Dzieje Apostolskie 6:3 – znaczenie i zastosowanie

Apostołowie nie rozstrzygają sporu sami. Proszą wspólnotę, by to ona wyszukała siedmiu mężczyzn cieszących się dobrą opinią, pełnych Ducha i mądrości, a dopiero im zostanie zlecone zadanie. W tle tego polecenia stoi ból tych, którzy poczuli się pominięci przy codziennym rozdawaniu jałmużny. Wspólnota jako całość bierze odpowiedzialność za to, by wdowy nie zostały same. Szemranie hellenistów pokazuje, jak bardzo ludzkie jest pragnienie bycia zauważonym. Ktoś, kto czuje się niewidziany przy wspólnym stole, potrzebuje, by jego potrzeba została dostrzeżona. Wybór ludzi o dobrej opinii sprawia, że troska o potrzebujących zostaje powierzona komuś, komu wspólnota ufa. Pełnia Ducha i mądrość są tu wymagane także od tych, którzy zajmą się codzienną posługą, a nie tylko od apostołów (Dzieje Apostolskie 6:3). Ten fragment pokazuje, że wspólnota nie musi wybierać między modlitwą a troską o potrzebujących. Apostołowie zachowują słowo i modlitwę jako swoje centrum, a codzienną opiekę powierzają ludziom o dobrym świadectwie. Taki porządek ukazuje, że ciężar może być niesiony wspólnie, a Boża obecność nie ogranicza się do jednego urzędu.

Wybór siedmiu mężczyzn nie był jedynie sposobem na sprawniejsze rozdzielanie pomocy. Wspólnota mierzyła się z konkretnym zaniedbaniem: wdowy należące do hellenistów nie otrzymywały należnej im codziennej pomocy. Odpowiedzią nie było pomniejszenie problemu ani uznanie troski o potrzebujących za sprawę drugorzędną. Apostołowie powierzyli to zadanie osobom cieszącym się dobrą opinią, pełnym Ducha i mądrości. Te kryteria łączą dwa wymiary odpowiedzialności. Dobra opinia wskazuje na zaufanie, które można budować wśród ludzi; pełnia Ducha i mądrości opisuje dojrzałość potrzebną do rozeznawania i służby. Tekst nie przeciwstawia więc praktycznej organizacji życiu duchowemu. Pokazuje raczej, że sposób rozdzielania pomocy również wymaga charakteru i mądrego rozeznania. Ważne jest też, że kandydatów mieli wyszukać spośród samych siebie, a zadanie miało zostać im powierzone. Nie była to prywatna inicjatywa oderwana od wspólnoty, lecz uznana i powierzona odpowiedzialność. W tym fragmencie duchowy wzrost wspólnoty nie odbywa się kosztem uczciwego traktowania wdów. Dobra organizacja służy jednocześnie potrzebującym i misji głoszenia słowa.

W Dziejach Apostolskich 6:3 apostołowie nie odkładają problemu wdów na później. Uznają, że codzienna pomoc wymaga ludzi, którzy poprowadzą ją rzetelnie. Zanim cokolwiek zlecą, mówią wprost, czego szukać: „Wyszukajcie zatem, bracia, siedmiu mężczyzn spośród siebie, cieszących się dobrą opinią, pełnych Ducha i mądrości. Im zlecimy to zadanie.” Kryteria są konkretne. Dobra opinia rodzi się w oczach tych, którzy znają człowieka na co dzień, w zwykłych sprawach. Duch i mądrość wskazują, że zwykła praca przy stole wymaga wewnętrznej dojrzałości, a nie tylko dobrej woli. Warto zauważyć, że to wspólnota ma wskazać kandydatów, a apostołowie zlecają zadanie. Podział odpowiedzialności nie oznacza porzucenia potrzebujących. Dzięki niemu Dwunastu może zostać przy modlitwie i słowie, a codzienna troska o wdowy nie zostaje bez opieki. W Dziejach Apostolskich 6:4 i 6:6 widać dalszy ciąg tej decyzji. Wspólnota wybiera, apostołowie się modlą i kładą na nich ręce. Praktyczna odpowiedzialność i wierność powołaniu tworzą tu jedną całość.

Wśród pierwszych uczniów wzrost wspólnoty ujawnił bolesne zaniedbanie: wdowy z jednej grupy nie otrzymywały codziennej pomocy. Odpowiedzią nie było pomniejszenie ich potrzeby ani udawanie, że problem sam zniknie. Apostołowie poprosili wspólnotę o wybór osób, którym można powierzyć to zadanie. Wymagania sięgają głębiej niż sprawność organizacyjna. Kandydaci mają cieszyć się dobrą opinią, być pełni Ducha i mądrości. Troska o codzienny chleb należy tu do życia kształtowanego przez Boga. Wiara staje się widoczna przy stole, gdzie ktoś zauważa pominiętą osobę i bierze odpowiedzialność za jej potrzeby. Słowa „Im zlecimy to zadanie” pokazują także, że służba ma swoje miejsce w ciele wspólnoty. Powierzenie jej innym pozwala Dwunastu oddać się modlitwie i posłudze słowa, a pomoc wdowom nie zostaje odłożona na później. To nie konkurujące ze sobą drogi: wspólnota potrzebuje zarówno głoszenia, jak i wiernej troski. W tym wersecie godność codziennej posługi nie wynika z jej rozgłosu. Rodzi się z tego, że powierzono ją ludziom dojrzałym w wierze, dla dobra konkretnych osób i całej wspólnoty.