Księga Powtórzonego Prawa 24:1
Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył życzliwością, ponieważ znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy, wręczy go jej, a potem odeśle ją od siebie.
Księga Powtórzonego Prawa 24: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 22 | Biblia BibleGuided — Polski
Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył życzliwością, ponieważ znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy, wręczy go jej, a potem odeśle ją od siebie.
Jeśli ona po wyjściu z jego domu pójdzie i zostanie żoną innego,
a ten drugi też ją znienawidzi, wręczy jej list rozwodowy i usunie ją z domu, albo jeśli ten drugi mąż, który ją poślubił, umrze,
jej pierwszy mąż, który ją odesłał, nie będzie mógł ponownie wziąć jej za żonę jako skalanej. To bowiem budzi odrazę u Pana, a ty nie możesz dopuścić do takiej nieprawości w kraju, który daje ci w posiadanie Pan, twój Bóg.
Jeśli mąż dopiero co poślubi żonę, to nie pójdzie do wojska i nie przypadnie mu żaden publiczny obowiązek, lecz pozostanie przez jeden rok w domu, aby ucieszyć żonę, którą poślubił.
Nie wolno brać w zastaw górnego ani dolnego kamienia młyńskiego, ponieważ tym samym brałoby się w zastaw samo życie.
Jeśli znajdą człowieka porywającego kogoś ze swoich braci, z Izraelitów – czy sam będzie go używał jako niewolnika, czy go sprzeda – taki złodziej musi umrzeć. Usuniesz zło spośród siebie.
Bardzo pilnie uważaj na plagę trądu, aby uczynić wszystko, o czym was pouczą kapłani-lewici. Tego, co im zleciłem, będziecie pilnie przestrzegać.
Przypomnij sobie, co Pan, twój Bóg, uczynił Miriam w drodze, gdy wychodziliście z Egiptu.
Jeśli udzielisz swojemu bliźniemu pożyczki z zabezpieczeniem, nie wejdziesz do jego domu, by zabrać cokolwiek w zastaw.
Będziesz stał na dworze, a człowiek, któremu pożyczyłeś, wyniesie ci ten zastaw na zewnątrz.
Jednak jeśli to jest człowiek ubogi, nie położysz się spać nakryty tym zastawem,
lecz zwrócisz mu zastaw przed zachodem słońca, aby mógł spać pod swoim płaszczem, błogosławiąc tobie, a Pan, twój Bóg, policzy ci to za dobry czyn.
Nie będziesz niesprawiedliwie gnębił ubogiego i nędznego najemnika, czy to będzie twój brat, czy obcy, o ile jest w twoim kraju, w twoich murach.
Tego samego dnia oddasz mu zapłatę, nie pozwolisz słońcu zajść nad nią, ponieważ jest on biedny i całym sercem jej pragnie; by nie wzywał Pana przeciw tobie, a to obciążyłoby cię grzechem.
Ojcowie nie poniosą śmierci za winy synów ani synowie za winy swoich ojców. Każdy umrze za swój własny grzech.
Księga Powtórzonego Prawa 24:16 mówi, że każdy odpowiada za własny grzech: ojcowie nie mają ponosić kary śmierci za winy synów ani synowie za winy ojców. …
Przeczytaj pełną analizęNie będziesz łamał prawa obcokrajowca i sieroty ani nie weźmiesz w zastaw odzieży od wdowy.
Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w Egipcie i wybawił cię stamtąd Pan, twój Bóg; dlatego to ja nakazuję ci zachować to prawo.
Jeśli będziesz żął podczas żniw na swoim polu i zapomnisz snopka na polu, nie wrócisz, aby go zabrać, lecz zostanie dla obcego, sieroty i wdowy, aby Pan, twój Bóg, błogosławił ci we wszystkim, co będą czynić twoje ręce.
Jeśli będziesz zbierał oliwki, nie będziesz drugi raz potrząsał gałęziami; niech zostanie coś dla obcego, sieroty i wdowy.
Gdy będziesz zbierał winogrona, nie szukaj ponownie pozostałych winogron; niech zostaną dla obcego, sieroty i wdowy.
Pamiętaj, że i ty byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej; dlatego ja nakazuję ci zachować to prawo.
Przepisy o kamieniach młyńskich, porwaniu człowieka i wynagrodzeniu najemnika wyznaczają granice tego, co wolno odebrać drugiej osobie. Życie i podstawowe środki utrzymania nie mogą stać się narzędziem wyzysku.
Zasada, że każdy ponosi odpowiedzialność za własny grzech, sprzeciwia się karaniu dzieci za winy rodziców. Rozdziela osobistą winę od rodzinnego pochodzenia.
Kluczowe wersety: 16
Obcy, sierota, wdowa i ubogi najemnik mają być chronieni przed niesprawiedliwością. Ich potrzeby wpływają na sposób udzielania pożyczek, wypłacania wynagrodzenia i prowadzenia zbiorów.
Izrael ma pamiętać, że sam doświadczył niewoli i został z niej wybawiony przez Boga. Ta pamięć ma prowadzić do sprawiedliwego traktowania innych, a nie do obojętności wobec ich położenia.
Rok wolny od obowiązków publicznych po ślubie oraz nakaz zwrócenia ubogiemu zastawu przed nocą pokazują, że przepisy biorą pod uwagę więzi rodzinne i konkretne potrzeby człowieka.
