2 List do Koryntian 13:11 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Koryntian 13:11 Paweł zwraca się do wspólnoty, która dopiero co usłyszała ostre słowa. Jego zachęty brzmią jak krótka lista poleceń: radujcie się, dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się na duchu, myślcie to samo, zachowujcie pokój. Czytane obok siebie, te słowa pokazują, że radość i pokój nie są nagrodą, która przyjdzie dopiero po uporządkowaniu wszystkiego. Apostoł prosi o nie właśnie wśród napięć, które sam przed chwilą opisał. Zdanie kończące, „Bóg miłości i pokoju niech będzie z wami!”, ma w sobie coś z gestu, którym ktoś zostawia po sobie ciepło na progu. Bóg nie zostaje tu wezwany jako sędzia wspólnoty, która musi jeszcze dojrzeć, lecz jako obecny wśród tych, którzy się napominają i szukają zgody. Ten obraz mówi o bliskości, a nie o nagrodzie za wykonane zadania. Najgłębszy wgląd tego wersetu polega więc na tym, że troska o doskonałość i pokój wspólnoty rodzi się z obecności Boga, a nie z własnej perfekcji. Zdania Pawła nie rozstrzygają wszystkiego, ale zostawiają wspólnotę w świetle, które nie gaśnie, gdy pojawiają się spory.

W 2 Liście do Koryntian 13:11 Paweł zbiera wymagające napomnienia w wizję odnowionej wspólnoty. Znaczenie mają słowa poprzedzające: ostrzega przed surowym działaniem, ale przypomina, że otrzymał władzę dla budowania, nie dla zguby, i modli się o udoskonalenie Koryntian. „Dążcie do doskonałości” nie oznacza więc prywatnej bezbłędności. Chodzi o wspólnotę przywracaną do właściwego porządku po sporach i złu. Wezwania są ze sobą powiązane, lecz nie znaczą tego samego. Radość nie unieważnia powagi napomnienia, a pokrzepianie nie polega na unikaniu prawdy. „Myślcie to samo” wskazuje na wspólne ukierunkowanie, niekoniecznie na jednakowe opinie w każdej sprawie. Podobnie pokój nie oznacza ukrywania krzywdy: wcześniej Paweł podkreśla, że nie można działać przeciw prawdzie. Pokój jest celem naprawy opartej na prawdzie. Końcowe słowa zakorzeniają te wymagania w Bogu miłości i pokoju. Zgoda nie jest tu osiągnięciem zapewnionym samą ludzką siłą. Wspólnota ma dążyć do odnowy, ale jej źródłem pozostaje Bóg. Dlatego korekta może służyć więzi, zamiast ją niszczyć.

Na końcu 2 Listu do Koryntian apostoł zebrał kilka poleceń skierowanych do całej wspólnoty: radować się, dążyć do doskonałości, pokrzepiać się na duchu, myśleć to samo i zachowywać pokój. Wszystkie te czasowniki stoją w trybie rozkazującym i mają jednego adresata, którym jest zbór jako całość. Lista nie opisuje wielkich gestów, lecz zwykłe postawy, które wspólnota rozwija dzień po dniu. Wypełnianie tych poleceń jest więc sprawą wspólną. Konkretnie może to wyglądać tak. W parafii dwie grupy spierają się o organizację pikniku. Ktoś proponuje spotkanie, na którym każdy mówi o swoich obawach zamiast o cudzych błędach. Taki krok nie rozstrzyga sporu od razu, ale pokazuje, jak pokój utrzymuje się w zwykłych rozmowach, a nie w wielkich deklaracjach. Myślenie tego samego nie oznacza tu jednakowych poglądów, lecz wspólny kierunek dobra. Werset kończy się życzeniem błogosławieństwa: „Bóg miłości i pokoju niech będzie z wami!”. Ten fragment łączy codzienne wybory wspólnoty z obecnością Boga. Pokój między ludźmi nie jest wyłącznie ich dziełem, ponieważ Bóg miłości i pokoju jest źródłem, z którego wspólnota czerpie siłę do zgody.

Końcowe słowa Pawła nie brzmią jak łatwe pocieszenie po trudnym liście. W bezpośrednim sąsiedztwie mówi o prawdzie, korekcie i władzy używanej dla zbudowania wspólnoty, nie dla jej zguby. Dlatego wezwanie do radości i pokoju nie oznacza przemilczenia zła. Radość może współistnieć z poważnym uznaniem tego, co wymaga naprawy. „Dążcie do doskonałości” wskazuje na wspólnotę, która wciąż potrzebuje wzrostu. Nie chodzi o bezbłędność osiągniętą własnym wysiłkiem, lecz o dojrzewanie ku temu, co Paweł nazywa ich udoskonaleniem. Pokrzepianie, wspólne myślenie i pokój opisują relacje, w których ludzie nie są pozostawieni sami sobie, a prawda nie staje się narzędziem odwetu. Można widzieć tu dom, w którym naprawa nie służy temu, by kogokolwiek wypchnąć, lecz by znów dało się w nim mieszkać razem. Zakończenie kieruje wzrok poza ludzką zdolność naprawiania: „Bóg miłości i pokoju niech będzie z wami”. Paweł nie obiecuje, że konflikt zniknie bez wysiłku. Pokazuje, że życie wspólnoty może zmierzać ku pokojowi, gdy jego źródłem pozostaje Bóg.