Księga Rodzaju 2:21 – znaczenie i zastosowanie

Oto opis stworzenia kobiety, która miała być odpowiednią pomocą dla Adama. Stało się to szóstego dnia, podobnie jak umieszczenie Adama w raju, choć opis tego wydarzenia pojawia się po relacji o odpoczynku siódmego dnia. To, co wcześniej powiedziano ogólnie — że Bóg stworzył ludzi jako mężczyznę i kobietę — teraz zostaje przedstawione bardziej szczegółowo (Księga Rodzaju 1:27).

Zwróćmy najpierw uwagę, że Adam został ukształtowany przed Ewą (Pierwszy List do Tymoteusza 2:13), a ona została stworzona z mężczyzny i dla mężczyzny (Pierwszy List do Koryntian 11:8-9). Paweł wskazuje na to później jako na podstawę pokory, skromności, cichości i uległości kobiet w ogólności, a także szacunku, jaki żony powinny okazywać własnym mężom. Jednak skoro człowiek został stworzony jako ostatni spośród stworzeń, będąc najlepszym i najznakomitszym z nich, stworzenie Ewy po Adamie i z niego przynosi też zaszczyt kobiecie jako tej, która jest chwałą mężczyzny (Pierwszy List do Koryntian 11:7). Jeśli mężczyzna jest głową, ona jest koroną — koroną swego męża i koroną widzialnego stworzenia. Mężczyzna został ukształtowany z prochu, a kobieta z prochu ukształtowanego ponownie, jakby o krok dalej od ziemi.

Po drugie, zauważmy, że Adam spał, gdy kształtowana była jego żona, aby nikt nie pomyślał, że kierował Duchem Pana albo udzielał Mu rad (Księga Izajasza 40:13). Adam odczuwał już potrzebę posiadania odpowiedniej pomocy, ale ponieważ Bóg sam zatroszczył się o jej zapewnienie, Adam nie martwił się o to. Położył się i spokojnie zasnął, powierzając swoją troskę Bogu i ufając mądrości Stwórcy. Pan zapewni wszystko, kiedy zechce i komu zechce. Jeśli z ufnością spoczywamy w Bogu, On w swojej łasce będzie dla nas działał i wszystko obróci ku dobremu.

Po trzecie, Bóg zesłał na Adama głęboki sen, aby otwarcie jego boku nie sprawiło mu bólu. Adam nie znał jeszcze grzechu, więc Bóg zadbał o to, by nie musiał cierpieć. Kiedy Boża opatrzność prowadzi Jego lud przez coś, co jest trudne dla ciała, Bóg nie tylko przygotowuje dobre zakończenie, lecz swoją łaską potrafi też uspokoić ducha, aby ludzie mogli znosić nawet najdotkliwsze doświadczenia w pokoju.

Po czwarte, kobieta została stworzona z żebra wziętego z boku Adama. Nie powstała z jego głowy, jakby miała nad nim panować, ani z jego stóp, jakby miała być deptana. Została stworzona z jego boku, by być mu równą, znaleźć ochronę pod jego ramieniem i miłość blisko jego serca. Adam utracił żebro, ale nie osłabiło to jego siły ani nie zmieniło jego wyglądu, bo rana z pewnością zamknęła się bez blizny. W zamian otrzymał odpowiednią dla siebie pomoc, co z nawiązką wynagrodziło mu tę stratę. To, co Bóg zabiera swojemu ludowi, w jakiś sposób wynagrodzi większym błogosławieństwem.

Pod tym względem Adam, podobnie jak w wielu innych sprawach, był zapowiedzią Tego, który miał przyjść. Z boku Chrystusa, drugiego Adama, powstała Jego oblubienica — Kościół. Stało się to wtedy, gdy Chrystus zapadł na krzyżu w głęboki sen śmierci. Jego bok został otwarty, a wypłynęły z niego krew i woda: krew, by odkupić Kościół, i woda, by go dla siebie oczyścić (List do Efezjan 5:25-26).

Po drugie, mamy tu opis zaślubin kobiety z Adamem. Małżeństwo jest godne czci, ale to z pewnością było najgodniejsze ze wszystkich, bo sam Bóg bezpośrednio uczestniczył w nim od początku do końca. Mówi się, że małżeństwa są zawierane w niebie. Wiemy, że to małżeństwo takie było, ponieważ Bóg stworzył mężczyznę, kobietę i ich związek. Swoją mocą stworzył oboje, a teraz swoim ustanowieniem uczynił ich jednym. To małżeństwo zawarte w doskonałej niewinności, inne niż wszystkie późniejsze.

