2 List Jana 1:3 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka formuła z Drugiego Listu Jana 1:3 otwiera list, który zajmuje się jednym pragnieniem: żeby ludzie trwali w prawdzie i miłości. Autor nie zaczyna od wymagań, lecz od błogosławieństwa, w którym łaska, miłosierdzie i pokój przychodzą od Boga Ojca i Jezusa Chrystusa, Syna Ojca. Te trzy dary dotykają tego, czego serce potrzebuje najbardziej, gdy zmaga się z lękiem, winą albo zmęczeniem. Łaska sięga tam, gdzie brakuje sił, miłosierdzie tam, gdzie coś pęka, a pokój tam, gdzie zbyt wiele się boi. Warto zauważyć, że prawda i miłość stoją tu obok siebie w jednym zdaniu jako dwa wymiary tej samej wierności. Boża życzliwość nie rozmywa prawdy, a prawda nie wyklucza czułości. Bywa, że trzymamy się prawdy tak twardo, że tracimy z oczu ludzi, albo kochamy tak bezkrytycznie, że przestajemy widzieć, co rani. Ten fragment pokazuje, że jedno bez drugiego łatwo się wypacza. Słowa „niech będą z nami” brzmią jak modlitwa, a nie jak nakaz, i tym samym pokazują, że autor prosi o dar, zamiast domagać się zasługi. Pokój, o którym mowa, nie zależy od tego, czy wszystko już się ułożyło, lecz od Tego, od którego pochodzi.

Werset 3 2 Listu Jana jest pozdrowieniem, ale nie tylko uprzejmą formułą. Autor życzy wspólnocie łaski, miłosierdzia i pokoju, wskazując ich źródło: Boga Ojca oraz Jezusa Chrystusa, Syna Ojca. Nie rozdziela ich działania ani nie przedstawia pokoju jako czegoś niezależnego od prawdy i miłości. Ważne jest także „z nami”. List zaczyna się od miłości „w prawdzie”, która trwa w wierzących, a zaraz potem mówi o postępowaniu według prawdy i o wzajemnej miłości. Życzenie obejmuje więc nie tylko pojedynczą osobę, lecz wspólnotę związaną wspólnym wyznaniem i życiem. Prawda nie jest tu samą poprawnością poglądów: w dalszych wersetach dotyczy także uznania, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, oraz wierności przykazaniu miłości. Miłość zaś nie oznacza obojętności wobec nauczania o Chrystusie; ma kształt posłuszeństwa Bogu. Trzy słowa pozdrowienia opisują Boży dar, nie nagrodę za bezbłędność. Zarazem ich wspólnotowy kontekst pokazuje, że łaska, miłosierdzie i pokój mają przenikać relacje ukształtowane przez prawdę o Chrystusie i praktykowaną miłość.

Drugi List Jana 1:3 otwiera się błogosławieństwem, które autor kieruje do wybranej Pani i jej dzieci. Jan pisze: „Łaska, miłosierdzie i pokój Boga Ojca i Jezusa Chrystusa, Syna Ojca, niech będą z nami w prawdzie i miłości!” Jest to życzenie, w którym Jan wyraża to, czego pragnie dla wspólnoty od Boga Ojca i Syna. Trzy dary stoją obok siebie: łaska, miłosierdzie i pokój. Łaska mówi o darmowym darze, który Bóg daje z własnej inicjatywy. Miłosierdzie wskazuje na pochylenie się nad ludzką słabością. Pokój oznacza ład w relacji z Bogiem i z ludźmi. Autor nazywa Jezusa Chrystusa Synem Ojca, a dary pochodzą od obu. Ta więź stanowi fundament dla wszystkiego, co Jan napisze dalej. Najmocniej wybrzmiewa jednak miejsce, w którym te dary mają trwać: w prawdzie i miłości. Dalszy ciąg listu łączy te dwa słowa ściśle. Fałszywi nauczyciele zostają rozpoznani po tym, że nie wyznają przyjścia Chrystusa w ciele. Tym samym błogosławieństwo staje się konkretne. Łaska i pokój przybierają kształt wierności nauce oraz troski o drugiego człowieka.

W 2 Liście Jana 1:3 błogosławieństwo obejmuje trzy dary: łaskę, miłosierdzie i pokój. Ich źródłem jest Bóg Ojciec oraz Jezus Chrystus, nazwany Synem Ojca. Nie są one przedstawione jako osiągnięcie wspólnoty, lecz jako dobro, którego jej członkowie mogą sobie życzyć i którego mogą doświadczać. Ważne jest słowo „nami”. List zwraca się do wspólnoty, a prawda i miłość nie są tu prywatną drogą pojedynczej osoby. W poprzednim wersecie prawda trwa w wierzących i pozostaje z nimi na wieki; dalej miłość zostaje powiązana z postępowaniem według przykazań. Błogosławieństwo wpisuje się więc w życie, które łączy wiarę w Chrystusa z wiernością i wzajemną miłością. Pokój nie oznacza tu obietnicy, że wspólnota uniknie trudności. W kolejnych słowach listu pojawia się troska o zwodzicieli, a więc potrzeba rozeznania. Łaska i miłosierdzie nie odwracają wzroku od prawdy; pozwalają trwać przy niej bez twardości. Jak światło podtrzymuje widoczność drogi, tak Boży dar może podtrzymywać wspólnotę w miłości, która pozostaje wierna także wobec niepewności.