Księga Wyjścia 2:5 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, jak Mojżesz zostaje ocalony od śmierci. Spójrzmy na miejsce, w którym leżał ten wielki człowiek, gdy był jeszcze małym dzieckiem: w koszyku z sitowia nad rzeką. Gdyby go tam pozostawiono, wkrótce umarłby z głodu, chyba że wcześniej porwałaby go rzeka albo pożarł krokodyl. Gdyby trafił w inne ręce, nie zrobiono by nic poza natychmiastowym wrzuceniem go do rzeki — albo nie odważono by się postąpić inaczej. Lecz Boża opatrzność sprawia, że córka faraona przybywa tam właśnie w tej chwili, dociera do miejsca, w którym leży bezradne niemowlę, a jej serce mięknie i napełnia się litością, choć nikt inny nie odważyłby się okazać mu współczucia.

Żadne niemowlę nie zapłakało w lepszej chwili niż to. Dziecko zapłakało, a jego płacz poruszył współczucie księżniczki; znaczenie miała także jego uroda (Księga Wyjścia 2:5–6). Zwróćmy uwagę na cztery rzeczy. Twarde serca są naprawdę winne, jeśli nie potrafią wzruszyć się losem bezbronnych niemowląt. Bóg podobnym językiem opisuje swoje współczucie dla Izraela, gdy lud był w opłakanym stanie (Księga Ezechiela 16:5–6). Dobrze i szlachetnie jest, gdy osoby wysoko postawione dostrzegają trudne położenie najuboższych i im pomagają.

Powinniśmy często z wdzięcznością mówić o Bożej trosce nad nami, gdy byliśmy niemowlętami. Nie porzucono nas w taki sposób — i to było Bożym miłosierdziem — ale w dzieciństwie groziło nam wiele niebezpieczeństw, a Pan nas od nich ocalił (Księga Psalmów 22:9–10). Bóg często wzbudza przyjaciół swojego ludu nawet pośród jego wrogów. Faraon pragnie zniszczyć Izraela, lecz jego własna córka okazuje dobroć hebrajskiemu dziecku i, nie mając takiego zamiaru, ocala wybawcę Izraela. Panie, jak cudowne są Twoje plany!

Po drugie, Mojżesz otrzymuje dobrą mamkę, którą okazuje się jego własna matka (Księga Wyjścia 2:7–9). Córka faraona uznaje, że najlepiej będzie, jeśli dziecko będzie karmić Hebrajka, a siostra Mojżesza, wykazując się sprytem i rozsądkiem, sprowadza jego matkę, by się nim zajęła. To wielkie błogosławieństwo dla dziecka, bo matki są najlepszymi opiekunkami, a ci, którzy otrzymali dar posiadania dzieci, powinni chętnie się nimi opiekować. To także ogromne pocieszenie dla matki: odzyskuje syna jakby z objęć śmierci i może cieszyć się jego obecnością bez lęku. Możemy sobie wyobrazić jej wielką radość z tak nagłej odmiany losu. Jej prawdziwe uczucia dostrzegłby nawet ktoś mniej przenikliwy niż Salomon (Pierwsza Księga Królewska 3:27).

Po trzecie, Mojżesz zostaje adoptowany przez córkę faraona jako jej syn (Księga Wyjścia 2:10). Jego rodzice mogli się na to zgodzić nie tylko dlatego, że musieli — wcześniej karmili go przecież na jej prośbę — lecz także dlatego, że cieszył ich zaszczyt, jaki spotkał ich syna. Przychylność świata może nas kusić silniej niż jego groźby. Według żydowskiej tradycji córka faraona nie miała własnych dzieci i była jedynym dzieckiem swego ojca, więc Mojżesz jako jej adoptowany syn mógł zostać następcą tronu. Nawet jeśli nie jest to pewne, wiadomo, że otwierały się przed nim najlepsze możliwości, jakie oferował dwór, i że otrzymał najlepsze dostępne wykształcenie. Dzięki wielkim zdolnościom i takiemu przygotowaniu zdobył całą mądrość Egipcjan (Dzieje Apostolskie 7:22).

Zwróćmy uwagę, że Bóg czasem podnosi ubogich z prochu i sadza ich wśród książąt (Księga Psalmów 113:7–8). Wielu ludzi, którzy ze względu na swoje pochodzenie zdają się skazani na niską pozycję i trudne życie, zostaje nagle wywyższonych przez Bożą opatrzność, aby wszyscy widzieli, że władzę sprawuje Bóg. Kiedy Bóg przeznacza kogoś do wielkiej służby, wie, jak wcześniej go do niej przygotować. Wykształcenie zdobyte na dworze przygotowało Mojżesza do tego, by zostać księciem i władcą w Jeszurun, czyli w Izraelu. Nauka na dworze, gdzie ceniono wiedzę, przygotowała go do pisania historii, a wychowanie w Egipcie — do powrotu tam jako posłańca występującego w imieniu Boga.

Na koniec Mojżesz otrzymuje imię. Żydzi mówią, że podczas obrzezania ojciec nadał mu imię Joachima, lecz córka faraona nazwała go Mojżeszem, co w języku egipskim oznacza „wyciągnięty z wody”. To, że żydowski prawodawca nosi egipskie imię, jest pełnym nadziei znakiem dla świata pogan i wskazuje na dzień, w którym będzie się mówić: „Błogosławiony Egipt, mój lud” (Księga Izajasza 19:25). Jego wychowanie na dworze zapowiada także obietnicę, że królowie będą troszczyć się o lud Boga jak ojcowie karmiący, a królowe — jak matki karmiące (Księga Izajasza 49:23).