2 List do Koryntian 11:12 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu o wyrzeczeniu, które kosztuje go realnie. Nie przyjmuje wsparcia od wspólnoty w Koryncie, choć mógłby je przyjąć, i zapowiada, że tak pozostanie. Powód podaje wprost, w Drugim Liście do Koryntian 11:12: „aby nie mieli sposobności do chlubienia się ci, którzy jej szukają”. W tych słowach słychać zmęczenie kimś, kto musi bronić swojej uczciwości przed ludźmi, którzy patrzą na niego podejrzliwie. Apostoł nie odpowiada na tę presję tym samym językiem. Nie broni się przechwałką ani nie rzuca bezpodstawnych oskarżeń. Wybiera ciche działanie, które mówi więcej niż argumenty, i zostawia miejsce na to, co zrobi Bóg. Jego decyzja wypływa z troski o ludzi, którzy mogliby zostać uwikłani w spór o pozycję zamiast w prawdę Ewangelii. Najbardziej poruszające jest to, że uczciwość nie zawsze prowadzi do dobrej opinii. Paweł wie, że jego postępowanie może zostać źle zrozumiane, a mimo to nie zmienia kursu. Pokazuje, że wartość służby nie zależy od oklasków, a spokój, który z tego wynika, opiera się na zaufaniu, a nie na pewności siebie.

W 2 Liście do Koryntian 11:12 Paweł wyjaśnia, dlaczego nadal nie chce przyjmować od Koryntian utrzymania. Nie chodzi o to, że nie potrzebuje wsparcia ani że odrzuca ich miłość: wcześniej pisze, że braki uzupełnili bracia z Macedonii, i zapewnia, że ich miłuje. Jego decyzja ma konkretny cel — odebrać przeciwnikom sposobność do chlubienia się. W sąsiednich wersetach nazywa ich fałszywymi apostołami, którzy podszywają się pod sługi Chrystusa. Wygląda na to, że chcą mieć podstawę do stawiania się na równi z Pawłem. Dlatego apostoł nie zamierza zmieniać sposobu postępowania, który utrudnia im takie porównanie. Słowo „chlubić się” nie oznacza tu zwykłej dumy z osiągnięć; w tym sporze chodzi o wiarygodność i prawo do uznania. Paweł nie ustanawia ogólnej zasady, że słudzy Kościoła powinni pracować bez wynagrodzenia. Mówi o własnym wyborze w tej konkretnej relacji, wśród oskarżeń i rywalizacji. Werset ukazuje więc nie tyle pogardę dla wsparcia, ile uważność na to, jak sposób służby może zostać użyty do podważenia prawdy o Chrystusie.

W Drugim Liście do Koryntian 11:12 Paweł zapowiada, że będzie dalej postępował tak samo. Nie zmienia swojego sposobu działania pod wpływem tych, którzy chcą się wywyższyć. Chodzi o to, by ci, którzy szukają okazji do chluby, nie mieli tego pretekstu. Kontekst pokazuje, skąd bierze się napięcie. Wcześniej Paweł pisze, że przyjmował pomoc od innych wspólnot, a w Koryncie nie chciał nikomu ciążyć (11:8-9). Fałszywi apostołowie mieli własne sposoby i chełpili się swoją pozycją. Paweł nie chce, by mogli twierdzić, że w tym są tacy sami jak on. Ta wypowiedź uczy konsekwencji. Wierność zasadom nabiera wagi wtedy, gdy nie zmienia się pod presją konkurentów. Uczciwość działania i jego przewidywalność odbierają pozorom miejsce, w którym mogłyby się rozrosnąć. Sam Paweł mówi jednak o własnej podstawie do chlubienia się (11:10). Jego zasada nie polega więc na unikaniu chluby, lecz na tym, by nie dać się wciągnąć w grę prowadzoną przez innych. Wierność Chrystusowi i uczciwość wobec wspólnoty idą tu razem.

W tym zdaniu Paweł nie mówi o chlubieniu się jako o własnej chwale. Wcześniej wyjaśnia, że nie chciał być ciężarem dla Koryntian; przyjmował pomoc od innych wspólnot i zamierzał nadal postępować tak samo. W ten sposób odbierał przeciwnikom sposobność do przedstawiania siebie jako równych jemu w tym, czym się szczycili. Zaraz potem nazywa ich fałszywymi apostołami, którzy podszywają się pod sług Chrystusa. Wierność Pawła ma tu bardzo konkretny kształt: nie obciąża tych, którym służy, choć sam doświadcza braku. Nie jest to ogólna pochwała ubóstwa ani nakaz, by każdy sługa wspólnoty odrzucał wsparcie. To decyzja podjęta w szczególnym sporze, by nie dać zwodniczym nauczycielom przewagi w oskarżeniach i pozorach. Obrazem tej sytuacji może być próg, którego Paweł nie pozwala przekroczyć interesowności: pomoc dla wspólnoty nie staje się ceną za wpływ. W tym napięciu chluba zostaje skierowana ku temu, co służy Chrystusowi, a nie ku temu, co przynosi uznanie. Werset pokazuje, że czasem uczciwość ujawnia się nie w słowach o służbie, lecz w granicy, której człowiek nie wykorzystuje dla własnej korzyści.