Dzieje Apostolskie 6:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment pokazuje chwilę, w której czyjeś słowa zostają wykrzywione i obrócone przeciwko niemu. Fałszywi świadkowie przypisują Szczepanowi nieustanne mówienie przeciwko świętemu miejscu i Prawu, a oskarżenie zapada, zanim ktokolwiek wysłucha go do końca. W tym jest szczególny ból, bo to, co człowiek naprawdę powiedział, zostaje zamienione w zarzut i trudno się od niego uwolnić. Tekst nie rozstrzyga sporu w tej chwili, lecz zostawia oskarżenie takim, jakim zostało wypowiedziane. Warto jednak zauważyć, co dzieje się obok niego. W Dziejach Apostolskich 6:15 czytamy, że wszyscy zasiadający w Sanhedrynie przyglądali się Szczepanowi uważnie i zobaczyli jego twarz podobną do twarzy anioła. Zarzuty wypowiedziane w sali sądowej nie przesłoniły tego, co ci ludzie zobaczyli w jego twarzy. Nie każda zniesławiona osoba doświadcza tego w ten sam sposób, a ten obraz nie obiecuje, że każdy oskarżony zostanie obroniony w ludzkim sądzie. Może jednak pokazać, że Bóg widzi człowieka głębiej niż wyrwane z kontekstu zdanie, i że pośród nienawiści pozostaje w nim coś, czego świadkowie nie zdołali zmienić w jego sercu.

Dzieje Apostolskie 6:13 pokazują, że spór ze Szczepanem nie rozstrzyga się już przez samą dyskusję. Wcześniej przeciwnicy nie potrafili sprostać jego mądrości i natchnieniu, więc podstawili świadków. Ich zeznanie brzmi konkretnie: Szczepan ma występować przeciw świątyni i Prawu. Narrator nazywa ich jednak fałszywymi, co podważa wiarygodność oskarżenia, zanim czytelnik pozna dalszy rozwój sprawy. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu treści zarzutu i sposobu, w jaki zostaje użyty. Świątynia i Prawo nie są dla oskarżycieli sprawami obojętnymi; odwołanie do nich może poruszyć wspólnotę i nadać oskarżeniu pozór obrony tego, co święte. Nie wynika z tego jednak, że każde przywołanie religijnej tradycji jest nieuczciwe. W tej scenie świadectwo zostaje określone jako fałszywe, a jego skutkiem jest podburzenie ludu oraz postawienie Szczepana przed Sanhedrynem. Werset nie przedstawia więc zwykłej różnicy zdań o miejscu kultu czy przepisach. Ujawnia, jak religijnie doniosłe słowa mogą zostać użyte do przekręcenia sporu i uciszenia niewygodnego świadka. Dalszy zarzut, przytoczony w wersecie 14, rozwija tę samą linię oskarżenia, ale nie zmienia perspektywy narratora: Szczepan staje przed sądem pośród świadectw, którym tekst nie każe ufać.

Dzieje Apostolskie 6:13 pokazują, jak łatwo zbudować oskarżenie z kawałka prawdy. Fałszywi świadkowie nie wymyślili wszystkiego od zera. Ich zarzut dotyczył miejsca świętego i Prawa, a więc spraw, które Szczepan rzeczywiście poruszał w swoim przemawianiu, choć w innym świetle, niż przedstawili to oskarżyciele. Tekst mówi, że zeznali: „Ten człowiek nie przestaje mówić przeciwko temu świętemu miejscu i przeciwko Prawu.” Słowo „nie przestaje” buduje obraz ciągłej winy, a nie jednego, przypadkowego zdania. Warto zauważyć, że w Dziejach Apostolskich 6:10 przeciwnicy nie mogli sprostać mądrości i Duchowi, z którego Szczepan przemawiał. Dopiero potem, w Dziejach Apostolskich 6:11, pojawiają się ludzie, którzy zeznali przeciwko niemu. Z praktycznego punktu widzenia ten fragment uczy ostrożności wobec cudzego zdania. Pojedyncze zdanie wyrwane z kontekstu potrafi zmienić ocenę całego człowieka i jego słów. Wierność prawdzie obejmuje więc także sposób, w jaki mówimy o innych. Dobre imię buduje się latami, a zrujnować je potrafi jedno zdanie. W Dziejach Apostolskich 6:15 członkowie Sanhedrynu widzą twarz Szczepana podobną do twarzy anioła, a fałszywe świadectwo nie przesłoniło tego, co w nim widać.

Dzieje Apostolskie 6:13 ukazują chwilę, w której fałszywi świadkowie oskarżają Szczepana o występowanie przeciw świątyni i Prawu. W następnym wersecie przypisują mu słowa o zburzeniu tego miejsca i zmianie zwyczajów Mojżesza. Zarzut dotyka spraw najświętszych dla wspólnoty, dlatego może zabrzmieć przekonująco. A jednak używanie świętych słów nie czyni świadectwa prawdziwym. Wcześniej przeciwnicy Szczepana nie potrafili sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał. Teraz spór przenosi się z rozmowy na oskarżenie. Tekst nie każe lekceważyć świątyni ani Prawa; pokazuje, jak łatwo troska o to, co święte, może zostać spleciona z nieprawdą i użyta przeciw człowiekowi. Jest w tej scenie powaga sądu ludzkiego, ale nie on wyznacza ostateczną miarę prawdy. Szczepan stoi przed Sanhedrynem, a zgromadzeni widzą jego twarz podobną do twarzy anioła. Ten szczegół nie usuwa zagrożenia. Przypomina jednak, że oskarżenie nie jest ostatnim słowem o człowieku. Świętość nie potrzebuje fałszywych świadków, by pozostać święta.