List do Kolosan 2:23 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje rzecz, która potrafi wyglądać bardzo szlachetnie. Surowe reguły, pokora zamieniona w samoponiżanie i twarde traktowanie ciała mogą sprawiać wrażenie dojrzałości i wierności. Apostoł nazywa jednak dokładnie, skąd bierze się ten pozór: przepisy opierają się na „kulcie własnego pomysłu”, a nie na mądrości, która przyjmuje człowieka takim, jakim jest. Ktoś, kto od lat odmawia sobie odpoczynku, może zapewniać, że robi to dla Boga. Jeśli jednak każdy dzień jest wewnętrznym rachunkiem, w którym wszystko trzeba zasłużyć własnym wysiłkiem, serce powoli zamyka się na łaskę. Wtedy surowość wobec siebie przestaje być służbą i staje się kolejnym ciężarem. Werset nie mówi, że ciało nie ma znaczenia ani że wyrzeczenie jest z natury złe. Pyta raczej o źródło tej ostrości. Pozór mądrości nie wystarczy, jeśli za nim nie stoi prawdziwa troska o człowieka, a w niej miejsce na Boże miłosierdzie.

List do Kolosan 2:23 pokazuje różnicę między mądrością, która jedynie tak wygląda, a przemianą zakorzenioną w Chrystusie. Paweł odnosi się do nakazów i praktyk obejmujących kult własnego pomysłu, pozorną pokorę i surowe obchodzenie się z ciałem. Mogły sprawiać wrażenie głębokiej pobożności: człowiek odmawiał sobie różnych rzeczy i poddawał się rygorom. Sam wysiłek ani surowość nie dowodzą jednak, że serce staje się wolne od grzechu. Kluczowe rozróżnienie dotyczy zewnętrznej dyscypliny i źródła prawdziwego wzrostu. W poprzednich wersetach Paweł przestrzega przed ludzkimi nakazami, a w wersecie 19 wskazuje na Chrystusa jako Głowę, od której Ciało otrzymuje wzrost. Nie potępia tu każdej dobrowolnej praktyki wstrzemięźliwości; podważa przekonanie, że reguły wymyślone przez ludzi mają moc pokonania grzesznych pragnień. Można przestrzegać surowych zasad, a mimo to pozostawać skupionym na własnej religijnej sprawności. Nie wynika z tego, że samokontrola jest nieważna, lecz że zewnętrzne ograniczenia same nie dają życia. Pozór mądrości nie zastępuje więzi z Chrystusem, w którym, jak mówi rozdział, ukryte są skarby mądrości i poznania.

Ten fragment z Listu do Kolosan 2:23 opisuje zasady, które z zewnątrz wyglądają bardzo mądrze. Mają w sobie surowość, samokontrolę i gotowość do wyrzeczeń. Apostoł mówi jednak wprost, że ich „pozór mądrości” bierze się z kultu własnego pomysłu, z uniżania siebie i z nieoszczędzania ciała. Ten pozór nie bierze się z tego, że okazują wyrozumiałość dla zaspokojenia grzesznego ciała. W codzienności wygląda to tak: człowiek ustala sobie coraz ostrzejsze reguły postu, ascezy albo pracy, a równocześnie nie przyznaje się do zazdrości, pychy czy potrzeby uznania. Ciało bywa wtedy karane, a serce nadal rządzi po swojemu. Taka pobożność może być konsekwentna i wymagająca, a mimo to zostawiać nietknięte to, co w sercu domaga się swojego. Ostrość zasad sama nie czyni człowieka czystszym. Werset nie mówi, że każda forma dyscypliny jest zła. Mówi, że sama surowość nie jest dowodem mądrości. Dlatego ten fragment warto czytać uważnie, zanim uzna się własną dyscyplinę za dowód dojrzałości. Prawdziwa wierność dotyka tego, co w człowieku pragnie panować, i nie zatrzymuje się na zewnętrznym wyglądzie pobożności.

W Liście do Kolosan 2:23 Paweł odsłania różnicę między tym, co wygląda na mądrość, a tym, co rzeczywiście kształtuje życie z Bogiem. Surowe reguły, wymyślone praktyki religijne i umartwianie ciała mogą sprawiać wrażenie głębokiej pobożności. Samo cierpienie ani rygor nie dowodzą jednak, że serce wzrasta w miłości i prawdzie. Kontekst prowadzi do Chrystusa, w którym są ukryte skarby mądrości, i do ostrzeżenia przed nakazami opartymi na ludzkich naukach. Paweł nie pochwala pobłażania grzesznym pragnieniom; wskazuje, że zewnętrzna surowość nie ma mocy przemienić człowieka. Kto mierzy wierność samym zakazem jedzenia, dotykania czy korzystania z czegoś, może skupić się na przepisie, tracąc z oczu Tego, który jest Głową wspólnoty. To ważne rozróżnienie dla życia duchowego. Post, dyscyplina czy wyrzeczenie mogą mieć swoje miejsce, lecz nie stają się źródłem zbawienia ani miary czyjejś wartości. Jak gałąź nie żyje dzięki temu, że sama narzuca sobie rygor, tak wiara rośnie przez trwanie przy Chrystusie i przyjmowanie życia od Niego.