Księga Rodzaju 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset zamyka opis stworzenia zdaniem spokojnym i stanowczym: niebo, ziemia i wszystkie ich zastępy zostały ukończone. Słowo „ukończone” mówi o czymś domkniętym, a nie tylko zaczętym. Księga Rodzaju 2:2 dopowiada, że Bóg ukończył swoje dzieło w dniu szóstym, a odpoczął w dniu siódmym, więc sam werset 2:1 zbiera wszystko w jedną całość, nie wskazując osobno na moment ani kolejność. Dla kogoś, kto nosi w sobie sprawy niedokończone, relacje wiszące w połowie drogi albo przemiany ciągnące się latami, takie zdanie może być szczególnie poruszające. Tekst nie mówi o życiu człowieka ani o jego kłopotach. Mówi o dziele, które Bóg uznał za dokończone i które zostało przez Niego zamknięte według własnego zamysłu. Czytany obok opisu odpoczynku, werset pokazuje, że dokończenie nie musi oznaczać pośpiechu. Całość zostaje domknięta, a zaraz po tym następuje spoczynek, co przypomina, że porządek stworzenia nie jest ciężarem dźwiganym w pojedynkę, lecz dziełem, w którym jest miejsce na pełnię.

„W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy stworzeń”. Werset zamyka opowieść o stworzeniu nie przez wymienienie kolejnego dzieła, lecz przez ogłoszenie jego pełni. „Zastępy stworzeń” obejmują bogactwo życia i porządek świata: niczego w tym obrazie nie przedstawiono jako przypadkowego dodatku poza dziełem Boga. „Ukończone” nie znaczy, że świat jest nieruchomy ani że historia dobiegła końca. Następne wersety mówią o odpoczynku Boga siódmego dnia, a potem rozpoczynają kolejny opis dziejów ziemi i człowieka. Chodzi o domknięcie dzieła stworzenia, nie o koniec wszelkiego działania Boga. Odpoczynek nie sugeruje też zmęczenia Boga na ludzką miarę; tekst ukazuje zakończenie pracy i wyróżnienie dnia, który Bóg błogosławi i uświęca. To rozróżnienie ma znaczenie dla lektury całego początku Biblii. Świat nie jest przedstawiony jako chaotyczny zbiór rzeczy, którym człowiek nadaje sens dopiero przez używanie. Jest uporządkowanym dziełem, którego źródłem i miarą jest Bóg. Człowiek pojawi się w nim jako uczestnik życia stworzonego, nie jako jego stwórca ani właściciel bez granic.

Ten krótki werset zamyka opis stworzenia. Słowa „w ten sposób” odsyłają do tego, co wydarzyło się wcześniej: dzieło świata zostało doprowadzone do końca. Tekst nie przedstawia nieba i ziemi jako projektu w połowie drogi, lecz jako całość, która ma swój kształt i swoją porę. W Księdze Rodzaju 2:2 czytamy, że Bóg ukończył swoje dzieło w dniu szóstym i odpoczął dnia siódmego. Odpoczynek pojawia się tu po dokończeniu pracy, a nie w jej trakcie. W Księdze Rodzaju 2:3 dzień siódmy zostaje pobłogosławiony i uczyniony świętym, ponieważ w nim Bóg odpoczął po całym swoim dziele. Dla życia codziennego ma to znaczenie praktyczne. Ktoś, kto pracuje długo bez wyraźnego końca, łatwo traci poczucie, że cokolwiek jest skończone. Ten werset pokazuje porządek, w którym praca ma swoją granicę, a odpoczynek ma swoje miejsce obok niej. Warto też zauważyć, że Księga Rodzaju 2:4-5 wprowadza człowieka uprawiającego ziemię jako część stworzonego świata, a nie jego właściciela. Świat zostaje tu opisany jako uporządkowana całość, gotowa na dalszą historię z człowiekiem.

„W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy stworzeń”. W tych słowach stworzenie jawi się jako całość, której niczego nie trzeba już dopisywać. Niebo, ziemia i życie na niej należą do jednego dzieła Boga. Ukończenie nie oznacza jednak, że świat staje się nieruchomy albo porzucony. Następne wersety mówią o Bożym odpoczynku siódmego dnia, pobłogosławionym i uświęconym. W ten sposób pełnia stworzenia wiąże się nie tylko z pracą, lecz także z czasem, który zostaje oddzielony dla odpoczynku. Odpoczynek Boga nie brzmi tu jak zmęczenie człowieka, lecz jak spokojne domknięcie dzieła. Ten werset może stać się cichą przeciwwagą dla przekonania, że wartość życia zależy od nieustannego wytwarzania i poprawiania. Człowiek troszczący się o ogród, kończący pracę na dziś czy przyjmujący granice własnych sił nie stoi poza Bożym zamysłem. Jest częścią stworzenia, które ma swoją pełnię i rytm. Świat nie jest niedokończonym zadaniem człowieka. Jego źródłem i miarą pozostaje Bóg.