2 List do Koryntian 11:10 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze te słowa w chwili, gdy jego uczciwość zostaje podana w wątpliwość. Korynccy wierni mogli sądzić, że apostoł nie jest wart zaufania, skoro nie przyjmował od nich wynagrodzenia i nie oczekiwał wsparcia. Tym bardziej porusza spokój, z jakim mówi w Drugim Liście do Koryntian 11:10: „Zapewniam was przez będącą we mnie prawdę Chrystusa, że nikt nie pozbawi mnie tej podstawy do chlubienia się w granicach Achai”. Jego pewność nie opiera się na opinii zgromadzenia ani na tym, jak widzą go inni. Wskazuje na prawdę Chrystusa, która mieszka w nim samym. Wersety poprzedzające ten fragment pokazują, że chodzi o bezinteresowne głoszenie Ewangelii, w którym apostoł widzi swój powód do dumy. Warto zauważyć, że nie jest to dowód odporności ani zwycięstwo nad przeciwnikami. Paweł po prostu mówi, że nikt nie odbierze mu tego, co ma w Chrystusie, choć ludzie mogą go oceniać i mylić się w tych ocenach. Gorzkie uwagi, które przewijają się przez cały list, świadczą zresztą o głębokiej trosce o wspólnotę, a nie o obojętności. Tekst przypomina, że poczucie wartości może mieć korzenie w czymś, czego nie wyrwą z rąk inni. Fundament, na którym stoi apostoł, jest głębszy niż cudza ocena, dlatego jego serce może mówić spokojnie, nawet gdy otacza je niepewność.

W 2 Liście do Koryntian 11:10 Paweł nie przedstawia chlubienia się jako osobistej ambicji. W bezpośrednim kontekście mówi o tym, że głosił Koryntianom Ewangelię bezpłatnie i nie chciał być dla nich ciężarem. Jego „podstawą do chlubienia się” jest więc sposób pełnienia posługi: nie czerpał korzyści od wspólnoty, której służył. Uroczyste zapewnienie „przez będącą we mnie prawdę Chrystusa” podkreśla, że Paweł traktuje tę sprawę jako coś więcej niż własną reputację. Chodzi o wiarygodność jego apostolskiej służby i o to, by nikt w Achai nie mógł przekręcić jego decyzji o nieprzyjmowaniu wsparcia. W następnym wersecie wyjaśnia, że będzie tak postępował, aby przeciwnicy nie znaleźli sposobności do chlubienia się podobną postawą. Ten fragment nie ustanawia zasady, że głosiciel Ewangelii nigdy nie powinien otrzymywać materialnego wsparcia. Opisuje konkretną decyzję Pawła w konkretnej relacji. Jej znaczenie polega na tym, że forma służby może chronić treść świadectwa: bezinteresowność usuwa podejrzenie, że Ewangelia stała się narzędziem zysku. Chluba Pawła nie kieruje uwagi ku niemu samemu, lecz ku wiarygodności służby Chrystusowi.

Paweł pisze o rzeczy, która na pierwszy rzut oka wydaje się drobna: o chlubieniu się. Zapewnia, że nikt nie pozbawi go tej podstawy do chlubienia się w granicach Achai. Ta podstawa nie polega na pieniądzach ani na wygodzie. Apostoł głosił Ewangelię za darmo i nie chciał być ciężarem dla Koryntian. Jego duma miała więc źródło w czystości służby. Warto zauważyć, że swoją pewność opiera na prawdzie Chrystusa, która jest w nim. Nie na osiągnięciach ani na uznaniu ludzi, lecz na spójności między nauczaniem a sposobem życia. Dla kogoś, kto pracuje dla innych, to mocna myśl. Jego wiarygodność ma oparcie w uczciwości. Konkretnie może to wyglądać tak: ktoś prowadzi wspólnotę, pomaga bliskim albo wykonuje zawód, w którym łatwo wykorzystać zaufanie. Taka osoba trzyma się prostej zasady, że nie korzysta z cudzej potrzeby. Dzięki temu jej słowo brzmi wiarygodnie. Ten werset pokazuje, że prawdziwe chlubienie się rodzi się z wierności, a nie z tego, co da się policzyć.

Paweł wypowiada te słowa z uroczystą pewnością: prawda Chrystusa jest w nim, a jego chluba nie zostanie odebrana w Achai. Nie brzmi to jak swobodne przechwalanie się. W otaczającym fragmencie Apostoł wyjaśnia, że głosił Koryntianom Ewangelię bezpłatnie i nie chciał być dla nich ciężarem. Jego chlubą nie jest osobisty sukces ani wpływ, lecz sposób służby, który nie obciąża wspólnoty. Można dostrzec w tym obraz otwartej dłoni: Paweł przyjmuje pomoc od innych, ale nie wykorzystuje zaufania Koryntian dla własnej korzyści. Taka postawa ma dla niego znaczenie także dlatego, że wśród adresatów działają ludzie podszywający się pod apostołów Chrystusa. Przysięga odwołująca się do prawdy Chrystusa pokazuje, jak poważnie Paweł traktuje wiarygodność swojej posługi. Nie przypisuje sobie prawdy jako własnego osiągnięcia; wskazuje na Chrystusa, którego obecność i Ewangelia wyznaczają granice jego chluby. W tym fragmencie wierność mierzy się więc nie rozgłosem, lecz służbą, która nie szuka zysku kosztem powierzonych jej ludzi. Chluba Pawła pozostaje związana z tą konkretną, bezinteresowną służbą w Achai.