List do Efezjan 6:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki wers zamyka błogosławieństwo, którym Paweł żegna wspólnotę w Efezie. Słowa „Pokój braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i naszego Pana Jezusa Chrystusa” brzmią jak życzenie wypowiedziane nad ludźmi, z którymi autor jest związany. Słychać w nich łagodność, bo pokój, miłość i wiara zostają wymienione razem, jakby trudno było pomyśleć o jednym bez pozostałych. Pokój, miłość i wiara zostają nazwane darami od Boga Ojca i naszego Pana Jezusa Chrystusa, więc ich źródłem jest Bóg. „List do Efezjan 6:24” rozszerza tę łaskę na wszystkich, którzy miłują naszego Pana Jezusa Chrystusa w nieskazitelności, a tym samym nie ogranicza jej do jednego kręgu. Najbardziej poruszające jest to, że wiara zostaje wymieniona obok miłości, tak jakby obie należały do jednego serca. Pokój, o którym mowa, wyrasta ze wspólnoty, w której ludzie kochają się nawzajem i ufają Bogu. Dla kogoś, kto nosi w sobie zmęczenie albo niepokój, to zdanie może brzmieć jak zapewnienie, że trudność nie oznacza samotności. Pokój, miłość i wiara zostają w tym wersie złączone w jedno błogosławieństwo, a jego źródłem jest Bóg.

List do Efezjan 6:23 jest krótkim błogosławieństwem, ale nie oderwanym od listu zakończeniem. Paweł życzy wspólnocie „pokoju” oraz „miłości wraz z wiarą”, a źródłem tych darów wskazuje Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa. Nie przedstawia ich jako osiągnięć, które Efezjanie mają sobie wypracować, lecz jako dobra pochodzącego od Boga. Ważne jest też, że pokój, miłość i wiara pojawiają się razem. Pokój nie oznacza tu po prostu braku trudności ani zgody za wszelką cenę. Wcześniejsza wzmianka o Pawle jako więźniu i jego prośba o odwagę w głoszeniu Ewangelii pokazują, że chrześcijańska wspólnota może otrzymywać pokój pośród napięć, nie dlatego, że wszystkie okoliczności stały się łatwe. Miłość i wiara nadają temu życzeniu wspólnotowy wymiar: dotyczą więzi między wierzącymi oraz ich zaufania Bogu. Werset nie rozstrzyga, jak te dary rozdzielają się między Ojca i Syna ani nie opisuje osobno ich działania. Podkreśla natomiast wspólne źródło chrześcijańskiego życia. Pokój, miłość i wiara są związane z Bogiem, a nie wyłącznie z ludzką pomyślnością czy zgodnością.

Ten werset z Listu do Efezjan (6:23) i ma formę błogosławieństwa. Werset brzmi: „Pokój braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i naszego Pana Jezusa Chrystusa.” Paweł nie zostawia czytelników z samym napomnieniem. Wypowiada dla nich trzy dary: pokój, miłość i wiarę. Pokój jest skierowany do braci, czyli do wspólnoty wierzących, która ma żyć w zgodzie. Miłość pojawia się wraz z wiarą. Tekst nie mówi, że jedno jest warunkiem drugiego, lecz pokazuje oba jako dary tego samego pochodzenia. Źródło wszystkiego to Bóg Ojciec i nasz Pan Jezus Chrystus. To ważne w codziennym życiu. Wspólnota nie utrzymuje pokoju sama z siebie. Nie buduje też miłości samą siłą woli. Wszystko, co dobre w relacjach, ma swoje źródło w Bogu. W praktyce oznacza to, że trudne spotkania we wspólnocie albo w rodzinie nie muszą przeczyć wierze. Ludzie w domu, w pracy i w kościele potrzebują pokoju, lecz nie muszą go budować wyłącznie własnymi siłami. Pokój nie zależy wyłącznie od ludzkiej zgody, bo pochodzi od Boga. Pawłowe pożegnanie uczy więc pokory i nadziei jednocześnie.

Końcowe pozdrowienie Listu do Efezjan jest zarazem błogosławieństwem: „Pokój braciom i miłość wraz z wiarą od Boga Ojca i naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Paweł nie przedstawia tu pokoju jako nagrody za bezproblemowe życie. W pobliżu tych słów mówi o sobie jako o więźniu i prosi o odwagę w głoszeniu Ewangelii. Pokój, o którym pisze, nie zależy więc od tego, czy okoliczności są łatwe. Miłość i wiara są wymienione razem, jako dary pochodzące od Boga Ojca i Jezusa Chrystusa. Nie są jedynie ludzkim wysiłkiem ani nastrojem, który trzeba w sobie podtrzymywać. To błogosławieństwo dla wspólnoty: dla ludzi, którzy potrzebują pokoju, miłości i wiary także wtedy, gdy nie znają wszystkich spraw innych członków Kościoła. Dlatego Paweł posyła Tychika, by opowiedział o ich losie i pokrzepił serca. Można widzieć w tych słowach lampę niesioną przez wspólnotę w niepewnym czasie. Jej światło nie usuwa więzienia ani trudności, lecz wskazuje źródło nadziei, które nie zamyka się w granicach doczesności. Pokój, miłość i wiara mają swój początek w Bogu, a nie w pewności, że wszystko potoczy się po ludzkiej myśli.