List do Galatów 6:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment pojawia się tuż po słowach o nieustawaniu w czynieniu dobra i o plonach, które przyjdą we właściwym czasie. Apostoł mówi o czasie, który jest ograniczony, ale te słowa nie brzmią jak przestroga. Raczej przypominają, że dobro ma swoje miejsce w zwykłych dniach, a każdy z nich może stać się przestrzenią, w której da się coś dać drugiemu człowiekowi. Uwagę zwraca kształt zdania. Dobro zostaje wskazane wobec wszystkich, a potem szczególnie wobec braci w wierze. Tekst nie układa z tego hierarchii ani kolejności działań, mówi jedynie, że wspólnota wiary ma tu szczególne miejsce. Można sobie wyobrazić kogoś z tej wspólnoty, kto dźwiga cichy ciężar i nie prosi o pomoc głośno. Taka potrzeba bywa blisko, choć łatwo ją przeoczyć. Czasowniki również mają znaczenie. Apostoł pisze o czynieniu dobra, a nie o wielkich gestach. Takie dobro rzadko wygląda jak wydarzenie. Częściej przypomina powtarzalną, cierpliwą pracę, którą wykonuje się razem z innymi, aż nadejdzie pora zbiorów. Może właśnie w tej zwykłości widać, jak Bóg uczy wspólnoty wzajemnej troski.

„A zatem” łączy wezwanie do czynienia dobra z wcześniejszym obrazem siewu i żniwa. Paweł nie obiecuje łatwego powodzenia ani natychmiastowej nagrody: przypomina, że wytrwałe dobro ma znaczenie przed Bogiem, nawet gdy jego owoce nie są od razu widoczne. „Dopóki mamy czas” podkreśla ograniczoną sposobność działania, nie zaś wyznaczoną datę końca. Zakres wezwania jest szeroki: dobro należy czynić „wszystkim”. Zarazem wspólnota wierzących otrzymuje szczególne miejsce — nie jako jedyni godni troski, lecz jako ludzie związani wspólną wiarą i odpowiedzialnością. W sąsiednich wersetach Paweł mówi o łagodnym podnoszeniu osoby, która upadła, i o noszeniu wzajemnych brzemion. Takie dobro nie jest więc abstrakcyjną życzliwością: może oznaczać cierpliwą pomoc komuś z kościoła, ale nie wyklucza uczciwego wsparcia osoby spoza niego. Werset łączy powszechną życzliwość z konkretną solidarnością. Nie pozwala ani zawęzić dobra do własnej grupy, ani rozmyć szczególnej więzi wspólnoty. Miara chrześcijańskiego postępowania obejmuje oba kręgi, a jego pilność wynika z tego, że sposobność czynienia dobra nie jest nieskończona.

Ten wers zaczyna się od słowa „zatem”, więc wyrasta z tego, co Paweł napisał wcześniej. W Liście do Galatów 6:9 apostoł upomina, by nie ustawać w czynieniu dobra, a werset 10 pokazuje, dokąd to dobro ma sięgać. Słowo „wszystkim” jest szerokie. Obejmuje sąsiadów i obcych, bliskich i dalekich. Paweł wyraźnie wymienia też braci w wierze. Słowo „zwłaszcza” nie oznacza, że reszta ludzi się nie liczy. Wskazuje raczej na wspólnotę, w której troska łatwo staje się konkretna, bo jej członkowie znają swoje imiona, potrzeby i słabości. W zwykłym tygodniu może to wyglądać bardzo skromnie. Ktoś przynosi zupę choremu sąsiadowi, inny podwozi starszą osobę do lekarza, a jeszcze inny przypomina współbratu o spotkaniu modlitewnym. Takie drobne czyny także są realizacją tego wersetu. Najmocniej działa jednak sformułowanie „dopóki mamy czas”. Paweł nie wyznacza daty końca, więc dobro nie może czekać na lepszy moment. Ten moment zwykle nie nadchodzi sam z siebie. Czas jest dany na dziś, a jego dobre wykorzystanie również należy do wierności.

„A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze”. Słowo „dopóki” przypomina, że życie nie jest bezkresnym zasobem, który można odkładać na później. Nie brzmi jednak jak wezwanie do gorączkowego działania. W sąsiednich zdaniach Paweł mówi o niesieniu cudzych ciężarów i o wytrwałości w czynieniu dobra. Wierność może więc mieć postać cichej, powtarzanej troski. Dobro obejmuje wszystkich, nie tylko tych, z którymi łączy wspólnota wiary. Szczególna troska o braci i siostry w wierze nie zamyka serca na innych; przypomina, że wspólnota także potrzebuje podtrzymania, zwłaszcza gdy ktoś niesie ciężar, którego sam nie potrafi unieść. W świetle obrazu zasiewu z tego rozdziału każdy czyn miłości jest jak ziarno powierzone ziemi. Jego owoc nie zawsze dojrzewa od razu ani staje się widoczny dla tych, którzy je zasiali. Paweł wiąże wytrwałe dobro z nadzieją plonu, nie z obietnicą łatwego powodzenia. Czas jest ograniczony, lecz dobro nie ginie w nim bez śladu. Na tym polega spokojna powaga tego wezwania.