2 Księga Królewska 12:2 – znaczenie i zastosowanie

Relacja o Joaszu mówi nam tutaj trzy ważne rzeczy. Panował przez czterdzieści lat. Ponieważ został królem, gdy był jeszcze bardzo młody, według zwykłej ludzkiej miary mógł żyć i panować znacznie dłużej, ale zmarł, mając zaledwie czterdzieści siedem lat (Druga Księga Królewska 12:1).

Czytamy też, że postępował właściwie, dopóki żył Jojada, kapłan, który go prowadził i uczył (Druga Księga Królewska 12:2). Wielu młodych ludzi zbyt wcześnie zyskuje majątek, władzę i swobodę, zanim nauczy się z nich właściwie korzystać, a często kończy się to źle. Joasz uniknął tego niebezpieczeństwa dzięki mądremu, doświadczonemu i wiernemu przewodnikowi, jakim był Jojada, a także dlatego, że słuchał go nawet wtedy, gdy dorósł.

To wielkie błogosławieństwo dla młodych, zwłaszcza dla młodych władców i innych wpływowych mężczyzn, gdy mogą korzystać z dobrego przewodnictwa. Dobrze jest mieć wokół siebie ludzi, którzy uczą, jak postępować właściwie w oczach Boga. Ci, którzy są gotowi przyjmować od nich rady i pozwalają się prowadzić, działają na własną korzyść. Dziecko pozostawione samemu sobie przynosi matce wstyd, lecz dziecko dobrze wychowane może przynieść jej cześć i pociechę.

Wyżyny nie zostały usunięte (Druga Księga Królewska 12:3). Były to rozsiane po całym kraju lokalne ołtarze, przy których składano ofiary i spalano kadzidło wyłącznie Bogu Izraela. Mimo to konkurowały z ołtarzem w Jerozolimie i przynajmniej pośrednio wyrażały wobec niego brak szacunku. Być może z tych ołtarzy prywatnych częściej korzystano w trudnych latach, które poprzedziły te wydarzenia, bo podróż do Jerozolimy nie była bezpieczna, a kult w świątyni nie był sprawowany tak, jak należy.

Jojada mógł przez pewien czas pozwalać na ich istnienie, ponieważ niektórzy szczerze wierzący cieszyli się, że mają takie miejsca, gdy nie mogli skorzystać z niczego lepszego. Być może miał nadzieję, że gdy świątynia zostanie wyremontowana, a jej kult uporządkowany, ludzie stopniowo porzucą wyżyny i te miejsca z czasem same znikną. Możliwe też, że ani królowi, ani kapłanowi nie starczyło gorliwości, by przeprowadzić reformę do końca, albo siły i odwagi, by zerwać z tak głęboko zakorzenionym zwyczajem.