Dzieje Apostolskie 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset przenosi nas do synagogi, w której zjawiają się ludzie z różnych stron świata: Libertyni, Cyrenejczycy, Aleksandryjczycy, a także mieszkańcy Cylicji i Azji. Pismo wymienia ich z dokładnością, jakby chciało pokazać, skąd przychodzili i jak wiele różnych dróg splotło się w jednym miejscu. Wystąpili do dyskusji ze Szczepanem, który wcześniej był pełen łaski i mocy oraz dokonywał cudów i wielkich znaków wśród ludu. Sama dyskusja nie jest opisana szczegółowo, a jej wynik poznajemy dopiero z następnego wersetu, gdzie czytamy, że nie mogli oni sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał. Scena ma w sobie napięcie, którego Pismo nie łagodzi. Różne pochodzenie, różne przyzwyczajenia i jedna sala pełna sporu tworzą obraz trudnej rozmowy, w której słowo ucznia staje się przedmiotem ostrego sprzeciwu. Szczepan nie zostaje przedstawiony jako ktoś, kto się chowa lub ucieka, lecz jako człowiek stojący w środku tej rozmowy. Ten obraz przypomina, że napięcie między ludźmi może towarzyszyć wierności, zamiast ją unieważniać.

Dzieje Apostolskie 6:9 pokazują, że spór Szczepana nie rozgrywał się wśród anonimowego tłumu. Wystąpili przeciw niemu ludzie związani z synagogą Libertynów, Cyrenejczyków, Aleksandryjczyków oraz przybyszów z Cylicji i Azji. Nazwy wskazują na zróżnicowane pochodzenie uczestników; sam werset nie wyjaśnia jednak dokładnie, jak była zorganizowana ta wspólnota ani jakie poglądy wyznawali jej członkowie. Kluczowe jest słowo „dyskusja”. W tej chwili tekst przedstawia publiczne starcie argumentów, nie zaś jeszcze fałszywe oskarżenia ani pojmanie Szczepana. Następny werset dopowiada, że rozmówcy nie potrafili sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał. Dopiero później pojawiają się zeznania przeciw niemu. Narracja rozróżnia więc spór od jego gwałtownej eskalacji. W szerszym kontekście wspólnota wcześniej mierzyła się z napięciem między hellenistami a Hebrajczykami, a Szczepan został wybrany do służby jako człowiek pełen wiary i Ducha Świętego. Teraz jego posługa słowa wywołuje opór. Nie wynika z tego, że każdy spór religijny świadczy o wierności ani że odmienność poglądów usprawiedliwia oskarżenia. Werset ukazuje raczej konkretny moment: mądrość Szczepana zostaje poddana publicznej próbie, zanim konflikt przybierze postać przemocy.

Ten werset wprowadza nas w spór, który wybuchł wokół Szczepana. Opisuje ludzi z synagogi zwanej synagogą Libertynów i Cyrenejczyków, i Aleksandryjczyków, a także tych, którzy pochodzili z Cylicji i z Azji. Pismo mówi, że wystąpili „do dyskusji ze Szczepanem”. Nie podaje jednak ich motywów, więc nie ma podstaw, by oceniać ich z góry. Dla codzienności ma to konkretne znaczenie. Spór z ludźmi, którzy przyszli z innych stron i mają inne doświadczenia, bywa najtrudniejszy, bo łatwo w nim usłyszeć obcość. W Dziejach Apostolskich 6:10 czytamy, że przeciwnicy nie mogli sprostać mądrości i Duchowi, z którego Szczepan przemawiał. Wierny człowiek nie musi wygrywać każdej wymiany zdań. Jego zadaniem jest mówić prawdę spokojnie, konkretnie i bez lęku. Szczególnie uderza miejsce tej rozmowy. Ludzie różniący się pochodzeniem spotykali się w tej samej synagodze i wciąż mieli wspólny język Pisma. Dopiero dalej, w Dziejach Apostolskich 6:11, pojawiły się fałszywe oskarżenia, które pokazały, dokąd może dojść spór, gdy przestaje być rozmową. Pierwsze starcie o słowo Boże zaczęło się od dyskusji, a nie od oskarżeń.

W Jerozolimie słowo Boże wzrasta, a Szczepan, wybrany do służby wspólnocie, staje wobec sporu. Dzieje Apostolskie 6:9 nie opisują jeszcze oskarżeń ani przemocy; mówią o ludziach z różnych środowisk, którzy podjęli dyskusję z nim. To ważne: świadectwo wiary nie zawsze spotyka się z natychmiastowym przyjęciem. Niekiedy zaczyna się od rozmowy, w której stawką jest prawda o Bogu i o życiu wspólnoty. W tle pozostaje wcześniejsza troska o wdowy oraz wybór Szczepana, człowieka pełnego wiary i Ducha Świętego. Jego służba przy konkretnych potrzebach nie oddziela go od głoszenia. W tej scenie widać, że wierność może mieć i postać cichej odpowiedzialności, i odważnego świadectwa. Nazwa synagogi i wymienione pochodzenia przypominają o wielości ludzi zgromadzonych w Jerozolimie. Tekst nie pozwala sprowadzić ich do jednego motywu ani ocenić, co każdy z nich nosił w sercu. Pokazuje jednak Szczepana pośród sporu, zanim opowie o fałszywych zeznaniach. Jego droga nie jest triumfalnym oddaleniem od konfliktu, lecz pozostawaniem wiernym pośród niego. W perspektywie wieczności taka wierność nie ginie w hałasie debaty.