List do Efezjan 6:19 – znaczenie i zastosowanie

Paweł prosi ich, aby modlili się za niego (List do Efezjan 6:19). Po wezwaniu, by modlili się za wszystkich świętych, zalicza do nich także siebie. Powinniśmy modlić się za wszystkich wierzących, a szczególnie za wiernych sług Bożych. Pisze: „Bracia i siostry, módlcie się za nas, aby słowo Pana szybko się szerzyło i było otaczane czcią”.

Zwróćmy uwagę, o co Paweł prosi w modlitwie. Chce otrzymać właściwe słowa, zostać uwolniony od obecnych ograniczeń i zyskać swobodę głoszenia wiary w Chrystusa, a także przemawiać w odpowiedni sposób. Prosi również o odwagę, aby bez lęku, wstydu ani stronniczości mógł oznajmiać pełny zamysł Boży. Chce głosić tajemnicę Ewangelii. Niektórzy sądzą, że chodzi tu zwłaszcza o tę jej część, która dotyczy powołania pogan i do tamtej pory była ukryta niczym tajemnica. W szerszym sensie jednak cała Ewangelia była tajemnicą, dopóki Bóg jej nie objawił, a jej głoszenie powierzono sługom Chrystusa.

Paweł miał wielki dar wymowy. Nazywano go nawet Hermesem, ponieważ to on był głównym mówcą (Dzieje Apostolskie 14:12). A jednak prosił przyjaciół, by modlili się o to, żeby Bóg dał mu właściwe słowa. Był też odważnym człowiekiem i często dawał temu wyraz, lecz mimo to prosił ich o modlitwę, aby Bóg dodał mu odwagi. Wiedział, co powiedzieć, równie dobrze jak każdy inny, a jednak chciał, by modlili się o to, żeby przemawiał tak, jak należy. Pokazuje to, że nawet najlepsi słudzy Boży potrzebują modlitwy — zarówno o jasne słowa, jak i o odwagę.

Paweł wzmacnia swoją prośbę, pisząc, że jest posłem w kajdanach ze względu na Ewangelię (List do Efezjan 6:20). Cierpiał prześladowanie i był więziony za głoszenie Chrystusa, a mimo to nadal wypełniał misję powierzoną mu przez Chrystusa. To nic nowego, że słudzy Chrystusa trafiają do więzienia. W takich okolicznościach trudno im też odważnie przemawiać. Nawet najlepsi i najbardziej obdarowani słudzy potrzebują modlitw wierzących, którzy pragną dobra, i powinni gorliwie o nie prosić.

Następnie Paweł poleca im Tychika (List do Efezjan 6:21–22). Wysłał go z tym listem, aby Efezjanie dowiedzieli się tego, co wiedziały już inne wspólnoty: jak Paweł się miewa i czym się zajmuje. Mieli poznać, jak Rzymianie traktują go w więzieniu i jak on sam postępuje w tych okolicznościach. Dobrze, gdy chrześcijańscy przyjaciele znają nawzajem swoją sytuację, a słudzy Boży wiedzą, co dzieje się z ich przyjaciółmi. Dzięki temu mogą skuteczniej wspierać się w modlitwie.

Paweł dodaje, że Tychik pocieszy ich serca. Opowiadając o cierpieniach Pawła, ich przyczynie i duchowej postawie, z jaką je znosi, mógł uchronić Efezjan przed przygnębieniem z powodu jego trudności. Jego relacja mogła nawet dać im powód do radości i wdzięczności. Paweł nazywa Tychika umiłowanym bratem i wiernym sługą w Panu. Tychik był prawdziwym chrześcijaninem, a więc bratem Pawła w Chrystusie. Był też wierny w służbie Chrystusowi i bardzo drogi Pawłowi. Tym bardziej widoczna staje się troska Pawła o Efezjan: gotów był rozstać się dla nich z tak dobrym przyjacielem. Wierni słudzy Jezusa Chrystusa zwykle stawiają dobro wspólne ponad własną wygodę i interesy.

Paweł kończy, życząc im dobra i modląc się za nich, a także za wszystkich wierzących (List do Efezjan 6:23–24). Zwykle błogosławił ich słowami: „Łaska i pokój”. Tym razem pisze: „Pokój braciom i siostrom, a także miłość z wiarą”. Pokój oznacza tu każdy jego rodzaj: pokój z Bogiem, pokój sumienia, zgodę między nimi, a nawet pomyślność w życiu zewnętrznym. To tak, jakby Paweł życzył im, aby wszelkie dobro trwało pośród nich i wzrastało. Słowa „miłość z wiarą” pomagają zrozumieć, co oznacza łaska w następnym wersecie. Nie chodzi jedynie o łaskę jako źródło, czyli miłość i przychylność Boga, lecz także o łaskę jako strumień — działanie Ducha wypływające z tej Bożej miłości. Wiara i miłość obejmują pozostałe dary. Paweł pragnie, aby dary, które już w nich działają, trwały i wzrastały.

Dodaje: „od Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa”. Wszelka łaska i błogosławieństwo docierają do świętych od Boga, dzięki zasługom i wstawiennictwu Jezusa Chrystusa, naszego Pana. To końcowe błogosławieństwo obejmuje więcej osób niż wcześniejsze, ponieważ Paweł modli się tu za wszystkich prawdziwie wierzących w Efezie i wszędzie indziej. Wyraźną cechą wszystkich świętych jest miłość do naszego Pana Jezusa Chrystusa. Nasza miłość do Chrystusa nie jest godna przyjęcia, jeśli nie jest szczera. W istocie nie ma prawdziwej miłości do Chrystusa tam, gdzie brakuje szczerości, niezależnie od tego, co ktoś o sobie mówi.

Te słowa można też rozumieć następująco: „Łaska niech będzie ze wszystkimi, którzy miłują naszego Pana Jezusa Chrystusa w nieskazitelności”. Chodzi o tych, którzy trwają w miłości do Niego i nie dają się od niej odwieść pokusom ani fałszywym powabom, a także o tych, których miłości nie kala grzeszne pragnienie ani przywiązanie do tego, co Mu się nie podoba. Łaska, czyli przychylność Boga i wszelkie płynące z niej dobra, zarówno duchowe, jak i doczesne, niech będzie z wszystkimi, którzy w ten sposób miłują naszego Pana Jezusa Chrystusa. Tego właśnie pragnie i o to powinien modlić się każdy, kto miłuje Chrystusa — aby tak było ze wszystkimi współwierzącymi. Amen, niech się tak stanie.