Księga Rodzaju 2:16 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, że Bóg ma władzę nad człowiekiem. Człowiek został obdarzony rozumem i wolną wolą, a jednak Pan Bóg dał mu przykazanie. Adam występował jako przedstawiciel całej ludzkości, jej ojciec, dlatego prawo dane jemu obejmowało także wszystkich ludzi. Bóg rządzi każdym stworzeniem zgodnie z jego naturą, a nawet zwykły bieg przyrody podlega Jego prawu (Księga Psalmów 148:6; Księga Psalmów 104:9). Zwierzęta kierują się instynktem, człowiek zaś został stworzony do rozumnej służby, otrzymał więc przykazanie od swego Stwórcy i Władcy.

Adam był wielkim, dobrym i szczęśliwym człowiekiem, a mimo to Pan Bóg wydał mu polecenie. Nie umniejszyło to jego wielkości, nie splamiło jego dobroci ani nie osłabiło jego szczęścia. Powinniśmy uznać w tym prawo Boga do sprawowania nad nami władzy oraz nasz obowiązek poddania się Mu. Nigdy nie powinniśmy przeciwstawiać własnej woli świętej woli Boga ani stawiać ich obok siebie, jakby miały równą wagę.

Po drugie, widzimy, w jaki konkretny sposób Bóg sprawował tę władzę. Powiedział Adamowi, co ma robić i na jakich warunkach będzie żył przed swoim Stwórcą. Najpierw potwierdził jego ówczesne szczęście, dając mu wolność: mógł jeść owoce z każdego drzewa w ogrodzie. Było to szczodre pozwolenie, dzięki któremu Adam mógł korzystać z obfitych plonów raju w nagrodę za jego doglądanie i uprawianie (Pierwszy List do Koryntian 9:7, 10).

Była to także obietnica życia, nawet życia nieśmiertelnego, pod warunkiem że Adam będzie posłuszny. Drzewo życia umieszczono pośrodku ogrodu jako szczególny znak tego życia (Księga Rodzaju 2:9). Dlatego gdy Adam później upadł, a dane mu pozwolenie zostało cofnięte, jedynym drzewem wskazanym jako zakazane było drzewo życia (Księga Rodzaju 3:22). Mowa tam o tym, że mógłby z niego zjeść i żyć wiecznie, a więc nie umarłby ani nie utracił szczęścia. Gdyby Adam pozostał święty i postępował zgodnie z wolą Boga, zachowałby Jego przychylność i szczęście, czy to w tamtym raju, czy w lepszym. Pod warunkiem całkowitego, osobistego i trwałego posłuszeństwa Adam otrzymał zapewnienie, że raj będzie jego i jego potomków na zawsze.

Bóg wystawił też posłuszeństwo Adama na próbę, ostrzegając, że nieposłuszeństwo przyniesie utratę. Z drugiego drzewa, drzewa poznania, nie wolno mu było jeść; w dniu, w którym to zrobi, z pewnością umrze. Drzewo to znajdowało się bardzo blisko drzewa życia, bo o obu mówi się, że rosły pośrodku ogrodu. Sens był jasny: Adam został poddany próbie. Umieszczono go w raju, by został wypróbowany. Jeśli będzie posłuszny, na zawsze zachowa szczęście, a jeśli okaże nieposłuszeństwo, stanie się równie nieszczęśliwy, jak wcześniej był szczęśliwy.

Adam został ostrzeżony, że grzech sprowadzi śmierć. Słowa te wyrażają pewny i straszliwy wyrok. Wcześniejszą szczodrą obietnicę można oddać tak: „Jedz, ile tylko zechcesz”. Ostrzeżenie było równie mocne: „Na pewno umrzesz”. Nawet niewinnego Adama zagrożenie karą miało napełnić lękiem. Skoro potrzebował takiej zapory, tym bardziej potrzebujemy jej my. Karą była śmierć, czyli odcięcie od drzewa życia i od wszystkiego, co ono obiecywało. Adam miał podlegać śmierci, a także wszystkim udrękom, które do niej prowadzą i które po niej następują.

Śmierć była bezpośrednio związana z grzechem. Słowa „w dniu, w którym z niego zjesz, umrzesz” oznaczają, że Adam stałby się śmiertelny i podatny na śmierć. Utraciłby dar nieśmiertelności i ochronę, która go otaczała. Znalazłby się we władzy śmierci, jak człowiek skazany przez prawo, choć ze względu na to, że był praojcem ludzkości, wykonanie wyroku zostało odroczone. Mimo to pierwsze oznaki i zwiastuny śmierci miały pojawić się od razu, a jego życie odtąd byłoby życiem zmierzającym ku śmierci. To niezmienna zasada: ten, kto grzeszy, umrze.

Bóg wystawił też Adama na próbę za pomocą konkretnego przykazania: miał wykonać jeden prosty akt posłuszeństwa i nie jeść owocu z drzewa poznania. Była to odpowiednia próba, ponieważ jedynym powodem zakazu była wola Boga. Adam już wewnętrznie nie znosił zła, które samo w sobie jest złe, dlatego próbowano go w sprawie, która była zła tylko dlatego, że Bóg jej zakazał. To, że chodziło o drobną rzecz, czyniło ją tym lepszą próbą posłuszeństwa. Przykazanie powściągało też pragnienia ciała i umysłu, będące dwoma wielkimi źródłami grzechu w upadłej ludzkiej naturze.

Przykazanie powściągało zarówno cielesne pragnienie przyjemnych rzeczy, jak i chęć zaspokojenia ciekawości. W ten sposób ciało Adama miało podlegać jego duszy, a jego dusza — Bogu. Taki był spokój i szczęśliwy stan człowieka przed upadkiem: miał wszystko, czego jego serce mogło słusznie pragnąć. Jak dobry był dla niego Bóg. Jak wiele błogosławieństw mu dał. Jak łatwe były prawa, które mu ustanowił. Jak łaskawe było przymierze, które z nim zawarł. A jednak człowiek, choć obdarzony tak wielkim zaszczytem, nie rozpoznał własnego dobra i wkrótce stał się podobny do ginących zwierząt.