Dzieje Apostolskie 2:22 – znaczenie i zastosowanie

Piotr zwraca się do słuchaczy słowami „Mężowie izraelscy”. Są to ludzie, którzy znali swoją historię i sami byli świadkami tego, o czym mówi. Przypomina im o znakach, cudach i czynach, które Bóg dokonał przez Jezusa Nazarejczyka „wśród was”. Słowa „o czym sami wiecie” brzmią jak wspólne przypomnienie, a pamięć bywa miejscem, w którym uczucia najłatwiej spotykają się z tym, co naprawdę się wydarzyło. Potwierdzenie posłannictwa dokonuje się tu przez konkretne wydarzenia, które ludzie widzieli na własne oczy. Bóg osadza swoje działanie w historii, w miejscach i w doświadczeniu zgromadzonych, dzięki czemu można je pamiętać i opowiadać. Dla serca, które się waha albo ciężko nosi smutek, ten obraz pokazuje, że wiara może wyrastać z tego, co już się wydarzyło. Werset mówi jednak o konkretnym gronie i konkretnym świadectwie, więc nie wolno z niego wyciągać obietnic dla każdego doświadczenia. Piotr wskazuje na to, co Bóg uczynił przez Jezusa, a nie na to, co każdy człowiek ma przeżyć. W tej wierności faktom serce znajduje spokojną podporę, zwłaszcza wtedy, gdy trudno o nim mówić własnymi słowami.

Ten fragment należy do przemówienia wygłoszonego po zesłaniu Ducha, gdy Piotr objaśniał zgromadzonym znaczenie wydarzeń. Zaczyna od wezwania do słuchania, a potem opiera świadectwo o Jezusie na czymś, co jego słuchacze mogli rozpoznać: Bóg działał przez Nazarejczyka „niezwykłymi czynami, cudami i znakami” pośród nich. Cuda nie są tu odosobnionymi pokazami mocy ani celem samym w sobie. Wypowiedź Piotra przedstawia je jako potwierdzenie posłannictwa Jezusa przez Boga. Ważne jest również zdanie „o czym sami wiecie”. Apostoł nie odwołuje się do prywatnego objawienia dostępnego tylko jemu; kieruje uwagę słuchaczy ku wydarzeniom, które znali. Zarazem sama znajomość znaków nie przesądza jeszcze, jak zostanie zrozumiana osoba Jezusa. Piotr w następnym wersecie mówi o Jego wydaniu i ukrzyżowaniu, a potem o tym, że Bóg Go wskrzesił. Te elementy należą do jednego świadectwa: znaki wskazują na Boże działanie przez Jezusa, krzyż ujawnia ludzką odpowiedzialność, a zmartwychwstanie potwierdza, że śmierć nie unieważniła Jego posłannictwa. Werset łączy więc publicznie znane czyny z pytaniem o ich sens. Nie wystarczy zauważyć, że wydarzyło się coś niezwykłego; mowa Piotra wskazuje, ku komu prowadzą znaki.

Mowa kierowana do mężów izraelskich zaczyna od tego, co słuchacze sami widzieli. Jezus jest w niej konkretnym człowiekiem, Nazarejczykiem, a nie postacią z dalekiej przeszłości. Bóg potwierdził Jego posłannictwo „niezwykłymi czynami, cudami i znakami”, jakich dokonał przez Niego „wśród was, o czym sami wiecie”. Ten werset ma w sobie coś praktycznego. Wiara nie opiera się tu na przeczuciu ani na cudzej relacji, lecz na tym, co ludzie mogli zobaczyć na własne oczy. Słowa odwołują się do pamięci słuchaczy i pozwalają im zestawić ją z tym, co właśnie usłyszeli. Dla codziennego życia ma to znaczenie. Człowiek, który przypomina sobie, jak Bóg prowadził go w trudnych sprawach, ma czym odpowiadać na kolejne wyzwania. Pamięć o wiernych czynach dodaje odwagi, bo decyzje nie zaczynają się od zera. Dzięki temu kolejny krok nie wydaje się skokiem w nieznane. Cuda miały miejsce wśród ludzi, w określonym czasie i miejscu. Mowa nie traktuje ich jako ozdoby. Są dla niej fundamentem, na którym można stanąć, również wtedy, gdy wokół zmienia się wszystko inne.

W centrum słów Piotra stoi Jezus, rozpoznawalny jako człowiek z Nazaretu, pośród ludzi, którzy znali Jego czyny. Piotr nie przedstawia cudów jako odległej opowieści ani jako widowiska dla samych znaków. Mówi o tym, czego Bóg dokonał przez Jezusa „wśród was” i co słuchacze sami znają. Znak ma tu wskazywać poza siebie: ku posłannictwu Jezusa i ku działającemu przez Niego Bogu. To świadectwo nie osłania przed trudną prawdą. W następnym zdaniu Piotr mówi, że Jezus został ukrzyżowany i zabity, a zaraz potem ogłasza, że Bóg Go wskrzesił. Chwała Boża nie usuwa więc krzyża z ludzkiej historii; objawia się także wobec śmierci, która wydaje się mieć ostatnie słowo. Werset zatrzymuje uwagę przy pamięci świadków. Wiara rodzącego się Kościoła nie opiera się na bezosobowej idei, lecz na życiu Jezusa, którego czyny były widziane, a los rozstrzygnięty przez Boga. W tej opowieści znaki prowadzą ku Osobie, a świadectwo o Nim otwiera horyzont większy niż śmierć.