2 Księga Królewska 12:18 – znaczenie i zastosowanie

Gdy Joasz odwrócił się od Boga, stał się bałwochwalcą i prześladowcą, ręka Pana wystąpiła przeciwko niemu. Jego ostatni stan okazał się gorszy niż pierwszy.

Jego bogactwo i godność stały się łatwym łupem dla sąsiadów. Chazael, który wcześniej ukarał Izraela (Druga Księga Królewska 10:32), zagroził także Judzie i Jerozolimie. Zdobył Gat, ufortyfikowane miasto (Druga Księga Królewska 12:17), i zamierzał wyruszyć ze swoim wojskiem na Jerozolimę, miasto królewskie i święte, które z powodu grzechu utraciło Bożą ochronę. Joasz nie miał ani odwagi, ani siły, by mu się przeciwstawić. Oddał więc Chazaelowi wszystkie rzeczy poświęcone Bogu, a także całe złoto ze skarbca królewskiego i ze skarbców świątyni (Druga Księga Królewska 12:18), próbując skłonić go do obrania innej drogi.

Jeśli dla zapewnienia bezpieczeństwa całemu ludowi było to zgodne z prawem, lepiej było oddać złoto świątyni, niż narażać samą świątynię. Mimo to warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, gdyby Joasz nie porzucił Boga i nie utracił Jego ochrony, jego sprawy nie znalazłyby się w tak rozpaczliwym położeniu, a być może zdołałby zmusić Chazaela do odwrotu. Po drugie, poniżył się i umniejszył w oczach innych, tracąc godność władcy, wojownika i Izraelity, gdy oddał rzeczy poświęcone Bogu. Po trzecie, zubożył siebie i swoje królestwo. Po czwarte, ośmielił Chazaela do powrotu, bo ten mógł zdobyć tak bogaty łup bez walki. Tak właśnie się stało: w następnym roku wojsko syryjskie wyruszyło na Jerozolimę, zabiło książąt i splądrowało miasto (Druga Księga Kronik 24:23–24).

Życie Joasza stało się też łatwym łupem dla jego własnych sług. Spiskowali przeciwko niemu i go zamordowali (Druga Księga Królewska 12:20–21). Nie zamierzali przejąć królestwa, skoro nie przeszkodzili jego synowi w objęciu tronu. Chcieli pomścić krzywdę, którą im wyrządził. Druga Księga Kronik podaje, że powodem ich gniewu było zabójstwo syna Jehojady, który był prorokiem. Niezależnie od niesprawiedliwości, jaką popełnili tym czynem, zemsta należała wyłącznie do Boga, nie do nich. Bóg jednak słusznie osądził Joasza. Nie był to jedyny raz, gdy pokazał królom, że krzywdzenie Jego wybranych sług i proroków jest niebezpieczne. Gdy Bóg rozlicza z przelanej krwi, krew proroków ciąży szczególnie mocno.

Upadł więc Joasz, człowiek, który rozpoczął w Duchu, a skończył według ciała. Bóg często już za życia naznacza odstępców, którzy odwracają się od Niego, choć wcześniej Go poznali, oznakami swojego niezadowolenia, ponieważ spośród wszystkich grzeszników to oni przynoszą Panu największą hańbę.