Dzieje Apostolskie 2:9 – znaczenie i zastosowanie

Ta lista brzmi jak mapa rozciągnięta od Partów i Medów aż po Azję. Obok siebie stają tu Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei, Kapadocji i Pontu, a każda z tych nazw kryje czyjąś ziemię, czyjąś codzienność i czyjąś mowę. Pismo mówi, że w Jerozolimie przebywali pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem (Dzieje Apostolskie 2:5). Wielu z nich było daleko od swoich domów, a jednak zebrali się razem, w jednym mieście i w jednym dniu. Najbardziej porusza w tym fragmencie to, że każdy z tych ludzi usłyszał Boże dzieła we własnym języku. Tekst mówi wprost, że każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku (Dzieje Apostolskie 2:6). Pismo nie opisuje, by słuchacze najpierw musieli zmienić mowę, żeby zrozumieć. Zrozumienie przychodzi do nich w tym, czym już żyją, w słowach, które znali od dzieciństwa. Tekst nie pozwala mówić o tym, co dokładnie czuli słuchacze, ale sama lista pokazuje, że Boża mowa nie zatrzymuje się przed granicami krain ani języków. Każda z wymienionych ziem staje się w tym miejscu czymś więcej niż punktem na mapie. Ta część Dziejów Apostolskich jest pełna bliskości, bo pokazuje ludzi zakorzenionych w swoich dziejach, którzy zostali usłyszani właśnie tam, gdzie stali.

Dzieje Apostolskie 2:9 jest częścią wyliczenia ludów, których przedstawiciele znaleźli się w Jerozolimie podczas Pięćdziesiątnicy. Wymienia Partów, Medów i Elamitów, a następnie mieszkańców Mezopotamii, Judei, Kapadocji, Pontu i Azji. To nie ozdobny katalog: w kontekście wyjaśnia, dlaczego zgromadzony tłum słyszy uczniów mówiących w swoich językach. Lista obejmuje krainy położone w różnych częściach ówczesnego świata, ale tekst nie przypisuje każdej grupie osobnego języka ani nie opisuje szczegółowo ich drogi do Jerozolimy. Istotne jest coś innego: pochodzenie słuchaczy nie znika w jednym bezimiennym tłumie. Każdy rozpoznaje własny język, a w kolejnym wersecie słuchacze mówią o głoszeniu wielkich dzieł Bożych. W tej scenie różnorodność nie jest przeszkodą, którą trzeba usunąć, by powstało wspólne świadectwo. Przeciwnie, wieść o Bogu dociera do ludzi w mowie, którą znają. Wyliczenie podkreśla więc zarówno rozległość zgromadzenia, jak i konkretny sposób, w jaki jego uczestnicy słyszą przesłanie. Początek wspólnoty opisanej w Dziejach nie oznacza jednorodności; ukazuje zrozumiałość pośród różnic.

Dzieje Apostolskie 2:9 wymieniają ludzi z bardzo odległych stron: Partów, Medów, Elamitów, mieszkańców Mezopotamii, Judei, Kapadocji, Pontu i Azji. Każdy z nich przyjechał do Jerozolimy ze swoim domem, językiem i sprawami. Werset nie mówi, jak długo zostali w mieście ani ilu z nich uwierzyło. Mówi natomiast, że w swoich językach usłyszeli wielkie dzieła Boże, o czym opowiada fragment w Dziejach Apostolskich 2:11. Ta scena pokazuje, jak Bóg podchodzi do zwykłych ludzi. Nie wymaga od nich najpierw zmiany języka ani miejsca zamieszkania. Przychodzi do nich w słowach, które rozumieją. Można sobie wyobrazić kupca, który wraca z pielgrzymki do domu nad Eufratem albo nad Morzem Czarnym. Wiara, którą usłyszał w Jerozolimie, może wrócić razem z nim w jego zwykłych drogach, w pracy i w rozmowach z sąsiadami. Ten fragment mówi przede wszystkim o tym, że Ewangelia nie zatrzymuje się na granicy wspólnoty, w której ktoś się urodził. Przechodzi z ludźmi tam, gdzie ich codzienność ich prowadzi, i zaczyna żyć w ich języku.

Wśród imion krain w Dziejach Apostolskich 2:9 słychać rozległość świata: Partowie, Medowie i Elamici, mieszkańcy Mezopotamii oraz dalszych ziem. Nie są tu jedynie punktami na mapie. W kontekście opisu Pięćdziesiątnicy stoją za nimi ludzie, którzy przybyli do Jerozolimy i usłyszeli głoszących w swoich językach wielkie dzieła Boże. To ważny szczegół: jedność nie wymaga, by wszyscy mówili tak samo. Każdy rozpoznaje język ojczysty, ten, w którym słowa mogą dotknąć pamięci i domu. Duch Boży nie zaciera różnic między przybyszami, lecz sprawia, że dobra nowina dociera do nich pośród tych różnic. Lista nazw brzmi jak otwarte okno na świat większy niż najbliższa wspólnota. W Jerozolimie spotykają się ludzie z odległych stron, a wydarzenie Boże nie zamyka się w jednym miejscu ani w jednym sposobie mówienia. Zarazem sam werset nie opowiada jeszcze, co każdy z przybyszów uczynił z tym, co usłyszał. Pozostawia tę odpowiedź otwartą. W tej scenie wieść o Bogu nie żąda, by człowiek porzucił własny głos, zanim ją usłyszy. Zaczyna się od spotkania, w którym różnorodność języków staje się przestrzenią wspólnego słuchania.