List do Efezjan 6:16 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Efezjan 6:16 pada zdanie: „W każdej sytuacji bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego”. Obraz jest konkretny i poruszający. Rozżarzone pociski to ciosy, które nie zostawiają tylko zadrapania, lecz zostają w sercu jak ogień. Apostoł nie mówi jednak o wierze jako o czymś, co sprawia, że pociski przestają lecieć. Tarcza nie cofa strzał, lecz pozwala ustać, gdy one uderzają. Warto zauważyć słowa „w każdej sytuacji”. Nie ograniczają one wiary do chwil spokoju ani do dni dobrych. Wiara ma być tarczą także wtedy, gdy człowiek drży ze strachu, gdy wstyd przykleja się do myśli albo gdy żal jest tak ciężki, że trudno cokolwiek nazwać. Wtedy wiara nie musi być silna jak zbroja. Wystarczy, że trzyma się Boga, który wie, co przeżywa serce. Ten obraz przypomina, że walka często toczy się w cichych chwilach, w myślach, które wracają nocą. Nie trzeba być nieustraszonym, aby się bronić. Wiara, nawet krucha, pozostaje miejscem, w którym człowiek nie zostaje sam z ogniem, który na niego spadł.

W Liście do Efezjan 6:16 wiara jest przedstawiona nie jako zbroja, którą człowiek wytwarza sam, lecz jako tarcza, którą wspólnota ma brać „w każdej sytuacji”. Obraz podkreśla zaufanie Bogu pośród zagrożenia: tarcza nie usuwa walki, ale osłania przed tym, co ma zranić i odciągnąć od wierności. „Rozżarzone pociski Złego” należą do obrazu duchowego zmagania, nie do opisu każdego nieszczęścia jako bezpośredniego ataku. Mogą przypominać pokusę, oskarżenie albo kłamstwo, które podważa dobroć Boga i skłania do odwetu lub rozpaczy. To przykłady zastosowania obrazu, nie zamknięta lista podana przez tekst. Werset nie obiecuje też, że wierzący unikną cierpienia; mówi o możliwości przeciwstawienia się złu i oparcia się na wierze. Kontekst rozjaśnia jeszcze jedno rozróżnienie: przeciwnikiem nie jest „krew i ciało”, a więc drugi człowiek. Zbroja z prawdy, sprawiedliwości i dobrej nowiny o pokoju wskazuje, że obrona wiary nie usprawiedliwia przemocy ani pogardy. Tarcza nie służy do atakowania ludzi, lecz do wytrwania przy Bogu, gdy zło próbuje zachwiać zaufaniem. Wspólnotowy rozkaz „bierzcie” przypomina, że nie jest to wyłącznie samotna walka.

Werset „W każdej sytuacji bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego” (List do Efezjan 6:16) pojawia się w opisie pełnej zbroi Bożej, którą apostoł nakazuje założyć przed walką. Wcześniej tekst mówi, że walka nie toczy się „przeciw krwi i ciału” (List do Efezjan 6:12), więc tarcza nie jest przeznaczona tylko na wyjątkowe dni. Słowo „każdej” obejmuje zwykłe rozmowy, decyzje i chwile, w których nic szczególnego się nie dzieje. Obraz rozżarzonych pocisków przypomina, że zło nie zawsze przychodzi z hukiem. Często przybiera postać natrętnej myśli wieczorem albo pokusy, która zaczyna się od drobiazgu. Tarcza nie sprawia, że pociski przestają lecieć. Zasłania ciało, a ogień gaśnie na jej powierzchni, zanim dotknie skóry. Wiara działa podobnie: nie usuwa każdego trudu z drogi, lecz pozwala zatrzymać to, co chce przypalić serce. Tarcza jest użyteczna wtedy, gdy wojownik trzyma ją przed nadlatującym pociskiem. Tekst zestawia ją z mieczem Ducha, czyli słowem Bożym (List do Efezjan 6:17), więc obrona i działanie stoją obok siebie. Pocisk może zostać wystrzelony, lecz wiara pozostaje realną osłoną.

W Liście do Efezjan 6:16 wiara jest tarczą pośród walki, której przeciwnikiem nie jest drugi człowiek. Wcześniejsze wersety mówią o zmaganiu ze złem i o potrzebie oparcia się mu, a nie o obietnicy, że trudny dzień zostanie oszczędzony. Tarcza nie usuwa pola walki; osłania tego, kto na nim stoi. Rozżarzone pociski mogą przywodzić na myśl oskarżenie, zwątpienie albo pokusę, by odpowiedzieć złem na zło. Tekst nie wylicza ich postaci. Podkreśla natomiast, że wiara pozwala je zgasić. Nie chodzi o pewność siebie ani o zaprzeczanie bólowi, lecz o zaufanie Bogu, które nie pozwala, by kłamstwo o Nim lub o ludzkiej wartości stało się ostatnim słowem. W całym obrazie zbroi adresaci występują w liczbie mnogiej. Tarcza wiary należy więc także do wspólnoty: wytrwałość jednych może osłaniać innych, gdy ich własna nadzieja słabnie. Wiara nie jest gwarancją łatwego życia. Jest oparciem, dzięki któremu zło nie musi zamieszkać w sercu ani określić kierunku dalszej drogi.