Księga Wyjścia 2:23 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu przede wszystkim, że niewola Izraelitów w Egipcie trwała nadal (Księga Wyjścia 2:23). Zabijanie ich nowo narodzonych synów prawdopodobnie nie trwało długo. Okrucieństwo to wydaje się związane z okresem narodzin Mojżesza i naznaczyło tamten czas. Egipcjanom nie przeszkadzało, że Izraelici wciąż się rozmnażają, bo ich praca przynosiła Egiptowi bogactwo. Chcieli mieć ich jako niewolników, więc nie obchodziło ich, ilu ich będzie, byle ciężko pracowali.

Gdy jeden faraon umierał, na jego miejsce przychodził kolejny, prowadzący równie surową politykę. Był tak samo okrutny wobec Izraela jak wcześniejsi władcy. Jeśli na krótko ciężar stawał się lżejszy, wkrótce znów przygniatał z całą siłą. Zapewne ucisk nasilał się także w miarę, jak Izraelitów przybywało. Pamiętajmy, że Bóg czasem pozwala, by władza niegodziwych długo i dotkliwie ciążyła nad sprawiedliwymi.

Jeśli Mojżesz przebywając w Midianie kiedykolwiek żałował, że nie pozostał wśród egipskich dostojników, powinien był pamiętać również o tym. Życie pasterza w Midianie oznaczało niższą pozycję, ale i tak było lepsze niż wyrabianie cegieł w Egipcie. Myśl o cierpieniach naszych braci i sióstr może pomóc nam cierpliwiej znosić własne trudności.

Po drugie, ten werset rozpoczyna opis wydarzeń prowadzących do ostatecznego wybawienia Izraelitów. Zawołali do Boga (Księga Wyjścia 2:23). Wreszcie, pośród cierpienia, zaczęli o Nim myśleć i odwrócili się od bożków, którym służyli (Księga Ezechiela 20:8). Wcześniej skarżyli się głównie na ludzi i narzędzia, przez które cierpieli, nie myśląc o Bogu. W ten sposób ludzie uparci w sercu gromadzą na siebie gniew: nie wołają do Boga, gdy On ich krępuje (Księga Hioba 36:13).

Zanim jednak Bóg ich uwolnił, najpierw pobudził ich, by do Niego wołali, o czym mówi Księga Liczb 20:16. To dobry znak, że wybawienie jest blisko, gdy Bóg wzbudza w nas pragnienie, by o nie się modlić.

Wtedy Bóg usłyszał ich jęk (Księga Wyjścia 2:24–25). Powtórzenie imienia Boga mocno podkreśla tę chwilę, bo opisano tu cztery przejawy Jego miłosierdzia. Bóg usłyszał ich jęki, czyli dał poznać, że dostrzega ich skargi. Jęki uciśnionych docierają do uszu sprawiedliwego Boga, do którego należy sąd, a szczególnie jęki duchowego Izraela Bożego. Bóg zna zarówno ciężary, które dźwigają Jego ludzie, jak i błogosławieństwa, za którymi tęsknią. Duch Święty posługuje się ich jękami jak modlitwą, która rodzi się w nich.

Bóg przypomniał sobie o swoim przymierzu, o obietnicy, która mogła wydawać się zapomniana, choć Bóg zawsze pozostaje jej wierny. Nie zadziałał dlatego, że Izraelici na to zasłużyli, lecz dlatego, że dochowywał obietnicy (Księga Kapłańska 26:42). Bóg spojrzał na Izraelitów. Mojżesz spojrzał na nich i ulitował się nad nimi (Księga Wyjścia 2:11), lecz teraz to Bóg spojrzał na nich i przyszedł im z pomocą. Okazał im też życzliwą troskę, jak swojemu ludowi.

Powtórzenie imienia Boga wskazuje, że ma się wydarzyć coś wielkiego, dzieło godne Boga. Jego oczy, które przebiegają całą ziemię, były teraz zwrócone na Izraelitów. Bóg był gotów okazać swoją moc i dowieść, że jest ich Bogiem.