Bóg, jako jej Ojciec, przyprowadził kobietę do mężczyzny: jego drugie „ja” i odpowiednią dla niego pomoc. Kiedy ją stworzył, nie pozostawił jej, by sama dokonała wyboru. Była Jego dzieckiem i nie miała wychodzić za mąż bez Jego zgody. Największą szansę na dobre i trwałe życie mają ci, którzy przez wiarę i modlitwę powierzają się Bożemu prowadzeniu. Żona ukształtowana przez szczególną łaskę Boga i przyprowadzona przez Jego szczególną opatrzność może okazać się dla mężczyzny prawdziwą pomocą.

Adam przyjął ją od Boga jako od swego Ojca (Księga Rodzaju 2:23): „Ta dopiero jest kością z moich kości”. Innymi słowy: „Teraz mam to, czego potrzebowałem — pomoc, której nie mogły mi dać wszystkie stworzenia”. Boże dary należy przyjmować z pokorną wdzięcznością, uznając mądrość Boga, który dopasowuje je do naszych potrzeb, i Jego przychylność, która nam je daje. Możliwe, że podczas snu Adam otrzymał w widzeniu poznanie, że ta piękna istota, którą mu przedstawiono, jest częścią jego samego i będzie jego towarzyszką oraz żoną związaną z nim przymierzem. Niektórzy powołują się na ten fragment, twierdząc, że uwielbieni święci w niebie będą się nawzajem rozpoznawać. Na znak, że ją przyjmuje, Adam nadał jej imię, które nie odnosiło się tylko do niej, lecz do całej jej płci: miała być nazwana niewiastą, czyli żeńskim odpowiednikiem mężczyzny. Różni się od niego płcią, nie naturą; została stworzona z mężczyzny i złączona z mężczyzną.

Po trzecie, mamy tu ustanowienie małżeństwa i określenie jego prawa (Księga Rodzaju 2:24). Szabat i małżeństwo to dwa ustanowienia, które pojawiły się w stanie niewinności: jedno dla zachowania Kościoła, drugie dla zachowania rodzaju ludzkiego. Z Ewangelii Mateusza 19:4-5 wynika, że to sam Bóg powiedział tutaj: „Mężczyzna opuści więzi rodzinne i złączy się ze swoją żoną”. Nie wiadomo jednak, czy przemówił przez Mojżesza, który spisał te słowa, czy przez Adama, który właśnie wypowiedział słowa zapisane w Księdze Rodzaju 2:23. Wydaje się, że były to słowa Adama, wypowiedziane w imieniu Boga, ustanawiające prawo dla wszystkich jego potomków.

Zobaczmy, jak silne jest ustanowienie Boże, skoro jego więź jest mocniejsza nawet od więzi łączących nas z natury. Kto powinien być nam bliższy niż ojciec, który nas spłodził, i matka, która nas urodziła? A jednak syn ma ich opuścić, by złączyć się z żoną, a córka ma odejść od nich, by przylgnąć do męża (Księga Psalmów 45:10-11). Zobaczmy też, jak ważna jest zgoda rodziców na małżeństwo dzieci i jak bardzo niewłaściwe jest zawieranie go bez tej zgody. Takie postępowanie krzywdzi rodziców i jest niegodne, bo odbiera się im to, co do nich należy, i w nieuczciwy, przeciwny naturze sposób oddaje komuś innemu.

Pokazuje to również, jak wiele roztropności i modlitwy potrzeba przy wyborze tak bliskiej i trwałej więzi. To, co ma trwać całe życie, należy zawierać z rozwagą. Widać też, jak trwały jest związek małżeński. Nie należy osłabiać tej więzi przez posiadanie wielu żon (Księga Malachiasza 2:15) ani zrywać jej przez rozwód z jakiegokolwiek powodu poza niewiernością seksualną lub dobrowolnym porzuceniem współmałżonka. Miłość między mężem i żoną powinna być równie silna jak miłość do własnego ciała (List do Efezjan 5:28). Skoro są jednym ciałem, niech będą też jedną duszą.

Po czwarte, widzimy dowód czystości i niewinności stanu, w jakim zostali stworzeni nasi pierwsi rodzice (Księga Rodzaju 2:25). Oboje byli nadzy. Nie potrzebowali ubrań, by chronić się przed zimnem i upałem, bo żadne z nich nie mogło im zaszkodzić. Nie potrzebowali ich dla ozdoby, bo nawet Salomon w całej swojej chwale nie był odziany tak jak jedno z nich. Nie potrzebowali też ubrań z powodu wstydu, bo byli nadzy i nie mieli powodu, by się wstydzić.

Jak ujmuje to przekład chaldejski, nie wiedzieli, czym jest wstyd. Dziś rumieniec często uważa się za oznakę cnoty, ale w tamtym czasie nie był on oznaką niewinności. Ci, których sumienia były wolne od grzechu, mogli słusznie nie odczuwać wstydu, choć nie mieli ubrania na plecach.