1 List Piotra 3:13 – znaczenie i zastosowanie

Pytanie z Pierwszego Listu Piotra 3:13, „Kto zaś będzie wam szkodził, jeżeli będziecie gorliwi w czynieniu dobra?”, brzmi prawie jak wyzwanie, ale warto czytać je razem z tym, co zapowiada. Apostoł przed chwilą zachęcał, by nie odpłacać złem za zło, lecz błogosławić, a pokoju szukać i za nim podążać (Pierwszy List Piotra 3:9-11). W tym kontekście pytanie nie jest obietnicą, że nic nigdy nie zrani. Jego siła polega na tym, że dobro wybierane świadomie ma własną wagę i nie daje się łatwo zepchnąć w rolę ofiary zła. Najważniejsze jest to, co list mówi zaraz dalej. W wersecie 14 Piotr wprost przyznaje, że można coś wycierpieć dla sprawiedliwości, i nazywa takich ludzi błogosławionymi. Nie zaprzecza więc cierpieniu. Przesuwa natomiast środek ciężkości: nie to, kto może nas zranić, decyduje o tym, kim jesteśmy, lecz to, czemu pozostajemy wierni. Dobro w zwykłych sprawach, na przykład w cierpliwości wobec domowników albo w uczciwym słowie w pracy, bywa ciche i łatwo je przeoczyć. Mimo to pozostaje prawdziwe, nawet wtedy, gdy ktoś chce je zniszczyć. Właśnie w tym pytanie Piotra zyskuje najgłębszy sens.

Pytanie Piotra brzmi jak mocna obietnica: kto będzie szkodził ludziom gorliwym w czynieniu dobra? Jednak następny werset od razu dopuszcza, że wierzący mogą cierpieć „dla sprawiedliwości”. Nie chodzi więc o gwarancję, że dobre postępowanie uchroni przed krzywdą. Sens pytania rozjaśnia kontekst. Wcześniej Piotr nakazuje nie odpłacać złem za zło, lecz błogosławić, czynić dobro i szukać pokoju. Gorliwość nie oznacza tu ani bierności wobec zła, ani sposobu na zapewnienie sobie spokojnego życia. To wierność dobru także wtedy, gdy otoczenie nie odpowiada życzliwością. Krzywda może się zdarzyć, ale nie odbiera dobru jego wartości ani nie daje krzywdzicielowi ostatniego słowa nad postępowaniem chrześcijanina. Przykładem może być osoba, która nie uczestniczy w oczernianiu współpracownika, choć naraża się przez to na niechęć grupy. Piotr nie obiecuje, że uniknie przykrości; jego dalsze słowa mówią o możliwości cierpienia. Podkreśla jednak, że lepiej cierpieć, czyniąc dobro, niż czynić zło. Wers 13 nie pomniejsza ryzyka. Ustawia je obok większej sprawy: moralna wierność nie zależy od tego, czy przynosi natychmiastową ochronę.

W Pierwszym Liście Piotra pada pytanie: „Kto zaś będzie wam szkodził, jeżeli będziecie gorliwi w czynieniu dobra?” (Pierwszy List Piotra 3:13). Brzmi jak wyzwanie, ale nie jest naiwne. Kilka wersów dalej autor przyznaje, że dobro bywa cierpieniem: „Ale nawet jeślibyście coś wycierpieli dla sprawiedliwości, jesteście błogosławieni” (Pierwszy List Piotra 3:14). Pytanie nie obiecuje więc, że dobry człowiek nie dozna krzywdy. Mówi raczej o tym, gdzie leży prawdziwa siła. Piotr pisze do ludzi, którym grożono i których oczerniano. Wcześniej poleca, by nie odpłacać złem za zło (Pierwszy List Piotra 3:9), a czyste sumienie ma zawstydzić oszczerców (Pierwszy List Piotra 3:16). Zarzuty mogą uderzyć w dobre imię, ale nie odbierają wierności. Kto czyni dobro bez odwetu, zostawia innym mówienie, a sobie zachowuje prawdę. Apostoł nie obiecuje, że dobro uchroni od cierpienia. Mówi o nim jako o możliwości i zaznacza, że wszystko zależy od woli Bożej: lepiej cierpieć, czyniąc dobrze, niż czyniąc źle (Pierwszy List Piotra 3:17). Taka gorliwość nie daje gwarancji bezpieczeństwa. Chroni jednak to, co w człowieku najcenniejsze: sumienie i wierność Bogu.

Pytanie Piotra brzmi niemal jak obietnica bezpieczeństwa: „Kto zaś będzie wam szkodził, jeżeli będziecie gorliwi w czynieniu dobra?”. Werset 14 dopowiada jednak, że cierpienie za sprawiedliwość jest możliwe. Nie chodzi więc o gwarancję, że dobro uchroni wierzących przed krzywdą. Piotr wskazuje raczej na drogę, na której zło nie otrzymuje prawa do kierowania odpowiedzią. W pobliżu tych słów pojawia się wezwanie, by nie odpłacać złem za zło, lecz błogosławić, szukać pokoju i za nim podążać. Gorliwość w dobru nie jest naiwnością ani obietnicą nagrody w postaci łatwego życia. To wierność Chrystusowi także wtedy, gdy uczciwość kosztuje, a łagodność spotyka się z drwiną. Można ją dostrzec w człowieku, który nie podsyca plotki o krzywdzicielu, albo w pracownicy, która odmawia udziału w nieuczciwości, choć ryzykuje niechęć zespołu. Takie dobro nie zawsze ucisza cudzą wrogość. Pozostaje jednak świadectwem nadziei, której źródłem nie jest aprobata otoczenia, lecz Bóg. W tym napięciu słowa Piotra nabierają pełnej wagi: czynienie dobra nie usuwa każdej krzywdy, ale strzeże serca przed oddaniem się złu.