2 List Jana 1:2 – znaczenie i zastosowanie

Drugi List Jana 1:2 mówi: „a miłuję ze względu na prawdę, która w nas trwa i pozostanie z nami na wieki”. Te słowa wybrzmiewają tuż po powitaniu wspólnoty nazwanej Wybraną Panią i jej dziećmi, i od pierwszego zdania widać w nich coś spokojnego. Miłość ma tu swoje oparcie. Autor nie wskazuje na zasługi ani na chwilowy nastrój, lecz na prawdę, którą wspólnota już zna i która trwa. Dla serca, które bywa rozchwiane tym, co przeżywa, ta myśl ma szczególną wagę. Uczucia zmieniają się z dnia na dzień, a tutaj słyszymy o miłości, która ma swoje miejsce do odpoczynku. Prawda w tym liście nie jest jedynie poprawnym zdaniem. W dalszej części autor łączy ją z Ojcem i Jego przykazaniem, dlatego trwa ona w ludziach, którzy ją przyjęli. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że trwałość dotyczy samej prawdy, a miłość płynie z niej jak z głębokiego źródła. Ta myśl nie odbiera miłości wrażliwości, lecz daje jej dom, w którym może pozostać wierna także wtedy, gdy serce jest zmęczone. Tam, gdzie prawda pozostaje, miłość nie musi za każdym razem zaczynać od nowa.

W 2 Liście Jana 1:2 miłość nie jest przedstawiona jako uczucie oderwane od tego, w co wspólnota wierzy. Autor mówi, że miłuje adresatów „ze względu na prawdę”, która trwa w nich i pozostanie z nimi na wieki. Poprzedni werset dopowiada, że miłość ta jest związana z prawdą znaną przez wszystkich, którzy ją przyjęli. Nie chodzi więc o prywatne przekonanie autora, lecz o wspólną więź zakorzenioną w prawdzie Bożej. Słowo „trwa” nadaje tej więzi szczególną wagę. Prawda nie jest tu chwilową zgodą ani zmienną opinią: pozostaje obecna w życiu wspólnoty i wyznacza trwały punkt odniesienia. Zarazem nie służy jako pretekst do chłodu czy wyższości. W następnych wersetach autor łączy prawdę i miłość, a miłość opisuje jako postępowanie zgodne z przykazaniami Boga. To ważne dopowiedzenie: prawdziwa miłość nie odrywa się od tego, co dobre i wierne, a prawda nie staje się wymówką dla obojętności. Werset ukazuje więc miłość jako relację, której źródłem i trwałością jest prawda wspólna wierzącym.

Ta krótka część listu pokazuje, na czym opiera się miłość. Autor nie kocha z przyzwyczajenia ani z sympatii do konkretnych osób. Pisze wprost: „a miłuję ze względu na prawdę, która w nas trwa i pozostanie z nami na wieki”. Prawda ma tu swoje miejsce w ludziach, nie tylko w poglądach, bo w nich trwa. Praktycznie oznacza to, że miłość nie musi zależeć od nastroju dnia. Na przykład ktoś po ciężkiej rozmowie w pracy chce być życzliwy wobec współpracownika, choć czuje urazę. Jeśli jego życzliwość opiera się na tym, co prawdziwe, czyli na tym, czego uczy Pismo Święte o drugim człowieku, łatwiej mu nie zamienić miłości w udawanie ani w obojętność. Prawda pilnuje, by miłość nie stała się pobłażaniem. Miłość pilnuje, by prawda nie stała się twardością. Słowa „na wieki” wskazują na coś, co nie kończy się wraz z sytuacją. Nie jest to uczucie, które trzeba co rano wymyślać od nowa. Miłość ukształtowana przez prawdę ma oparcie poza zmiennymi okolicznościami dnia, a właśnie dlatego może wytrzymać zmęczenie, rozczarowanie i trudne spory.

Miłość w tym wersecie ma wspólny, trwały fundament. Autor pisze do Wybranej Pani i jej dzieci, że miłuje ich „ze względu na prawdę”, która trwa w nich i pozostanie z nimi na wieki. Nie chodzi więc o uczucie zależne wyłącznie od bliskości czy zgodności. Prawda łączy ich jako tych, którzy ją poznali i według niej żyją. W dalszych słowach listu prawda i miłość pozostają blisko siebie: autor cieszy się z postępowania zgodnego z prawdą, a zaraz potem przypomina o wzajemnej miłości i życiu według przykazań Boga. Werset nie oddziela więc wiary od codziennego sposobu traktowania drugiego człowieka. To, co wyznawane, ma kształtować wspólnotę. Słowo „pozostanie” otwiera perspektywę większą niż przemijająca chwila. Ludzka więź może przechodzić przez zmiany, lecz prawda, na której się opiera, nie jest krótkim porozumieniem. W obrazie listu jest jak wspólne światło, dzięki któremu można rozpoznać drogę i siebie nawzajem. Wieczność nie unieważnia miłości przeżywanej teraz; ukazuje jej trwały fundament.