List do Galatów 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o zmęczeniu, które pojawia się wtedy, gdy dobro, które się czyni, nie przynosi widocznego owocu. W Liście do Galatów 6:9 apostoł nie bagatelizuje tego ciężaru, bo sam zakłada, że można ustać. Używa słowa „ustawajmy” w liczbie mnogiej, jakby wiedział, że ta pokusa dotyka wspólnoty, a nie tylko pojedynczego człowieka. Obraz siewu, który pojawia się tuż wcześniej w tym liście, pomaga zrozumieć, dlaczego pora zbiorów nie jest zawsze od razu widoczna. Rolnik wrzuca ziarno w ziemię i przez wiele tygodni nie widzi żadnego plonu, musi więc polegać na porze roku. Podobnie może wyglądać cierpliwa obecność przy chorym krewnym, kiedy jego stan wydaje się niezmienny, albo powolna praca nad zranioną relacją, która długo stoi w miejscu. Warto zauważyć, co werset zapowiada, a czego nie obiecuje. Plon przyjdzie „gdy nadejdzie pora”, czyli w czasie, którego nie wyznaczamy my sami, i nie zapowiada, że nastąpi on według naszych oczekiwań. Słowa „o ile nie ustaniemy” pokazują jednak, że ta nadzieja nie jest biernym czekaniem. Wytrwałość w czynieniu dobra jest częścią drogi, a nie tylko jej zakończeniem.

W Liście do Galatów 6:9 wezwanie „Nie ustawajmy w czynieniu dobra” dotyczy wspólnoty, nie wyłącznie prywatnej wytrwałości. W sąsiednich wersetach Paweł pisze o łagodnym podnoszeniu człowieka po upadku, wzajemnym dźwiganiu ciężarów i dzieleniu się dobrami z nauczającymi. Dobro ma więc konkretną postać: cierpliwej pomocy, która nie porzuca drugiego, gdy zmiana jest powolna. Obraz żniwa łączy ten werset z wcześniejszym porównaniem do siania. Paweł przeciwstawia sianie w ciele sianiu w Duchu i mówi, że plonem tego drugiego jest życie wieczne. „Pora” zbioru nie oznacza zatem obietnicy szybkiego powodzenia ani widocznych rezultatów każdego dobrego czynu. Tekst nie gwarantuje, że wysiłek przyniesie doczesną nagrodę według oczekiwań. Warunek „o ile nie ustaniemy w pracy” podkreśla znaczenie wytrwałości, ale nie przedstawia jej jako sposobu kupowania Bożej przychylności. Dobro jest tu życiem zgodnym z Duchem, którego pełny plon należy do Bożej perspektywy. Zaraz potem Paweł rozszerza wezwanie: czyńmy dobrze wszystkim, szczególnie wierzącym. Wytrwałość nie polega więc na bezrefleksyjnym wysiłku, lecz na wierności dobru, nawet gdy żniwa jeszcze nie są widoczne.

Nie ustawajmy w czynieniu dobra, bo gdy nadejdzie pora, będziemy zbierać plony, o ile nie ustaniemy w pracy. Ten werset zaczyna się od prostego napomnienia, ale jego ciężar leży w słowie „ustawać”. Dobro rzadko kończy się jednym wielkim upadkiem. Częściej cichnie stopniowo, gdy ktoś przestaje zauważać, że jeszcze coś robi. Forma „nie ustawajmy” jest wspólna, więc trwanie dotyczy całej wspólnoty. Werset sąsiaduje z fragmentem o siewie i żniwie oraz z zachętą, by czynić dobro, dopóki mamy czas. Łączy więc codzienną wierność z plonem, który dopiero nadejdzie. Tekst nie opisuje jednak, kiedy i w jaki sposób plon przyjdzie. Mówi tylko, że przyjdzie w porze, a warunkiem jest wytrwanie. Werset mówi o zwykłych czynach, które trzeba powtarzać. Na przykład kobieta, która od miesięcy pomaga sąsiadce w zakupach, może nie widzieć żadnej zmiany. Wtedy jej praca wydaje się daremna. Werset nie obiecuje, że wysiłek zostanie od razu doceniony ani że trudności znikną. Zapowiada plon tym, którzy nie ustaną. Najcenniejsze w tym fragmencie jest to, że przesuwa uwagę z wyniku na wierność. Plon przychodzi w porze, a wierność trwa w dniu, który jest dany. Dobro, które ktoś czyni wciąż od nowa, buduje z czasem coś trwałego w jego codzienności. Obietnica plonu nie usuwa zmęczenia, ale nadaje mu sens i kierunek.

Paweł wiąże wytrwałość w czynieniu dobra ze żniwem, które nadejdzie „o ile nie ustaniemy w pracy”. Nie obiecuje, że każda dobra decyzja szybko przyniesie widoczny sukces ani że życie stanie się wolne od ciężaru. W sąsiednich słowach przypomina, że człowiek sieje w ciele albo w Duchu, a plonem życia w Duchu jest życie wieczne. Obietnica sięga więc dalej niż doczesna nagroda. Ziarno przez pewien czas pozostaje ukryte w ziemi. Podobnie dobro może nie przynieść natychmiastowego owocu, który da się zobaczyć: łagodne przywrócenie kogoś na właściwą drogę, niesienie cudzego brzemienia czy dzielenie się tym, co się ma, może pozostać bez uznania. Nie staje się przez to daremne. Wspólnota wiary jest tu miejscem wzajemnej troski, a nie samotnego wysiłku. Słowa „nie ustawajmy” brzmią jak wezwanie skierowane do wielu. Wytrwałość nie oznacza bezbłędności ani nieustannej siły; tekst mówi o dalszym trwaniu w dobru mimo zwłoki. Żniwo należy do Bożego czasu. Nadzieja wieczności pozwala ufać, że wierne dobro ma znaczenie nawet wtedy, gdy jego owoc pozostaje jeszcze ukryty.