ich rodzina znów się rozrasta po tym, jak to smutne wydarzenie poważnie nią zachwiało i ją osłabiło. Zobaczyli, że mają kolejne dziecko zamiast Abla (Księga Rodzaju 4:25). Warto dostrzec dobroć i czułość Boga w tym, jak troszczy się o swój lud. Gdy odbiera jedną pociechę, daje inną, a ten nowy dar może się okazać większym błogosławieństwem niż to, bez którego — jak się zdawało — nie da się żyć. To właśnie przez to dziecko Kościół miał trwać i zostać zachowany. Set przychodzi w miejsce Abla, bo każde nowe pokolenie wiernych jest jak odnowienie grona męczenników, jakby świadkowie Boga, którzy zginęli, powstawali na nowo.

W tym sensie jesteśmy „chrzczeni za zmarłych” (Pierwszy List do Koryntian 15:29): przez chrzest zostajemy włączeni do Kościoła na miejsce tych, którzy umarli, zwłaszcza tych, którzy zginęli jako męczennicy. Zajmujemy ich miejsce i kontynuujemy ich dzieło. Zabójcy sług Boga mają nadzieję, że zdołają wyniszczyć świętych Najwyższego, ale spotka ich rozczarowanie. Chrystus nadal będzie oglądał swoje potomstwo. Bóg może wzbudzić dla Niego dzieci nawet z kamieni, a krew męczenników uczynić posiewem Kościoła. Ich dziedzictwo nigdy nie przepadnie z braku spadkobierców.

Adam i Ewa, prowadzeni duchem proroctwa, nazwali syna Setem, co znaczy „ustanowiony”, „ugruntowany” albo „umieszczony”. Nadali mu to imię, bo przez jego potomstwo ludzkość miała trwać aż do końca czasów, a z jego rodu miał przyjść Mesjasz. Kain, przywódca buntu, został skazany na tułaczkę, Set zaś, przez którego miał przyjść prawdziwy Kościół, został ustanowiony na stałe. W Chrystusie i Jego Kościele znajduje się jedyne prawdziwe miejsce odpoczynku i trwałości.

Adam i Ewa doczekali się także wnuka (Księga Rodzaju 4:26). Setowi urodził się syn imieniem Enosz. To imię jest również ogólnym określeniem człowieka i wskazuje na ludzką słabość, kruchość oraz niedolę. Najlepsi ludzie najgłębiej odczuwają te rzeczy, zarówno w sobie, jak i w swoich dzieciach. Nigdy nie jesteśmy tak ugruntowani, by nie musieć pamiętać o własnej kruchości.

Bóg pozwolił im także zobaczyć, jak w ich rodzinie na nowo budzi się pobożność: „Wtedy ludzie zaczęli wzywać imienia Pana” (Księga Rodzaju 4:26). Dobremu człowiekowi niewiele pociechy przynosi widok wnuków, jeśli nie widzi pokoju w Izraelu i swoich potomków kroczących drogą prawdy. Z pewnością już wcześniej wzywano imienia Boga, ale teraz zaszły dwie rzeczy.

Po pierwsze, czciciele Boga zaczęli gorliwiej angażować się w życie religijne niż dotąd. Być może nie czynili więcej niż na samym początku, ale z pewnością więcej niż w ostatnim czasie, po tym, jak Kain odszedł od Boga. Zaczęto oddawać Bogu cześć nie tylko prywatnie i w rodzinach, lecz także publicznie, podczas uroczystych zgromadzeń. A może zmiana była tak wielka, że w istocie oznaczała nowe narodziny religijności. Słowo „wtedy” może odnosić się nie tylko do narodzin Enosza, ale do całego wcześniejszego biegu wydarzeń. Gdy ludzie zobaczyli smutne skutki grzechu w życiu Kaina i Lameka, a sumienie i sądy Boże ukazały jego zło, stali się bardziej czujni i zdecydowani w swoim oddaniu Bogu. Im gorsze postępowanie innych, tym lepsi i gorliwsi powinniśmy być.

Po drugie, czciciele Boga zaczęli otwarcie się odróżniać od innych. W przypisie podano wariant: „Wtedy ludzie zaczęli być nazywani imieniem Pana”, czyli sami zaczęli się tak określać. Kain i ci, którzy porzucili religię, zbudowali miasto i otwarcie opowiedzieli się za bezbożnością, nazywając siebie synami ludzkimi. W odpowiedzi ci, którzy pozostali wierni Bogu, zaczęli otwarcie opowiadać się za Nim i oddawać Mu cześć, nazywając siebie synami Bożymi. Tak rozpoczęło się rozróżnienie między tymi, którzy wyznają wiarę, a tymi, którzy jawnie odrzucają Boga. Trwa ono od tamtej pory i pozostanie aż do końca świata.