Dzieje Apostolskie 2:39 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w chwili, gdy słuchacze Piotra zostali przejęci do głębi serca. Obietnica zostaje im najpierw powiedziana: „Bo dla was jest obietnica i dla waszych dzieci, i dla wszystkich, którzy są daleko, a których powoła nasz Pan Bóg”. Piotr nie mierzy tej odległości ani nie opisuje, jak daleko może być człowiek od Boga. Mówi jedynie, że to Pan Bóg powołuje, więc ruch wychodzi od Niego. Zwrot „którzy są daleko” może brzmieć jak odległość geograficzna, ale obejmuje też tych, którzy czują się odsunięci, zagubieni albo zapomniani we własnym życiu. Tekst nie daje tu szczegółowej mapy tego dystansu. Pokazuje natomiast, że zasięg powołania jest szerszy, niż podpowiada samotne serce. Ta myśl działa jak cicha pociecha. Granica bliskości nie zależy wyłącznie od tego, jak daleko człowiek się oddalił. Ostatecznie decyduje o niej Bóg, który powołuje, i to daje spokój tym, którzy boją się, że już za daleko odeszli.

W Dziejach Apostolskich 2:39 Piotr rozwija obietnicę, o której mówił przed chwilą: dar Ducha Świętego. Jej zasięg jest szeroki — obejmuje słuchaczy, ich dzieci oraz tych, którzy są „daleko”. Jednak zdanie kończy się ważnym dopowiedzeniem: chodzi o tych, których powoła Pan Bóg. Obietnica nie jest więc własnością jednej grupy ani automatyczną gwarancją niezależną od Boga; jej źródłem i zakresem pozostaje Jego powołanie. Kontekst pokazuje, że słowa te padają po wezwaniu Piotra do nawrócenia i chrztu w imię Jezusa Chrystusa. Werset 39 nie usuwa tego wezwania, lecz osadza odpowiedź ludzi w większej perspektywie Bożego działania. Zaraz potem przyjęcie nauki prowadzi do chrztu i dołączenia do wspólnoty, która trwa w nauce Apostołów, łamaniu chleba i modlitwie. Wyrażenie „dla waszych dzieci” bywa różnie odnoszone do chrztu niemowląt i do obietnicy skierowanej ku kolejnym pokoleniom. Sam werset nie rozstrzyga całego sporu o praktykę chrztu. Jasno jednak ukazuje, że Boże wezwanie przekracza granice pokolenia i miejsca, a odpowiedzią jest przyjęcie orędzia o Jezusie.

Piotr mówi te słowa do ludzi, którzy właśnie zapytali, co mają czynić. Obietnica z wersetu 39 idzie w ślad za wezwaniem do nawrócenia i chrztu z wersetu 38, a najbliższy kontekst wiąże ją z darem Ducha Świętego. Mimo to jej zasięg wykracza poza tych, którzy stoją przed apostołem. Obejmuje dzieci, czyli kolejne pokolenia, oraz wszystkich, którzy są daleko. Dla zwykłych dni to ważna wiadomość. Może to być matka, która w kuchni uczy małego synka pierwszej modlitwy i nie robi tego tylko dla jednego wieczoru. Może to być ojciec, który powierza Bogu kogoś bliskiego, mieszkającego od lat daleko, i trwa w tym mimo braku widocznych owoców. Taka wierność sięga dalej niż jeden dzień. Tekst nie precyzuje, czy „daleko” oznacza odległość przestrzenną, czy duchową. Wskazuje jednak, że powołuje Pan Bóg. Ludzka tęsknota za tymi, którzy są daleko, nie jest ostatnim słowem. Najmocniejsze w tym wersecie jest to, że ostatnie słowo należy do Tego, który obiecał i który powołuje.

W dniu Pięćdziesiątnicy obietnica nie zatrzymuje się przy tych, którzy słyszą Piotra na miejscu. Obejmuje ich dzieci, a także ludzi „daleko” — tych, których Pan Bóg sam powoła. Wypowiedziane po wezwaniu do nawrócenia, chrztu i przyjęcia daru Ducha Świętego słowa Piotra mówią o darze, który przekracza granice pokolenia i odległości. Nie przedstawiają jednak obietnicy jako automatycznego dziedzictwa: wskazują na Boga, który wzywa, i na odpowiedź ludzi, którzy przyjmują naukę. „Daleko” może oznaczać więcej niż miejsce na mapie. W tej scenie słowo dociera do słuchaczy, których porusza wiadomość o Jezusie ukrzyżowanym i ustanowionym przez Boga Panem i Mesjaszem. Obietnica nie jest więc mglistą pociechą, lecz nadzieją zakorzenioną w konkretnym darze Boga. Można wyobrazić sobie głos niosący się poza zgromadzenie, dalej, niż sięga wzrok. Tak brzmi tu łaska: nie ogranicza się do jednej chwili ani jednego pokolenia, ale pozostaje związana z Bożym powołaniem. Niedługo potem ci, którzy przyjęli naukę, zostają ochrzczeni i trwają we wspólnocie. Obietnica otwiera drogę do życia, które przyjmuje się razem.