2 Księga Królewska 12 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W chwili objęcia rządów Joasz miał siedem lat.

W siódmym roku panowania Jehu Joasz został królem i panował czterdzieści lat w Jerozolimie. Jego matka miała na imię Sibeja – z Beer-Szeby.

Joasz czynił to, co jest słuszne w oczach Pańskich, przez wszystkie dni, dopóki pouczał go kapłan Jojada.

Jedynie wyżyny nie zostały jeszcze usunięte. Lud nadal składał na wyżynach ofiary krwawe i kadzielne.

Joasz polecił kapłanom: Wszystkie pieniądze, które jako dar święty wnosi się do świątyni Pańskiej – pieniądze bieżące, które ktoś płaci według wyznaczonej mu kwoty za osoby – wszystkie pieniądze, które ktoś z własnej woli wnosi do świątyni Pańskiej –

zbiorą kapłani od znanych sobie osób i przeznaczą je na naprawę uszkodzeń świątyni, gdziekolwiek takie uszkodzenie się znajdzie.

Lecz jeszcze w dwudziestym trzecim roku króla Joasza kapłani nie naprawili uszkodzeń świątyni.

Wtedy król Joasz wezwał kapłana Jojadę oraz kapłanów i powiedział do nich: Dlaczego nie naprawiacie uszkodzeń świątyni? Odtąd już nie wolno wam brać pieniędzy od znanych wam osób, lecz przekażecie je na naprawę szkód świątyni Pańskiej.

Kapłani zgodzili się nie brać pieniędzy od ludu i nie troszczyć się o naprawę uszkodzeń świątyni.

Wtedy kapłan Jojada wziął jedną skrzynię, zrobił otwór w jej pokrywie i postawił ją obok ołtarza, po prawej stronie wejścia do świątyni Pańskiej. Kapłani zaś – stróże progów – składali tam wszystkie pieniądze wniesione do świątyni Pańskiej.

Kiedy zauważono, że w skrzyni jest dużo pieniędzy, przychodził sekretarz króla oraz arcykapłan i wtedy zsypywano i liczono pieniądze, które znajdowały się w świątyni Pańskiej.

Odważone pieniądze przekazywano kierownikom robót, nadzorcom świątyni Pańskiej. Ci zaś wydawali je na stolarzy i budowniczych – pracujących w świątyni Pańskiej –

murarzy, kamieniarzy oraz na kupno drewna i kamieni ciosowych do naprawienia uszkodzeń świątyni Pańskiej, wreszcie na wszystkie wydatki na odbudowę świątyni.

Jednak z monet, które wpływały do świątyni Pańskiej, nie wyrabiano srebrnych czarek, nożyc, kropielnic, trąb ani żadnych złotych lub srebrnych przedmiotów dla świątyni Pańskiej,

ale wydawano je robotnikom, którzy używali ich do naprawy świątyni Pańskiej.

I nie rozliczano się z ludźmi, w których ręce przekazywano pieniądze, aby wydawali je na robotników, ponieważ działali z niezachwianą wiernością.

Pieniądze dane jako zadośćuczynienie za winy i grzechy nie wchodziły do świątyni Pańskiej – były własnością kapłanów.

W 2 Księdze Królewskiej 12:17 chodzi o podział pieniędzy związanych ze świątynią: zadośćuczynienia za winy i grzechy nie przeznaczano na jej naprawę, lecz oddawano kapłanom. …

W tym czasie Chazael, król Aramu, wyruszył na wojnę przeciw Gat i zdobył je. Następnie Chazael postanowił wyruszyć przeciw Jerozolimie.

Wtedy Joasz, król judzki, zabrał wszystkie święte dary, które ofiarowali królowie judzcy: Jozafat, Joram i Ochozjasz, jego przodkowie – łącznie ze swoimi świętymi darami – oraz całe złoto zgromadzone w skarbcach świątyni Pańskiej i pałacu królewskiego, i posłał Chazaelowi, królowi Aramu, a ten oddalił się od Jerozolimy.

A czyż pozostałe dzieje Joasza i wszystkie jego czyny nie są opisane w Księdze Kronik Królów Judy?

Jego słudzy powstali, uknuli spisek i zabili Joasza w pałacu na Millo, gdy schodził do Silla –

mianowicie Jozabad, syn Szimeata, i Jozabad, syn Szomera – jego słudzy, zabili go i poniósł śmierć. Pochowano go w Mieście Dawidowym, razem z jego przodkami. I jego syn Amazjasz został królem w jego miejsce.