Księga Wyjścia 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz był Lewitą zarówno ze strony ojca, jak i matki. Jakub mówił o Lewim ze wstydem (Księga Rodzaju 49:5), a jednak wkrótce pojawił się Mojżesz, jeden z jego potomków. Wskazywało to na Chrystusa, który przyjął ludzkie ciało i stał się dla nas przekleństwem. Wraz z narodzinami Mojżesza plemię Lewiego zaczęło wyróżniać się spośród innych, a z czasem zyskało znaczenie także na wiele innych sposobów.

Pomyśl o tym nowo narodzonym dziecku i o tym, jak je ukrywano. Prawdopodobnie właśnie wtedy, gdy przyszedł na świat, faraon wydał okrutny rozkaz zabicia wszystkich hebrajskich chłopców. Z jego powodu z pewnością zginęło wielu chłopców. Zanim wydano ten rozkaz, rodzice Mojżesza mieli już Miriam i Aarona, jego starszą siostrę i starszego brata, których bezpiecznie wychowali. Ci, którzy zaczynają życie w pokoju, nie wiedzą, jakie trudności mogą ich jeszcze spotkać.

Gdy zbliżał się poród, matka Mojżesza musiała bardzo się bać, bo rozkaz wciąż obowiązywał. Mogła mieć ochotę powiedzieć: „Szczęśliwe są kobiety, które nigdy nie rodziły” (Ewangelia Łukasza 23:29). Lepiej nie mieć dzieci, niż urodzić je tylko po to, by oddać je w ręce mordercy (Księga Ozeasza 9:13). A jednak to dziecko stało się chlubą domu swego ojca. To, czego najbardziej się boimy, często ostatecznie przynosi nam największą radość.

Zobacz, jak przejawiała się mądrość Bożej opatrzności. Właśnie wtedy, gdy okrucieństwo faraona osiągnęło szczyt, narodził się wybawca, choć miał się ujawnić dopiero po wielu latach. Gdy ludzie planują zgubę Kościoła, Bóg już przygotowuje dla niego ratunek. Mojżesz, który później wyprowadzi Izraela z niewoli, sam był zagrożony śmiercią z rąk tego samego ciemięzcy. Bóg dopuścił do tego, aby Mojżesz z czasem zapłonął świętym pragnieniem ocalenia swego ludu z rąk tak krwawych prześladowców.

Rodzice widzieli, że to piękne dziecko, piękniejsze niż zwykle. Szczepan mówi, że było „piękne w oczach Boga”, czyli szczególnie miłe Bogu (Dzieje Apostolskie 7:20). Zapewne dostrzegali na jego twarzy coś niemal promiennego, zapowiedź blasku, który później się na niej pojawił (Księga Wyjścia 34:29). Bóg często daje wczesne oznaki darów, którymi zamierza posłużyć się w przyszłości. Tak było z Samsonem, który już od młodości wykazywał siłę (Księga Sędziów 13:24–25), z Samuelem, który z zapałem służył Panu (Pierwsza Księga Samuela 2:18), z Dawidem, któremu Bóg już wcześnie udzielił pomocy i dał zwycięstwo (Pierwsza Księga Samuela 17:37), oraz z Tymoteuszem, którego od dzieciństwa uczono Pism (Drugi List do Tymoteusza 3:15).

To, co dostrzegli, jeszcze bardziej skłoniło rodziców Mojżesza, by go chronić. Uznali to za znak, że Bóg ma wobec niego szczególny plan i że jego życie ma wielkie znaczenie. Żywa, czynna wiara potrafi czerpać nadzieję nawet z najmniejszego znaku Bożej przychylności. Łaskawy dotyk Bożej opieki umacnia tych, którzy szukają Jego pomocy.

Ukrywali go przez trzy miesiące w ustronnym miejscu w domu, choć gdyby go znaleziono, ich własne życie mogło być zagrożone. Pod tym względem Mojżesz był podobny do Chrystusa, który jako niemowlę również musiał ukrywać się w Egipcie (Ewangelia Mateusza 2:13) i został ocalony, gdy zabijano wiele niewinnych dzieci. List do Hebrajczyków mówi, że rodzice Mojżesza ukrywali go z wiarą (List do Hebrajczyków 11:23). Niektórzy sądzą, że otrzymali szczególne objawienie, iż wybawca przyjdzie z ich rodu. Co najmniej ufali Bożej obietnicy ocalenia Izraela i dzięki tej wierze ukryli dziecko, nie lękając się rozkazu króla.

Wiara w Bożą obietnicę nie zwalnia z korzystania ze zgodnych z prawem środków. Przeciwnie, pobudza do mądrego korzystania z nich, gdy zabiegamy o miłosierdzie. Naszym zadaniem jest wykonać to, co do nas należy, a wynik pozostawić Bogu. Wiara w Boga uwalnia też od nadmiernego lęku przed ludźmi.

Gdy nie mogli już dłużej ukrywać Mojżesza, prawdopodobnie dlatego, że zaczęto szukać ukrytych dzieci, umieścili go w koszyku z trzciny nad brzegiem rzeki (Księga Wyjścia 2:3). Jego małą siostrę zostawili w pewnej odległości, żeby obserwowała, co się z nim stanie i pod czyją opiekę trafi (Księga Wyjścia 2:4). Bóg pokierował ich sercami, by postąpili w ten sposób i aby wypełnił się Jego plan. Dzięki temu Mojżesz trafił w ręce córki faraona, a jego ocalenie z tak wielkiego niebezpieczeństwa stało się obrazem tego, jak Bóg ocali swój Kościół, który znajdował się w podobnym zagrożeniu.

Bóg otacza szczególną troską wygnańców Izraela (Księga Psalmów 147:2). Oni także są Jego wygnańcami (Księga Izajasza 16:4). Wydawało się, że Mojżesz został całkowicie porzucony przez rodzinę, a własna matka nie śmiała otwarcie przyznać się do niego. Lecz Pan przyjął go pod swoją opiekę i go chronił (Księga Psalmów 27:10).

Wielkie trudności to czas, gdy mądrze jest zaufać Bożej opatrzności. Gdyby rodzice wystawili dziecko na niebezpieczeństwo, choć wciąż mogli zapewnić mu bezpieczeństwo, wystawialiby Boga na próbę. Kiedy jednak nie mogli już ocalić go zwykłymi sposobami, słusznie powierzyli go Bożej opiece. Bez ryzyka nie ma zysku. „Jeśli mam zginąć, zginę”.