2 List Jana 1:7 – znaczenie i zastosowanie

W głównej części listu Jan najpierw przekazuje niepokojącą wiadomość: na świecie pojawiło się wielu zwodzicieli. To ostrzeżenie ma swój powód. Wybrana pani i jej domownicy powinni nadal darzyć się miłością, ponieważ są na świecie ludzie, którzy ją niszczą. Ci, którzy podważają wiarę, podważają też chrześcijańską miłość, bo wspólna wiara jest jedną z podstaw wspólnej miłości. Można też powiedzieć, że powinni nadal postępować zgodnie z Bożymi przykazaniami, bo to zapewni im bezpieczeństwo. Ich wierność prawdopodobnie zostanie wystawiona na próbę, skoro na świecie pojawiło się wielu zwodzicieli.

Niepokojącą wiadomością można dzielić się z chrześcijańskimi przyjaciółmi nie po to, by ich przygnębić, lecz by przygotować ich na niebezpieczeństwo. Zwodziciel został opisany jako ktoś, kto nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele (Drugi List Jana 1:7). Szerzy błędną naukę o osobie Pana Jezusa. Może zaprzeczać, że Jezus z Nazaretu jest Chrystusem, namaszczonym przez Boga Królem i obiecanym Mesjaszem, albo twierdzić, że obiecany Odkupiciel nie przyszedł naprawdę w ludzkim ciele. W praktyce taka osoba zachowuje się tak, jakby Chrystus wciąż miał dopiero nadejść. Trudno pojąć, że po tak wielu dowodach ktoś zaprzecza, iż Pan Jezus jest Synem Bożym i Zbawicielem świata.

Jan pokazuje też, jak poważna jest to sprawa. Taka osoba jest zwodzicielem i antychrystem (Drugi List Jana 1:7). Sprowadza dusze na manowce i działa przeciw chwale oraz królestwu Pana Chrystusa. Bóg dał już wiele światła, Chrystus dał wiele świadectw o sobie, a Bóg złożył wiele świadectw o swoim Synu. Mimo to taka osoba świadomie kłamie i świadomie występuje przeciw osobie Chrystusa, Jego czci i Jego dziełu. Odpowie za to, gdy Pan Chrystus powróci. Nie powinniśmy się dziwić, że dziś są zwodziciele i przeciwnicy imienia Chrystusa, skoro tacy ludzie byli już za czasów apostoła.

Ze względu na to niebezpieczeństwo Jan udziela wybranemu domowi jasnej rady: „Miejcie się na baczności” (Drugi List Jana 1:8). Im szerzej rozprzestrzeniają się kłamstwa i zwodnicze nauki, tym uważniej uczniowie Chrystusa muszą czuwać. Fałszywa nauka może nabrać takiej siły, że zagrozi nawet wybranym, czyli ludowi Bożemu. Trzeba strzec się dwóch strat. Po pierwsze, nie wolno utracić tego, nad czym się pracowało i co się zdobyło. Szkoda, gdy trud włożony w życie religijne idzie na marne. Niektórzy dobrze zaczynają, ale ostatecznie wszystko tracą. Młody człowiek, który od młodości przestrzegał przykazań dotyczących miłości bliźniego, utracił wszystko, bo za bardzo umiłował świat, a za mało Chrystusa. Wierzący powinni uważać, by nie utracić tego, co już zdobyli.

Wiele osób zyskało więcej niż dobrą opinię o swojej religijności. Zyskały światło dotyczące prawdy, uświadomiły sobie własny grzech, dostrzegły marność świata i wartość życia religijnego, a także doświadczyły działania Bożego słowa w swoim życiu. Niektórzy zakosztowali nawet mocy przyszłego wieku i darów Ducha Świętego, a mimo to ostatecznie wszystko tracą. Biegliście dobrze. Kto wam przeszkodził? Dlaczego porzucać posłuszeństwo prawdzie albo przestawać w niej trwać? Smutne jest, gdy obiecujący postęp w szkole Chrystusa zostaje ostatecznie zaprzepaszczony.

Po drugie, nie wolno utracić nagrody, nawet jej części. Jan pisze, że powinni zadbać o to, by otrzymać pełną nagrodę. W niektórych rękopisach występuje słowo „otrzymamy”, ale sens pozostaje ten sam. Powinni żyć tak, by zachować równie pełną nagrodę jak ktokolwiek w Kościele Bożym. Jeśli chwała ma różne stopnie, nie powinni utracić żadnej łaski, światła, miłości ani pokoju, które przygotowują do większej chwały. Mają trzymać się tego, co posiadają w wierze, nadziei i dobrym sumieniu, aby nikt nie odebrał im korony (Apokalipsa św. Jana 3:11). Pełną nagrodę otrzymuje się dzięki wierności Chrystusowi i wytrwałości w życiu religijnym aż do końca.

Jan podaje następnie powód tego ostrzeżenia. Po pierwsze, porzucenie prawdy ewangelii oznacza w istocie porzucenie samego Boga. Kto wykracza poza naukę Chrystusa i w niej nie trwa, nie ma Boga. Nauka Chrystusa prowadzi nas do Boga. Jest środkiem, przez który Bóg przyciąga ludzi do zbawienia i do siebie. Ci, którzy odwracają się od tej nauki, tym samym odwracają się od Boga.

Po drugie, wytrwała wierność chrześcijańskiej prawdzie przynosi wielkie dobro i radość. Jednoczy nas z Chrystusem, który jest jej centrum, a przez Niego także z Ojcem, ponieważ Ojciec i Syn są jedno. Kto jest zakorzeniony w nauce Chrystusa i mocno się jej trzyma, ma Ojca i Syna. Dzięki tej nauce poznajemy Ojca i Syna, zostajemy uświęceni dla Ojca i Syna, napełniamy się świętą miłością do Ojca i Syna oraz przygotowujemy się na wieczną radość z przebywania z Nimi. Słowo wypowiedziane przez Chrystusa już oczyściło Jego uczniów (Ewangelia Jana 15:3). To oczyszczenie przygotowuje nas do nieba. Skoro wielki Bóg potwierdził naukę Chrystusa swoją pieczęcią, sam także wysoko ją ceni. Jeśli mamy nadzieję na błogosławioną wspólnotę z Ojcem i Synem, musimy trzymać się tej świętej nauki w wierze i miłości.