Rozdział należy do mów Mojżesza skierowanych do Izraela przed wejściem do ziemi obiecanej. Zawiera przepisy prawa przymierza dla wspólnoty opartej w dużej mierze na rodzinnych gospodarstwach, pracy najemnej i zbiorach. Prawo dotyczące rozwodu reguluje istniejącą praktykę i jej skutki; sam fragment nie uzasadnia krzywdzącego traktowania kobiet ani nie przedstawia rozwodu jako nakazu. Wspomnienie Miriam odsyła do wydarzenia z drogi po wyjściu z Egiptu, a końcowe przypomnienie o niewoli uzasadnia szczególną troskę o osoby pozbawione ochrony i zasobów.
Rozdział składa się z krótkich przepisów prawnych połączonych powtarzającymi się uzasadnieniami religijnymi i społecznymi. Obejmuje kolejno sprawy małżeństwa i służby wojskowej (wersety 1–5), ochronę życia i uczciwość w postępowaniu (wersety 6–9), zasady udzielania pożyczek oraz zapłaty za pracę (wersety 10–15), odpowiedzialność osobistą i prawa osób zagrożonych wykluczeniem (wersety 16–18), a następnie pozostawianie części plonów dla potrzebujących (wersety 19–22). Motyw pamięci o wyzwoleniu spaja końcową część rozdziału.
Rozdział ukazuje prawo jako część życia przymierza z Bogiem, obejmującą zarówno postępowanie wspólnoty, jak i codzienne relacje gospodarcze. Boża sprawiedliwość wyraża się tu w ochronie godności, ograniczaniu wyzysku i trosce o osoby bez zabezpieczenia. Pamięć o wyzwoleniu Izraela z Egiptu ma przemieniać sposób traktowania innych. Tekst podkreśla również osobistą odpowiedzialność za własne czyny, a nie dziedziczenie kary za winę rodziców.
Czytany z uważnością rozdział może przypominać o znaczeniu bezpieczeństwa, godności, uczciwego wynagrodzenia i wsparcia dla osób w trudnym położeniu. Może też otworzyć przestrzeń do namysłu nad tym, jak pamięć o własnych doświadczeniach wpływa na troskę o innych. Jest to tekst prawny z dawnego kontekstu, a nie porada psychologiczna ani instrukcja rozstrzygania współczesnych spraw rodzinnych czy prawnych.
Rozdział zachęca wspólnoty i osoby sprawujące odpowiedzialność do sprawdzania, czy ich codzienne praktyki nie odbierają innym bezpieczeństwa, należnej zapłaty ani podstawowych środków do życia. Wskazuje też na konkretne formy troski: uczciwe warunki pracy, poszanowanie prywatności, pozostawianie zasobów dla potrzebujących i niewykorzystywanie ich bezbronności. Pamięć o własnych trudnościach może stać się źródłem większej wrażliwości, nie zaś powodem do oceniania innych.
Nie. Wersety 1–4 regulują sytuację rozwodu i określają jej konsekwencje w ramach dawnego prawa Izraela. Sam fragment nie nakazuje rozwodu ani nie usprawiedliwia krzywdzenia współmałżonka.
Płaszcz mógł służyć ubogiemu także jako okrycie podczas snu. Nakaz jego zwrotu przed zachodem słońca chronił podstawową potrzebę człowieka i podkreślał, że zabezpieczenie pożyczki nie może pozbawiać go niezbędnego dobra.
Każdy odpowiada za własny grzech. Werset sprzeciwia się wymierzaniu kary dzieciom za winy ich rodziców i rodzicom za winy dzieci.
Pozostawione zboże, oliwki i winogrona zapewniały obcym, sierotom i wdowom dostęp do żywności. Praktyka ta łączyła sprawiedliwość społeczną z pamięcią o tym, że Izrael sam był niewolnikiem w Egipcie.
Wśród wielu przepisów rozdział zauważa ludzi, których potrzeby łatwo przeoczyć: ubogiego pracownika czekającego na zapłatę, wdowę bez zabezpieczenia, obcego bez własnego pola. Ta uważność niesie cichą pociechę: ludzkie zmęczenie i brak nie są obojętne Bogu.
To zbiór przepisów prawa przymierza, a nie jednolity wykład na jeden temat. Krótkie regulacje są powiązane uzasadnieniami, takimi jak ochrona życia, zapobieganie grzechowi i pamięć o wyjściu z Egiptu. Werset 16 dotyczy odpowiedzialności karnej i jasno odrzuca karanie jednej osoby za winę drugiej.
Rozdział przekłada sprawiedliwość na codzienne decyzje: wypłatę należnego wynagrodzenia na czas, poszanowanie cudzych granic i pozostawienie części zbiorów dla osób w potrzebie. Pokazuje, że odpowiedzialność nie kończy się na unikaniu krzywdy; obejmuje również tworzenie miejsca, w którym inni mogą zaspokoić podstawowe potrzeby.
Pamięć o wyzwoleniu staje się w tym rozdziale szkołą wolności: wspólnota, która pamięta otrzymaną łaskę, nie powinna budować własnego bezpieczeństwa na cudzej bezbronności. Wiara w Boga przymierza obejmuje więc zarówno kult, jak i sposób obchodzenia się z życiem, pracą i dobrami.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.