2 Księga Królewska 17 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W dwunastym roku panowania Achaza, króla judzkiego – Ozeasz, syn Eli, został królem izraelskim w Samarii – na dziewięć lat.

Czynił on to, co jest złe w oczach Pańskich, jednak nie tak, jak królowie Izraela, którzy żyli przed nim.

Przeciwko niemu wyruszył Salmanassar, król asyryjski, a Ozeasz poddał się mu i płacił mu daninę.

Lecz król asyryjski wykrył spisek Ozeasza. Ozeasz bowiem wysłał posłów do króla egipskiego, So, i nie przysyłał daniny królowi asyryjskiemu, jak każdego roku. Wtedy król asyryjski pojmał go i zamknął w więzieniu.

Król asyryjski najechał cały kraj, przyszedł pod Samarię i oblegał ją przez trzy lata.

W dziewiątym roku panowania Ozeasza król asyryjski zdobył Samarię i zabrał Izraelitów w niewolę do Asyrii, i przesiedlił ich do Chalach, nad Chabor – rzekę Gozanu, i do miast Medów.

Stało się tak, bo Izraelici zgrzeszyli przeciwko Panu, swojemu Bogu, który ich wyprowadził z Egiptu, spod ręki faraona, króla egipskiego. Czcili oni obcych bogów

i naśladowali obyczaje ludów, które Pan wypędził przed Izraelitami, oraz królów izraelskich, których wybrali.

I Izraelici wymyślili sobie przewrotne rzeczy na przekór Panu, swojemu Bogu. Zbudowali sobie wyżyny we wszystkich swoich miejscowościach – od wieży strażniczej aż do warownego miasta.

Ustawili sobie stele i aszery na każdym wyniosłym pagórku i pod każdym zielonym drzewem.

I składali tam ofiary kadzielne – na wszystkich wyżynach – podobnie jak ludy, które Pan usunął przed nimi. Spełniali grzeszne czyny, drażniąc Pana.

I służyli bożkom, o których Pan powiedział im: Nie czyńcie tego!

Pan jednak ciągle ostrzegał Izraela i Judę przez wszystkich swoich proroków i wszystkich "widzących", mówiąc: Zawróćcie z waszych grzesznych dróg i przestrzegajcie moich poleceń i moich postanowień, według całego Prawa, które nadałem waszym przodkom i które przekazałem wam przez moje sługi – proroków.

Lecz oni nie słuchali i uczynili swój kark twardym, jak kark ich przodków, którzy nie zawierzyli Panu, swojemu Bogu.

Odrzucili Jego przykazania i przymierze, które zawarł z przodkami, oraz rozkazy, które im wydał. Szli za nicością i stali się niczym – naśladując ludy wokół siebie, co do których Pan nakazał im, aby nie postępowali tak, jak one.

Odrzucili wszystkie polecenia Pana, swojego Boga, i ulali sobie posągi – dwa cielce. Zrobili sobie aszerę i oddawali pokłon całemu wojsku niebieskiemu, i służyli Baalowi.

Przeprowadzali swoich synów i córki przez ogień. Uprawiali wróżbiarstwo i czarnoksięstwo. Oddali się czynieniu tego, co jest złe w oczach Pana, drażniąc Go.

Wtedy Pan zapłonął gwałtownym gniewem przeciw Izraelowi i odrzucił go od swojego oblicza. Pozostało tylko samo pokolenie Judy.

Również Juda nie przestrzegał poleceń Pana, swojego Boga, i naśladował obyczaje, które Izrael wprowadził.

Wtedy Pan odrzucił całe potomstwo Izraela, poniżył je i wydał je w moc łupieżców, aż wreszcie odrzucił je od swojego oblicza.

Bo oderwał Izraela od domu Dawida, a Izrael wybrał sobie za króla Jeroboama, syna Nebata. Jeroboam zaś oderwał Izraela od Pana i doprowadził go do wielkiego grzechu.

Izraelici naśladowali wszystkie grzechy, które Jeroboam popełnił – nie odstąpili od nich.

Aż wreszcie Pan odrzucił Izraela od swojego oblicza, tak jak zapowiedział przez wszystkie swoje sługi, proroków. I przesiedlił Izraelitów z własnego kraju w niewolę do Asyrii, gdzie są aż do dzisiaj.

Król asyryjski kazał przyjść ludziom z Babilonu, z Kuta, z Awwa, z Chamat i z Sefarwaim, i osiedlił ich w miastach Samarii zamiast Izraelitów. Wzięli więc oni w posiadanie Samarię i osiedlili się w jej miejscowościach.

Na początku swojego zamieszkiwania nie oddawali oni tam czci Panu, zatem Pan nasyłał na nich lwy, które wśród nich dokonywały spustoszenia.

Doniesiono więc królowi asyryjskiemu: Ludy, które zabrałeś do niewoli i osiedliłeś w miejscowościach Samarii, nie znają obrzędu Boga tego kraju. I nasłał na nich lwy, które ich zabijają, ponieważ nie znają oni obrzędu Boga kraju.

Wtedy król asyryjski nakazał: Zaprowadźcie tam jednego z kapłanów, których stamtąd zabraliście do niewoli. Niech idzie i mieszka tam, i naucza ich obrzędu Boga tego kraju!

Wtedy jeden z kapłanów, których zabrano do niewoli z Samarii, odszedł i zamieszkał w Betel, i pouczał ich, jak mają oddawać cześć Panu.

Każdy naród tworzył sobie własnych bogów i stawiał ich w świątyniach wyżynnych, które zbudowali Samarytanie – każdy naród w tych miejscowościach, w których mieszkał.

Mianowicie: ludzie z Babilonu ulepili Sukkot-Benota, ludzie z Kuta ulepili Nergala, ludzie z Chamat ulepili Aszima,

Awwici ulepili Nibchaza i Tartaka, Sefarwaici zaś palili swoje dzieci w ogniu na cześć Adrameleka i Anammeleka – bogów Sefarwaim.

Czcili również Pana, lecz spośród swoich ustanowili sobie kapłanów na wyżynach, którzy sprawowali dla nich obrzędy w świątyniach wyżynnych.

Czcili Pana i zarazem służyli swoim bożkom według zwyczajów ludów, z których krain zostali przesiedleni.

Jeszcze do dzisiaj postępują według starych zwyczajów. Nie czczą Pana i nie postępują według Jego postanowień i nakazów, według Prawa i polecenia, jakie Pan dał synom Jakuba, któremu nadał imię Izrael.

Pan zawarł z nimi przymierze i nakazał im: Nie będziecie czcili obcych bogów, nie będziecie oddawać im pokłonu, nie będziecie im służyli i nie będziecie im składali ofiar.

Jedynie Pana, który wyprowadził was z kraju Egiptu wielką mocą i wyciągniętym ramieniem – Jego będziecie czcić, Jemu będziecie oddawać pokłon i Jemu składać ofiary.

Postanowień i nakazów, Prawa i polecenia, które napisał wam, będziecie przestrzegać i wypełniać je na zawsze. Obcych zaś bogów nie będziecie czcić.

Nie zapominajcie o przymierzu, które z wami zawarłem, i nie czcijcie obcych bogów.

Czcijcie jedynie Pana, waszego Boga, a On wyzwoli was z mocy wszystkich waszych nieprzyjaciół.

Lecz oni nie słuchali, tylko postępowali według swoich starych zwyczajów.

Te ludy więc czciły Pana i zarazem służyły swoim bożkom. Również ich dzieci oraz dzieci ich dzieci postępują tak, jak czynili ich ojcowie – aż do dzisiaj.