Księga Rodzaju 2:4 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach poznajemy nowe imię Stwórcy, którego wcześniej nie spotkaliśmy: Jahwe, Pan. W pierwszym rozdziale nazywano Go Elohim, Bogiem pełnym mocy. Teraz jest nazwany Jahwe Elohim — Bogiem pełnym mocy i doskonałości, który doprowadza swoje dzieło do końca. Imię Jahwe pojawia się w związku z wypełnianiem przez Boga obietnic (Księga Wyjścia 6:3). Pasuje ono tutaj, ponieważ Bóg zakończył to, co rozpoczął. Jahwe to szczególne, osobiste imię Boga, ukazujące, że życie ma w sobie i daje je wszystkiemu, co istnieje. Słusznie nosi to imię teraz, gdy niebo i ziemia są już ukończone.

Dowiadujemy się też więcej o stworzeniu roślin i ziół, które miały służyć człowiekowi za pokarm (Księga Rodzaju 2:5–6). Ziemia nie wydała ich własną mocą, lecz dzięki wszechmocy Boga, który stworzył każdą roślinę i każde zioło, zanim wyrosły z ziemi. Podobnie łaska w duszy, ta cenna roślina, nie wyrasta z naturalnego podłoża. Jest dziełem ręki samego Boga. Deszcz także jest darem Boga. Nie padał, dopóki Pan Bóg go nie zesłał. Gdy brakuje deszczu, Bóg go wstrzymuje. Gdy pada we właściwej porze, Bóg go zsyła. Jeśli deszcz pada w jednym mieście, a w innym nie, to Bóg sprawia, że pada właśnie tam (Księga Amosa 4:7).

Choć Bóg zazwyczaj działa za pośrednictwem różnych środków, nie jest od nich uzależniony. Gdy zechce, może działać bez nich. Rośliny powstały, zanim stworzono słońce, zanim deszcz zaczął nawadniać ziemię i zanim człowiek zaczął ją uprawiać. Nie powinniśmy więc wystawiać Boga na próbę przez zaniedbywanie środków, które nam daje, ale powinniśmy Mu ufać, gdy ich brakuje. Bóg w jakiś sposób zatroszczy się o rośliny, które zasadził. Choć nie było jeszcze deszczu, zesłał mgłę, która nawodniła całą ziemię. Postanowił zrealizować swój zamiar za pomocą środka z pozoru bardzo słabego, aby Jego moc była wyraźnie widoczna. Łaska Boża przychodzi jak mgła lub cicha rosa i bez rozgłosu nawodni Kościół (Księga Powtórzonego Prawa 32:2).

Następnie otrzymujemy pełniejszy opis stworzenia człowieka (Księga Rodzaju 2:7). Człowiek jest jak mały świat, złożony z nieba i ziemi, duszy i ciała. Widzimy tu, skąd pochodzą oba te elementy i jak zostały połączone. Powinniśmy poważnie się nad tym zastanowić i przyłączyć do psalmisty w uwielbieniu: zostaliśmy stworzeni w sposób budzący podziw i zdumienie (Księga Psalmów 139:14). Elihu, żyjący w czasach patriarchów, nawiązuje do tego opisu, gdy mówi, że również został ukształtowany z gliny (Księga Hioba 33:6), że tchnienie Wszechmocnego dało mu życie (Księga Hioba 33:4) i że w człowieku jest duch (Księga Hioba 32:8).

