List do Kolosan 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak bardzo Pawłowi zależało na Kolosanach i innych wspólnotach, których nigdy nie spotkał osobiście. Apostoł nigdy nie był w Kolosach i nie założył tamtejszej wspólnoty. Mimo to troszczył się o nią tak czule, jakby sam sprawował nad nią bezpośrednią opiekę (List do Kolosan 2:1). Chciał, żeby wiedzieli, jak wielką walkę toczy za nich, za tych, którzy są w Laodycei, i za wszystkich, którzy nigdy nie widzieli go osobiście.

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, troska Pawła o wspólnotę była tak wielka, że przypominała zmaganie i walkę. Głęboko przejmował się tym, co się z nimi stanie, i nieustannie się o nich troszczył. W ten sposób naśladował swojego Mistrza, który cierpiał za nas wielką udrękę i został wysłuchany dzięki swojej pełnej czci bojaźni.

Po drugie, wiara, nadzieja i święta miłość mogą jednoczyć chrześcijan, nawet jeśli nigdy się nie spotkali. Możemy o sobie nawzajem pamiętać, modlić się za siebie i troszczyć się o siebie z daleka. Tych, których nigdy nie widzieliśmy na ziemi, możemy jeszcze spotkać w niebie.

Czego Paweł dla nich pragnął? Chciał, by ich serca doznały pokrzepienia i by byli zjednoczeni w miłości (List do Kolosan 2:2). Zależało mu na ich duchowym dobru. Nie prosił, by byli zdrowi, radośni, bogaci, znaczący czy odnosili sukcesy, lecz by ich serca znalazły pociechę. Najlepszym rodzajem pomyślności jest zdrowie i rozwój duszy. To właśnie powinno być naszą główną troską, zarówno o siebie, jak i o innych.

Tak wygląda pomyślność duszy. Wzrasta, gdy nasza wiedza prowadzi do coraz jaśniejszego zrozumienia tajemnicy Boga, Ojca i Chrystusa. Innymi słowy, dusza umacnia się, gdy zaczynamy jasno i uporządkowanie pojmować prawdę o Jezusie. Tajemnica ta może oznaczać to, co niegdyś było ukryte, a teraz zostało objawione o Ojcu i Chrystusie. Może też wskazywać na wspomnianą wcześniej tajemnicę: powołanie pogan do Kościoła chrześcijańskiego. Nie powinniśmy jedynie powtarzać tych prawd z pamięci ani za katechizmem. Powinniśmy wnikać w ich znaczenie i cel. Właśnie takiego poznania warto szukać.

Pomyślność duszy wzrasta także wtedy, gdy wiara prowadzi do pełnego przekonania i odważnego wyznawania Ewangelii. Pełne przekonanie to ugruntowana pewność, oparta na właściwych podstawach, że najważniejsze prawdy Ewangelii są prawdziwe. Przyjmujemy je bez wahania, z pełnym przekonaniem, jako słowa godne zaufania i prawdy, które należy przyjąć bez zastrzeżeń. Odważne wyznawanie oznacza, że nie tylko wierzymy w sercu, lecz także jesteśmy gotowi otwarcie o tym mówić, gdy przyjdzie taka chwila. Nie wstydzimy się naszego Mistrza ani naszej świętej wiary, nawet gdy sprzeciwiają się jej przeciwnicy. To właśnie nazywa się bogactwem pełnego przekonania i zrozumienia. Wielka wiedza i mocna wiara wzbogacają duszę. To znaczy być bogatym przed Bogiem, bogatym w wierze i posiadać prawdziwe bogactwo (Ewangelia Łukasza 12:21; Ewangelia Łukasza 16:11; List Jakuba 2:5).

Pomyślność duszy obejmuje również obfitą wewnętrzną pociechę. Chodzi o to, by serca doznały pokrzepienia. Dusza rozkwita, gdy napełniają ją radość i pokój (List do Rzymian 15:13) oraz gdy odnajduje wewnętrzne zadowolenie, którego nie mogą zniszczyć zewnętrzne trudności. Nawet gdy zawodzą inne źródła pociechy, wciąż może radować się w Panu (Księga Habakuka 3:17–18).

Im ściślej jesteśmy zjednoczeni z innymi chrześcijanami, tym bardziej rozkwita dusza. Paweł pisze o nich jako o tych, którzy są „zespoleni w miłości”. Święta miłość jednoczy serca chrześcijan, a wiara i miłość pogłębiają pociechę. Im mocniejsza nasza wiara i im gorętsza miłość, tym większej pociechy doświadczamy.

Gdy Paweł wspomina o Chrystusie (List do Kolosan 2:2), zatrzymuje się, jak często to robi, by jeszcze bardziej oddać Mu cześć (List do Kolosan 2:3). Pisze, że w Chrystusie ukryte są wszystkie skarby mądrości i poznania. Wcześniej powiedział, że cała pełnia mieszka w Chrystusie (List do Kolosan 1:19), a tutaj zwraca szczególną uwagę na Jego mądrość i poznanie. W Chrystusie znajduje się pełnia mądrości, ponieważ doskonale objawił ludziom wolę Boga. Te skarby są w Nim ukryte nie po to, by były przed nami niedostępne, lecz byśmy mogli z nich czerpać. Jeśli chcemy być mądrzy i rozumni, musimy przyjść do Chrystusa. Powinniśmy czerpać z tego, co zostało dla nas w Nim zgromadzone, i korzystać ze skarbów, które w Nim spoczywają. On jest mądrością Boga, a Bóg uczynił Go naszą mądrością (List do Kolosan 1:24, Pierwszy List do Koryntian 1:30).

Paweł wyraża troskę o Kolosan także w inny sposób (List do Kolosan 2:5). Choć nie ma go przy nich cieleśnie, jest z nimi duchem i raduje się, widząc ich dobry porządek oraz niezachwianą wiarę w Chrystusa. Możemy być duchem obecni przy wspólnotach i chrześcijanach, z którymi nie przebywamy fizycznie, ponieważ wspólnota wierzących ma charakter duchowy. Paweł usłyszał, że Kolosanie żyją w dobrym porządku i trwają niewzruszenie w wierze. Choć nigdy ich nie widział, mógł wyobrażać sobie, że jest pośród nich, i cieszyć się ich właściwym postępowaniem.

Uporządkowane życie chrześcijan i ich niezachwiana wiara radują duszpasterzy. Cieszą się, gdy widzą dobry porządek i mocne trwanie przy chrześcijańskiej nauce. A im mocniejsza jest nasza wiara w Chrystusa, tym bardziej uporządkowane będzie całe nasze życie. Żyjemy i postępujemy według wiary (Drugi List do Koryntian 5:7; List do Hebrajczyków 10:38).