2 List Jana 1:5 – znaczenie i zastosowanie

W 2 Liście Jana 1:5 słyszymy łagodną prośbę: „A teraz proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali”. Słowo „proszę” nie brzmi tu jak rozkaz wydany z góry. Brzmi jak troska kogoś, kto zna wspólnotę, kocha ją i chce, by jej członkowie trzymali się blisko siebie. W tle wyczuwalny jest też niepokój, bo w dalszych wersach autor ostrzega przed zwodzicielami. Druga część zdania ma dla mnie szczególną wagę: „nie głoszę nowego przykazania, lecz to, które mieliśmy od początku”. Miłość nie jest tu wynalazkiem ani nową formą duchowości, którą trzeba sobie dopiero wypracować. Wraca do korzeni, do tego, co wspólnota już zna i co kiedyś ją złączyło. Dla kogoś, kto czuje się zagubiony w relacjach, taka myśl przynosi ulgę, bo przypomina, że nie trzeba wszystkiego budować od nowa. Fragment nie oddziela też miłości od prawdy. Autor mówi wcześniej o prawdzie, która w nas trwa i pozostanie z nami na wieki (2 List Jana 1:2). Dzięki temu miłość nie jest tylko ciepłym uczuciem. Zakorzenia się w tym, co trwałe, i właśnie dlatego może wytrzymać próbę.

W 2 Liście Jana 1:5 Jan nie przedstawia miłości wzajemnej jako nowego odkrycia, lecz przypomina przykazanie znane wspólnocie „od początku”. To rozróżnienie ma znaczenie: chrześcijańska miłość nie jest chwilowym uczuciem ani pomysłem, który można dowolnie dostosować do własnych upodobań. Należy do podstawowego nauczania, które wspólnota otrzymała i ma wspólnie zachowywać. Słowa „abyśmy się wzajemnie miłowali” obejmują zarówno autora, jak i adresatów. Miłość nie jest tu zadaniem narzuconym wyłącznie innym; Jan sam włącza się w tę wspólną powinność. Werset 6 dopowiada, że miłość wiąże się z postępowaniem według Bożych przykazań. Nie oznacza więc samej życzliwości, lecz wierność widoczną w konkretnym traktowaniu drugiego człowieka. Kontekst listu dodaje ważne zastrzeżenie: miłość i prawda nie są przeciwieństwami. Jan wcześniej cieszy się z tych, którzy postępują według prawdy, a zaraz potem ostrzega przed nauczycielami odrzucającymi prawdę o Jezusie Chrystusie. Przykazanie miłości nie zachęca zatem do obojętności wobec treści wiary. Pokazuje raczej, że wierność Chrystusowi ma wspólnotowy kształt: prawda, którą wyznaje wspólnota, powinna być widoczna także w jej wzajemnych relacjach.

Autor tego krótkiego listu nie zaczyna od nowości. Pisze do wspólnoty, która poznała prawdę dawno temu, i prosi: „proszę cię, Pani, abyśmy się wzajemnie miłowali”. Dodaje, że nie głosi nowego przykazania, lecz to, „które mieliśmy od początku”. Ta prostota ma swoją wagę. Miłość nie wymaga wynalazków, lecz wierności. W praktyce wspólnoty rzadko upadają przez wielki grzech. Częściej osłabiają je drobne zaniedbania: rozmowa odkładana na później, obietnica zapomniana, obojętność wobec kogoś, kto stoi z boku. Autor wskazuje w 2 Liście Jana 1:6, że miłość polega na postępowaniu według przykazań. Miłość zatem nie jest tylko uczuciem, które przychodzi i odchodzi. Jest codziennym wyborem, powtarzanym tak długo, aż staje się sposobem życia. Warto zauważyć, że przykazanie pozostaje to samo, ale jego zastosowanie wciąż się zmienia. Ktoś, kto od lat wierzy, nie uczy się miłować raz na zawsze. Robi to przy każdym nowym spotkaniu i w każdej trudnej rozmowie. Stare przykazanie staje się świeże dzięki wierności w kolejnych dniach. Autor łączy miłość z prawdą, która w nas trwa (2 List Jana 1:2). Bez prawdy miłość stałaby się sentymentem, a bez miłości prawda stałaby się surowa. Jeden i drugi element trzyma się razem.

List zwraca się do „Wybranej Pani” i jej dzieci, a zarazem mówi o miłości, która ma być wzajemna. Nie jest ona prywatnym uczuciem ani ozdobą wspólnoty. W następnym wersecie autor wiąże ją z postępowaniem według Bożych przykazań. Miłość staje się więc widoczna w wierności: w prawdzie, która trwa, i w codziennym traktowaniu drugiego człowieka. Słowa „nie głoszę nowego przykazania” przypominają, że ta droga nie zależy od chwilowej mody ani od odkrycia, które szybko traci blask. Wspólnota otrzymała ją „od początku” i ma ją ponawiać w swoim życiu. Jak światło podtrzymywane w domu, przykazanie nie staje się mniej ważne przez to, że jest znane; dzięki niemu można rozpoznać drogę, zwłaszcza gdy pojawia się zwodniczy głos. W perspektywie listu prawda i miłość nie rozchodzą się w różne strony. Miłość bez wierności może stać się pustym słowem, a prawda bez miłości — ciężarem dla drugiego. Apostoł przypomina o wspólnej drodze, której źródłem jest Ojciec, a której trwałość sięga dalej niż przemijające nowości.