Najpierw przyjrzyjmy się skromnemu początkowi ludzkiego ciała, a zarazem jego niezwykłej budowie. Materiał był prosty i pospolity. Człowiek został ukształtowany z prochu ziemi — czegoś, z czego trudno byłoby się spodziewać takiego dzieła. Jednak ta sama nieskończona moc, która stworzyła świat z niczego, ukształtowała człowieka, koronę stworzenia, z czegoś niemal niczego. Człowiek powstał z prochu, z drobnych cząstek leżących na powierzchni ziemi. Być może nie był to suchy pył, lecz proch zwilżony mgłą, która się unosiła (Księga Rodzaju 2:6). Człowiek nie został stworzony z pyłu złota, pereł ani diamentów, lecz ze zwykłego prochu ziemi. Dlatego nazywa się go ziemskim, prochem (Pierwszy List do Koryntian 15:47). My także jesteśmy z ziemi, bo pochodzimy od niego i zostaliśmy stworzeni z takiego samego materiału. Nasz związek z ziemią jest tak ścisły, że łono matki, z którego przychodzimy na świat, nazwano ziemią (Księga Psalmów 139:15), a ziemię, w której zostajemy pogrzebani — łonem matki (Księga Hioba 1:21). Nasz fundament tkwi w ziemi (Księga Hioba 4:19). Nasze ciało jest ziemskie, ukształtowane jak naczynie z gliny (Księga Hioba 10:9). Pokarm czerpiemy z ziemi (Księga Hioba 28:5). Nasze życie jest związane z ziemią (Księga Hioba 17:14). Nasi ojcowie spoczywają w ziemi i my również ostatecznie tam zmierzamy. Czy jest więc miejsce na pychę?

Stwórca jest jednak wielki, a Jego dzieło — doskonałe. Pan Bóg, źródło istnienia i mocy, ukształtował człowieka. O innych stworzeniach czytamy, że zostały stworzone i uczynione, o człowieku zaś — że został ukształtowany. To słowo wskazuje na staranną, stopniową pracę wykonaną z umiejętnością i precyzją. Opisując to nowe dzieło, Pismo Święte posługuje się nowym słowem, które — jak sądzą niektórzy — pochodzi od obrazu garncarza formującego glinę na kole. My jesteśmy gliną, a Bóg garncarzem (Księga Izajasza 64:8). Ciało człowieka zostało w cudowny sposób ukształtowane (Księga Psalmów 139:15–16). Dzieło przerosło wartość materiału, z którego powstało. Oddajmy więc Bogu nasze ciała jako żywą ofiarę (List do Rzymian 12:1) i żywe świątynie (Pierwszy List do Koryntian 6:19). Wkrótce te słabe ciała zostaną przemienione i upodobnione do chwalebnego ciała Chrystusa (List do Filipian 3:21).

Po drugie, rozważmy wzniosłe pochodzenie i wielką wartość ludzkiej duszy. Pochodzi ona z tchnienia nieba i przez nie zostaje powołana do życia. Nie powstała z ziemi, jak ciało. Powinno nas smucić, jeśli nasze dusze przywiązują się do ziemi i troszczą wyłącznie o sprawy doczesne. Dusza pochodzi bezpośrednio od Boga. Bóg dał ją, aby zamieszkała w ciele (Księga Koheleta 12:7), tak jak później dał kamienne tablice, które sam zapisał, aby umieścić je w Arce, oraz napierśnik z urim, który sam zaprojektował. Bóg jest więc nie tylko Stwórcą, ale także Ojcem duchów. Niech dusza, którą Bóg w nas tchnął, wzdycha ku Niemu i żyje dla Niego, bo od Niego pochodzi. Powierzajmy nasze duchy Jego rękom, bo to z Jego rąk je otrzymaliśmy.

Dusza mieszka również w glinianym domu i daje ciału życie oraz siłę. Dzięki duszy człowiek staje się istotą żywą. To dusza sprawia, że człowiek jest tym, kim jest. Bez niej ciało byłoby bezużyteczne, szpetne i martwe. Wkrótce zdamy Bogu sprawę z tego, jak wykorzystywaliśmy, prowadziliśmy i pielęgnowaliśmy nasze dusze. Jeśli okaże się, że je utraciliśmy, zginęliśmy na zawsze, choćbyśmy zdobyli cały świat. Skoro dusza pochodzi z tak szlachetnego źródła, a jej zdolności są tak wspaniałe, nie bądźmy nierozsądni i nie gardźmy własną duszą, ceniąc ciało bardziej niż ją (Księga Przysłów 15:32). Kiedy nasz Pan Jezus namaścił gliną oczy niewidomego, być może ukazywał w ten sposób, że to On jako pierwszy ukształtował człowieka z gliny. A gdy tchnął na uczniów i powiedział, aby przyjęli Ducha Świętego, być może przypominał, że to On jako pierwszy tchnął w człowieka tchnienie życia. Ten, który stworzył duszę, tylko On może ją odnowić.