List do Kolosan 2:4 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł ostrzega Kolosan przed zwodzicielami (List do Kolosan 2:4). Pisze o tym ponownie w Liście do Kolosan 2:8, aby uchronić ich przed zwiedzeniem. Podkreśla doskonałość Chrystusa i Ewangelii, żeby nie wpadli w pułapkę tych, którzy chcą wypaczyć ich wiarę.

Szatan niszczy dusze, najpierw je zwodząc. Wprowadza ludzi w błąd, a potem ich gubi. To pradawny wąż, który podstępem zwiódł Ewę (Drugi List do Koryntian 11:3). Nie mógłby nas zgubić, gdyby najpierw nas nie oszukał, a nie mógłby nas oszukać, gdybyśmy sami nie postępowali nierozważnie i nie ponosili winy.

Słudzy szatana działają również za pomocą zwodniczych słów. Dlatego słowa, które brzmią przyjemnie, mogą być tak niebezpieczne. Wielu ludzi gubi gładka mowa tych, którzy czyhają, by ich zwieść, oraz fałszywe poglądy, które tylko z pozoru wydają się dobre. Takimi pochlebstwami i pięknymi słowami zwodziciele oszukują serca naiwnych (List do Rzymian 16:18). Wierzący muszą więc strzec się każdego, kto próbuje wciągnąć ich w zło, bo jego celem jest ich zguba. Jeśli grzesznicy próbują cię skusić, nie ulegaj im (Księga Przysłów 1:10).

Następnie Paweł wskazuje pewną ochronę przed fałszywymi nauczycielami (List do Kolosan 2:6–7): tak jak przyjęli Chrystusa Jezusa, Pana, tak mają w Nim postępować. Wszyscy chrześcijanie przynajmniej w deklaracji przyjęli Jezusa Chrystusa, Pana. Przyjęli Go jako Chrystusa, namaszczonego przez Boga proroka, który objawia Jego wolę; jako Jezusa, wielkiego arcykapłana i Zbawiciela, który przez swoją ofiarę uwalnia od grzechu i sądu; oraz jako Pana, Króla, któremu należy być posłusznym. Przyjąć Go to uznać Go, zaufać Mu i przyjąć Go jako swojego we wszystkich tych rolach i w każdej potrzebie.

Najważniejszą troską tych, którzy przyjęli Chrystusa, powinno być życie w Nim. Oznacza to, że ich codzienne życie ma odpowiadać wyznawanej wierze, a postępowanie — składanym obietnicom. Skoro przyjęliśmy Chrystusa i oddaliśmy Mu siebie, mamy żyć z Nim i trwać w bliskiej więzi z Nim. Im bliżej Chrystusa żyjemy, tym mocniej jesteśmy zakorzenieni i utwierdzeni w wierze. Święte życie najlepiej wspiera zdrową wiarę. Jeśli żyjemy w Chrystusie, będziemy w Nim zakorzenieni, a im głębsze są nasze korzenie, tym bliżej będziemy przy Nim trwać.

Paweł dodaje, że mają postępować zgodnie z tym, czego zostali nauczeni, czyli zgodnie z przyjętą nauką chrześcijańską. Dobre nauczanie ma wielki wpływ na to, czy wierzący trwają w wierze. Musimy umacniać się w wierze zgodnie z tym, czego nas nauczono, i wciąż w niej wzrastać. Wszystko to należy czynić z wdzięcznością. Z łaski Boga najlepiej korzystamy wtedy, gdy jesteśmy za nią wdzięczni. Każdemu krokowi w rozwoju powinna towarzyszyć wdzięczność oraz świadomość, jak wielkie miłosierdzie Bóg okazał nam we wszystkich błogosławieństwach i postępach.

Paweł wyraźnie ostrzega: trzeba uważać, by nikt nie wziął wierzących w niewolę przez filozofię i puste oszustwo, oparte na ludzkiej tradycji i zasadach rządzących światem, a nie na Chrystusie (List do Kolosan 2:8). Istnieje filozofia szlachetna i pożyteczna. Właściwie posługuje się rozumem i służy religii, bada bowiem dzieła Boga i pomaga lepiej Go poznawać. Istnieje jednak także filozofia pusta i zwodnicza. Szkodzi religii, przeciwstawiając ludzką mądrość mądrości Boga. Schlebia ludzkiemu umysłowi, a zarazem podważa wiarę. Należą do niej bezcelowe rozważania o sprawach, które nas przerastają lub niczemu nam nie służą, a także zamiłowanie do wyszukanych słów i technicznych określeń, które mogą brzmieć mądrze, choć często niewiele kryją.

Słowa Pawła o „tradycji ludzkiej” i „zasadach rządzących światem” wyraźnie odnoszą się zarówno do nauk żydowskich, jak i pogańskich. Żydzi kierowali się tradycjami starszych oraz przepisami obrzędowymi, które miały jedynie przygotować drogę Ewangelii. Poganie łączyli swoje filozoficzne poglądy z prawdą chrześcijańską. W obu przypadkach odciągano ludzi od Chrystusa. Ci, którzy opierają się na ludzkiej tradycji i naśladują sposób myślenia świata, przestają podążać za Chrystusem. Głównymi zwodzicielami byli tu żydowscy nauczyciele, którzy próbowali zachować Prawo Mojżesza obok Ewangelii Chrystusa, choć w rzeczywistości przeciwstawiali je Ewangelii i stawiali z nią w konkurencji.

