Dzieje Apostolskie 6:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się tuż po opisie sporu o codzienne rozdawanie jałmużny wdowom, po wyborze siedmiu mężczyzn i modlitwie apostołów, którzy włożyli na nich ręce. Dopiero potem Łukasz zapisuje, że „słowo Boże rozprzestrzeniało się”, a liczba uczniów w Jerozolimie bardzo wzrastała. Tekst nie podaje wprost, co było przyczyną tego wzrostu, dlatego nie warto z tej kolejności wyciągać prostej zasady. Można natomiast zauważyć, że wzrost następuje po wyraźnym uporządkowaniu służby, w której zaniedbywani ludzie zostali zauważeni. Najbardziej poruszające jest zdanie o kapłanach. Słowo „nawet” pokazuje, że nikt tego nie oczekiwał. Ludzie, którzy pełnili służbę przy świątyni i których świat religijny wydawał się zamknięty, zaczęli przyjmować wiarę. Tekst nie wyjaśnia, co ich do tego skłoniło, i właśnie ta powściągliwość wydaje się ważna. Pokazuje, że wiara rozwija się nie według oczekiwań ludzi, lecz według tego, co Bóg otwiera w sercach. Ten fragment mówi więc przede wszystkim o nieprzewidywalnej mocy słowa. Wspólnota, która nie mogła liczyć na łatwe zaufanie, doświadczyła tego, że Boże słowo dociera także tam, gdzie wydawało się to niemożliwe.

Dzieje Apostolskie 6:7 łączy dwa obrazy wzrostu: słowo Boże się rozprzestrzenia, a liczba uczniów rośnie. Nie chodzi tylko o większą wspólnotę. W kontekście poprzednich wersetów ten rozwój dokonuje się pośród realnego napięcia: wdowy hellenistów były pomijane przy codziennym rozdawaniu pomocy. Apostołowie nie uznają troski o tę krzywdę za sprawę nieważną, lecz powierzają konkretne zadanie wybranym osobom, sami zaś pozostają oddani modlitwie i posłudze słowa. Werset nie podaje prostego wzoru, w którym rozwiązanie organizacyjnego problemu automatycznie powoduje nawrócenia. Pokazuje jednak wspólnotę, która w obliczu trudności porządkuje swoją służbę, nie porzucając ani troski o potrzebujących, ani głoszenia. Wzmianka o kapłanach przyjmujących wiarę jest szczególnie wymowna: zmiana obejmuje także ludzi związanych ze świątynnym porządkiem, a nie tylko tych, których można by uznać za oczywistych odbiorców nauki uczniów. To krótkie podsumowanie nie przedstawia wzrostu jako braku konfliktów. Ukazuje raczej, że napięcie nie musi zatrzymać misji wspólnoty, gdy jej służba i głoszenie pozostają wierne Ewangelii.

Werset siódmy przychodzi po konkretnym kłopocie. We wspólnocie w Jerozolimie wdowy z grupy hellenistów były pomijane przy codziennym rozdawaniu jałmużny. Apostołowie nie zlekceważyli tej sprawy, ale też nie porzucili swojego powołania. Ich modlitwa i służba słowa pozostały na pierwszym miejscu, a do stołów wybrano siedmiu mężczyzn (Dzieje Apostolskie 6:3-4). Potem czytamy: „A słowo Boże rozprzestrzeniało się, bardzo wzrastała też liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę”. Tekst nie mówi wprost, że sprawiedliwy podział posług był przyczyną tego wzrostu. Pokazuje jednak wspólnotę, w której codzienne potrzeby załatwiono uczciwie, a głoszenie nie zeszło na drugi plan. Słowo „nawet” robi tu duże wrażenie. Kapłani należeli do świata, który stał najbliżej świątyni i jej porządku. Słowo dotarło także do nich, choć wyszło z rozmów i pracy ludzi, którzy zajmowali się zwyczajnymi sprawami wspólnoty. Autor mówi o „wielu”, nie o wszystkich, i ta ostrożność jest cenna. Boże działanie na tym etapie rzadko wygląda jak fanfara. Częściej przypomina wierną, cichą pracę, która pozwala słowu iść dalej.

W Dziejach Apostolskich 6:7 wzrost nie jest opisany wyłącznie jako przyrost liczby uczniów. Rozprzestrzenia się słowo Boże, a wiarę przyjmuje także wielu kapłanów. Wieść o Jezusie przekracza więc granice grup, których spotkanie mogło wydawać się zaskakujące, i dociera do ludzi związanych z jerozolimską świątynią. Tuż przed tym zdaniem uczniowie mierzą się z zaniedbaniem wdów. Wspólnota wybiera osoby do troski o codzienny podział jałmużny, a apostołowie pozostają oddani modlitwie i posłudze słowa. Pismo nie mówi, że wzrost nastąpił właśnie dzięki temu rozwiązaniu. Pokazuje jednak wspólnotę, w której głoszenie słowa i konkretna służba współistnieją. Można widzieć ten wzrost jak ziarno, które kiełkuje w ziemi, zanim stanie się widoczne dla wszystkich. Nie rozgłos ani siła pojedynczego człowieka, lecz słowo Boże jest tym, co się rozprzestrzenia. Nawet napięcie i konieczność uporządkowania codziennej troski nie zamykają historii uczniów. W tej krótkiej relacji pozostaje miejsce na zdumienie: wiara pojawia się także tam, gdzie nie musiała być oczekiwana.