Dzieje Apostolskie 6:5 – znaczenie i zastosowanie

Ta chwila w Jerozolimie zaczyna się od żalu. Helleniści zaczęli szemrać, bo przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich wdowy. Gdy Dwunastu zaproponowało wybór siedmiu mężczyzn, całe zgromadzenie przyjęło tę propozycję. Słowa Apostołów spodobały się wszystkim, bo skarga została wysłuchana, a nie zbyta (Dzieje Apostolskie 6:5). Najbardziej poruszające jest to, że wybrani zostali wymienieni z imienia. Szczepan opisany jest jako mężczyzna pełen wiary i Ducha Świętego, a obok niego stoją Filip, Prochor, Nikanor, Tymon, Parmenas i Mikołaj, prozelita z Antiochii. Wspólnota nie wybrała więc anonimowej pomocy, lecz konkretnych ludzi, których znała. Ciężar nie znika od razu, ale zostaje podjęty przez osoby, których imiona są zapisane w tekście. Tekst nie mówi, że wybór rozwiązał wszystkie problemy. Pokazuje natomiast wspólnotę, w której modlitwa, troska i decyzja zapadająca wśród zebranych idą razem. Być może właśnie w takich chwilach troska staje się konkretna, a modlitwa nie jest oderwana od codziennych spraw. Może tak wygląda zgoda, która sprawia radość wszystkim: nie brak napięcia, lecz wspólne przekonanie, że ciężar ma wielu nosicieli.

Dzieje Apostolskie 6:5 pokazuje, że odpowiedzią na napięcie we wspólnocie nie było pomniejszenie problemu, lecz powierzenie konkretnej służby wybranym osobom. Wcześniej uczniowie usłyszeli skargę, że przy codziennym rozdawaniu pomocy zaniedbywano wdowy hellenistów. Teraz „wszystkim zebranym” spodobała się propozycja wybrania siedmiu osób. Zgoda nie usuwa sama przez się nierówności, ale tworzy wspólną podstawę do działania. Warto zauważyć, jak tekst rozdziela opis grupy od wyróżnienia Szczepana. Wymienia wszystkich siedmiu z imienia, lecz tylko o Szczepanie mówi tu wyraźnie, że był pełen wiary i Ducha Świętego. Nie należy więc automatycznie przypisywać każdemu tych samych cech na podstawie samej składni. Wcześniej wskazano jednak, że wybrani mają cieszyć się dobrą opinią oraz być pełni Ducha i mądrości. Zgromadzenie dokonuje wyboru, a potem przedstawia wybranych apostołom. Lista imion nadaje decyzji konkretny kształt, a wzmianka o Mikołaju, prozelicie z Antiochii, przypomina o różnorodnym pochodzeniu członków wspólnoty. Posługa przy codziennym rozdawaniu nie była zadaniem pozbawionym znaczenia duchowego. Troska o sprawiedliwe traktowanie wdów i wierność słowu Bożemu należą tu do odpowiedzialności tej samej wspólnoty.

Wspólnota w Jerozolimie nie oddzieliła tu troski o stoły od troski o wiarę. Najpierw Dwunastu przedstawili swoją propozycję, a potem słowa te spodobały się „wszystkim zebranym”. Decyzja nie zapadła w wąskim gronie. Zapadła wspólnie, wśród ludzi, którzy mieli żyć z jej skutkami. Wybrano siedmiu mężczyzn. Werset 5 wymienia ich imiona bez opisu zadań. Dzieje Apostolskie 6:3 mówią jedynie, że mieli zająć się sprawą stołów, czyli codziennej pomocy dla wdów. Pierwszy na liście jest Szczepan. O nim tekst mówi wyraźnie, że był pełen wiary i Ducha Świętego, a Dzieje Apostolskie 6:8 pokazują go pełnego łaski i mocy. Mikołaj zaś jest nazwany prozelitą z Antiochii, co wskazuje, że w gronie wybranych byli ludzie o różnym pochodzeniu. Najbardziej uderzające jest to, że do praktycznej pracy wybrano ludzi o takiej duchowej głębi. Codzienna pomoc nie została uznana za coś niższego. Ten fragment pokazuje, że zwykła służba może być prowadzona w Duchu, tak samo jak słowo i modlitwa. Troska o konkretnych ludzi należy więc do życia wiary, a nie stoi obok niego.

Wybór siedmiu następuje po tym, jak część wdów była pomijana przy codziennym rozdawaniu jałmużny. W tej scenie troska o konkretne osoby nie stoi na uboczu życia wiary. Wspólnota uznaje, że sposób podziału pomocy ma znaczenie, i przyjmuje wskazanych mężczyzn. „Te słowa spodobały się wszystkim zebranym” — zgoda nie kończy się tu na przytaknięciu. Prowadzi do powierzenia odpowiedzialności siedmiu osobom, których imiona zostają zachowane: Szczepanowi, Filipowi, Prochorowi, Nikanorowi, Tymonowi, Parmenasowi i Mikołajowi. Przy Mikołaju tekst zaznacza, że był prozelitą z Antiochii. Jego droga do wspólnoty również mieści się w jej pamięci. O Szczepanie powiedziano, że był pełen wiary i Ducha Świętego. To krótkie określenie wnosi do opisu wyboru wymiar duchowy, ale nie zaciera jego praktycznego celu. Potrzeby wspólnoty i życie w Duchu nie są tu oddzielnymi sprawami. Posługa zaczyna się od uważności na ludzi, których łatwo przeoczyć, a zgromadzenie powierza ją osobom, którym może zaufać. W tym prostym wyborze wiara przybiera postać odpowiedzialnej troski.