Paweł pokazuje następnie, że Chrystus jest rzeczywistością, na którą wskazywało wszystko, co zawierało prawo obrzędowe. Czy Żydzi mieli Szechinę, szczególną obecność Boga nazywaną chwałą? Teraz mamy ją w Jezusie Chrystusie (List do Kolosan 2:9). W Nim mieszka cieleśnie cała pełnia Boga. Pod rządami Prawa obecność Boga objawiała się między cherubami, w obłoku nad przebłagalnią. Teraz mieszka w osobie naszego Odkupiciela, który dzieli naszą naturę i pełniej objawił nam Ojca. Mieszka w Nim cieleśnie nie w przeciwieństwie do tego, co duchowe, lecz jako rzeczywistość w przeciwieństwie do cienia. Pełnia Bóstwa mieszka w Chrystusie naprawdę, a nie tylko symbolicznie, bo jest On zarówno Bogiem, jak i człowiekiem.

Czy Żydzi mieli obrzezanie, znak i pieczęć przymierza? W Chrystusie mamy obrzezanie dokonane nie ręką ludzką (List do Kolosan 2:11). Jest nim nowe narodzenie, które dokonuje się w nas — obrzezanie duchowe, chrześcijańskie. Człowiek jest Żydem wewnętrznie, a prawdziwe obrzezanie jest obrzezaniem serca (List do Rzymian 2:29). To dzieło Chrystusa, należące do czasów chrześcijańskich. Dokonuje się nie ręką ludzką ani ludzką mocą, lecz mocą Ducha Świętego. Rodzimy się z Ducha (Ewangelia Jana 3:5); jest to obmycie odradzające i odnawiające dzieło Ducha Świętego (List do Tytusa 3:5).

To obrzezanie duchowe oznacza odrzucenie ciała grzesznego. Chodzi o odwrócenie się od grzechu i zmianę życia, a nie tylko o wykonywanie zewnętrznych obrzędów. Nie jest to zwykłe obmycie ciała, lecz odpowiedź dobrego sumienia wobec Boga (Pierwszy List Piotra 3:21). Nie wystarczy też odrzucić tylko jednego grzechu, bo trzeba zrzucić z siebie całe ciało grzechu. Stary człowiek ma zostać ukrzyżowany, a ciało grzechu zniszczone (List do Rzymian 6:6). Chrystus został obrzezany, a dzięki naszej jedności z Nim uczestniczymy w skutecznej łasce, która pozwala odrzucić grzeszną cielesność.

Żydzi sądzili, że doskonałość osiąga się przez przestrzeganie prawa obrzędowego, my zaś mamy pełnię w Chrystusie (List do Kolosan 2:10).

Tamto przymierze było niepełne i miało braki. Gdyby pierwsze przymierze było doskonałe, nie byłoby potrzeby szukać drugiego (List do Hebrajczyków 8:7). Prawo było tylko cieniem przyszłych dóbr, a jego ofiary nie mogły w pełni oczyścić tych, którzy przychodzili do Boga (List do Hebrajczyków 10:1). Chrystus zaradza wszystkim brakom tego przymierza przez swoją pełną ofiarę za grzech i jasne objawienie woli Boga.

Chrystus jest głową nad każdą zwierzchnością i władzą. Tak jak kapłaństwo Starego Testamentu znalazło w Nim swoje prawdziwe wypełnienie, tak samo stało się z królestwem Dawida — najwyższą ziemską władzą w czasach Starego Testamentu, którą Żydzi cenili tak wysoko. Chrystus jest Panem i głową wszystkich mocy w niebie i na ziemi, zarówno aniołów, jak i ludzi. Aniołowie, zwierzchności i władze są Mu poddani (Pierwszy List Piotra 3:22).

Uczestniczymy również w całym dziele Chrystusa. Jak mówi Paweł, zostaliśmy pogrzebani z Nim w chrzcie i w Nim też zostaliśmy wskrzeszeni (List do Kolosan 2:12). Chrzest ukazuje zarówno pogrzebanie z Chrystusem, jak i powstanie do życia razem z Nim. Nie dlatego, że sam zewnętrzny obrzęd bezpośrednio przypomina pogrzebanie i powstanie z martwych — tak samo jak Wieczerza Pańska nie przedstawia widzialnie ukrzyżowania Chrystusa. Paweł mówi o obrzezaniu dokonanym nie ręką ludzką i wyjaśnia, że dokonuje się ono przez wiarę w moc Boga. Chrzest oznacza, że zostaliśmy pogrzebani z Chrystusem, bo jest pieczęcią przymierza i zobowiązuje nas do umierania dla grzechu. Oznacza też, że zostaliśmy wskrzeszeni z Chrystusem, bo jest pieczęcią zobowiązującą nas do życia w sprawiedliwości, czyli do nowego życia. W chrzcie Bóg zobowiązuje się być naszym Bogiem, a my zobowiązujemy się być Jego ludem. Dzięki Jego łasce zostaliśmy wezwani, by umierać dla grzechu i żyć dla sprawiedliwości, odrzucać starego człowieka i przyoblekać nowego.